II SA/Go 431/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. i D.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.P. i D.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.P. i D.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia dla P. sp. z o.o. z siedzibą na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. operatora sieci [...] obejmującą posadowienie wieży o wysokości H ok. 62 m n.p.t. z instalacją systemu antenowego oraz posadowienie urządzeń zasilająco-sterujących posadowionych u podstawy wieży, przyłącza elektroenergetycznego (WLZ) i ogrodzenia terenu wieży w miejscowości [...], gmina [...]. Inwestycja obejmuje działkę ewidencyjną nr [...]. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie miał on żadnego konkretnego uzasadnienia, poza argumentacją dotyczącą zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji. Wniosek ten skarżący ponowili w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2019 r. wskazując, że aktualnie trwają prace budowlane na działce nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących, a w sytuacji, w której decyzja Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest ostateczna, prace te wykonywane są niezgodnie z prawem i będą trudne do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA). Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na etapie postępowania o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów skargi ani oceny legalności zaskarżonego aktu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, CBOSA). Strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, CBOSA). Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu złożony przez skarżących wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawili bowiem okoliczności wskazujących na grożące im niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mogących zaistnieć w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie są inwestorem robót budowlanych. Skutki wykonania zaskarżonej decyzji, gdyby okazała się ona wadliwa, mają charakter odwracalny i obciążą inwestora. To inwestor podejmuje ryzyko związane z tym, że w razie wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Podkreślana przez skarżących wadliwość decyzji Wojewody będzie zaś przedmiotem oceny Sądu, dokonanej na następnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego i aktualnie przedwczesnym byłoby orzekanie w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.