II SA/Go 431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], którą organ orzekł zakaz wykonywania przez I.K. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz z urzędu wykreślił wskazanego przedsiębiorcę wpisanego pod numerem ewidencyjnym [...] jako "Szkoła Kierowców I.K." z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Skargę na decyzję SKO złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. I.K., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wskazał, że prowadzona przez skarżącą działalność stanowi dla niej i zatrudnionych przez nią osób podstawowe źródło utrzymania. Wykonanie decyzji będzie się natomiast wiązało z utratą źródła utrzymania, zwolnieniem pracowników, koniecznością zakończenia prowadzonych kursów i zwrotem uiszczonych przez kursantów opłat, bezpowrotną utratą "dobrego imienia" i trudną do odzyskania utratą udziału w rynku szkoleń. Ponadto pełnomocnik podniósł, że skarżąca jest związana kontraktem z Powiatem – Powiatowym Urzędem Pracy na szkolenie osób znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Zdaniem pełnomocnika wykonanie decyzji będzie wiązało się z niewykonaniem kontraktu i naliczeniem przez Powiat kary umownej w wysokości 20% kosztów szkolenia. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wniosek złożony przez pełnomocnika I.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów wykazujących jej sytuację finansową, jak również dokumentów wykazujących ilość zatrudnionych przez nią osób, które ewentualnie będzie musiała zwolnić, ilość prowadzonych aktualnie kursów, jak również ilość szkolonych obecnie kursantów, którym zobowiązana będzie zwrócić wniesione przez nich opłaty. Na poparcie wniosku pełnomocnik załączył jedynie kserokopię umowy zawartej przez skarżącą z Powiatem – Powiatowym Urzędem Pracy. Z § 6 pkt 6 tej umowy wynika, że w sytuacji odstąpienia przez skarżącą od realizacji umowy lub w razie nienależytego jej wykonania naliczane będą kary umowne w wysokości 20% kosztów szkolenia. Pełnomocnik nie przedłożył jednak dokumentów, z których wynikałoby w jakiej wysokości karę umową skarżąca musiałaby uiścić i czy uiszczenie jej wyrządziłoby znaczną szkodę skarżącej. Jak podkreślono wyżej instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest instytucją wyjątkową, dlatego winny ją uzasadniać szczególne okoliczności, których zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.