II SA/Go 432/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Prokuratora Okręgowego na rzecz skarżącej S.M. kwotę 130 (sto trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2014r., S.M., nawiązując do poprzednio prowadzonej korespondencji, wystąpiła do Prokuratora Rejonowego o udostępnienie informacji publicznej z akt postępowania [...] w postaci udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: "1. Jakie osoby zostały przesłuchane i jakie złożyły zeznania w sprawie umorzenia kary za wycinkę drzew bez zezwolenia z terenu Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Postępowanie było prowadzone w latach 2004 – 2011. Jakie dokumenty podczas przesłuchania załączyły przesłuchiwane osoby? 2. Jakie osoby zostały przesłuchane, jakie złożyły zeznania i dokumenty w sprawie wylania dywanika asfaltowego na ulicy [...]? Burmistrz podał tę informację na stronie internetowej Miasta i w sprawozdaniu z działalności na Sesji Rady Miasta. 3. Kto został przesłuchany i jaka była treść zeznań w/s przyjęcia korzyści majątkowej przez burmistrza A.K. w postaci sponsorowanego wyjazdu do [...], którego koszty pokryła firma H - dostawca rur dla Miejskich Zakładów Komunalnych, wykonawcy miejskich inwestycji. Czy Prokuratura sprawdziła, czy w poprzednich latach burmistrz K. również korzystał ze sponsorowanych wyjazdów? 4. Jakie osoby zostały przesłuchane w/s realizacji umów dotyczących utrzymania czystości, zieleni i zimowego utrzymania ulic przez Miejskie Zakłady Komunalne. Jaka była treść ich zeznań? Czy przesłuchiwane osoby przedstawiły dokumenty w postaci umów, aneksów do umów, faktury, załączniki do faktur - których miesięcy i lat dotyczyły ? Czy Prokuratura zgodnie z moją prośbą zabezpieczyła dokumentację bez uprzedniego informowania urzędników kontrolowanych jednostek, aby uniknąć dopasowywania dokumentów dla kontrolujących? 5. Jakie osoby zostały przesłuchane, jakie przedstawiły dokumenty i argumentację na zawieranie niekorzystnych dla Miasta umów dzierżawy terenu ze Spółką Z i Fundacją [...]? Jakiego okresu dotyczyły przesłuchania ? 6. Z jakimi firmami powiązanymi z Urzędem Miasta i Specjalną Strefą Ekonomiczną współpracowała w ostatnich latach Kancelaria Ł.K.? 7. Jakie osoby zostały przesłuchane, jakie przedstawiły dokumenty i argumentację w/s rozbudowy przez p. S.B. galerii O i I? W kadencji 2006 - 2010 Rada Miasta ustaliła, że powierzchnia galerii w [...] nie może przekraczać 2000 m kw. 8. Kto został przesłuchany i jakie fakty ustaliła Prokuratura w/s sprzedaży działki dla p. P.B. pod budowę hotelu S, przy którym miały być gabinety odnowy biologicznej i gabinety lekarskie. Czy Prokuratura ustaliła w trakcie przesłuchań, jak zostały zrealizowane zapisy zawarte w akcie notarialnym przy zakupie w/w działki od Urzędu Miasta? 9. Jakie osoby zostały przesłuchane, jaka była treść ich zeznań w/s sprzedaży budynku przy ulicy [...] dla Wyższej Szkoły? czy Prokuratura prowadziła przesłuchania nt. funkcjonowania Wyższej Szkoły i co ustaliła w powyższej sprawie? 10. Jakie osoby zostały przesłuchane i jaka była treść ich zeznań w sprawie powołania przez Radę Miasta komisji doraźnej do sprawdzenia stanu inwestycji drogowych wykonanych w latach 2008 - 2011. 11. Czy Prokuratura zajęła się sprawą wykupu mieszkania za 1% wartości przez W.Ś. - ówczesnego komendanta Straży Pożarnej, jakie dokumenty w tej sprawie przedstawiły Prokuraturze przesłuchiwane osoby. Co konkretnie ustaliła Prokuratura w tej sprawie? 12. Jak wyjaśniono sprawę zatrudnienia p. J.R. - skarbnika Miasta jednocześnie w firmie H.T. - zakładzie korzystającym ze zwolnień podatkowych udzielanych przez Miasto. Kto zeznawał w powyższej sprawie i jaka była treść tych zeznań?" W związku z tym wnioskiem, pismem z dnia [...] marca 2014 r., organ poinformował wnioskodawczynię, iż żądana przez nią informacja ma charakter informacji przetworzonej tj. informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc takiej, która w danym momencie nie istnieje wprost lecz wymaga wytworzenia w oparciu informacje znajdujące się w aktach postępowania [...]. Wskazał, iż przygotowując zgodnie z wnioskiem informacje należałoby dokonać szczegółowej analizy akt postępowania w celu wyodrębnienia z nich informacji dotyczących poszczególnych zdarzeń będących przedmiotem postępowania, a następnie przypisania do tych zdarzeń protokołów zeznań poszczególnych osób wypowiadających się na ich temat oraz przedłożonych przez nie dokumentów, wreszcie streszczenia tychże zeznań, a w dalszej kolejności opisanie ustaleń poczynionych przez Prokuraturę. Wyjaśnił, iż prawo do uzyskania informacji przetworzonej ograniczone jest istnieniem po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego, zaś sprawa szczególnie istotna dla interesu społecznego to sprawa, która ze względu na swój charakter może np. służyć społecznie akceptowanym celom związanym z usprawnieniem działalności podmiotu wezwanego do udzielenia informacji np. prokuratury. W oparciu o te wyjaśnienia wezwał wnioskodawczynię do wskazania w terminie 14 dni istnienia po jej stronie szczególnie uzasadnionego interesu społecznego, uzasadniającego udzielenie informacji żądanych we wniosku. W udzielonej pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. odpowiedzi wnioskodawczyni wskazała, iż jej szczególnie istotny interes publiczny przejawia się w woli zwalczania patologii w sprawowaniu władzy przez burmistrza miasta A.K.. Nadto, iż ten szczególny interes wskazywała w swych licznych doniesieniach do prokuratury, która niestety umarzała postępowania ze względu na znikomą społeczną szkodliwość czynu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] Prokurator Rejonowy, powołując się na przepisy art. art. 4 ust.1, art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił udzielenia informacji publicznej w formie przetworzonej z uwagi na niewskazanie przez wnioskodawczynię istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego jej udostępnienie. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, iż analiza wniosku z dnia [...] marca 2014 r. wykazała, że zawierał on żądanie udzielenia informacji publicznej przetworzonej w postaci odpowiedzi na 12 zawartych w nim pytań dotyczących zakresu prowadzonego przez Prokuraturę, z zawiadomienia wnioskodawczyni, postępowania [...]. |Dla realizacji wniosku konieczne jest dokonanie szczegółowej analizy akt postępowania w celu wyodrębnienia z nich informacji dotyczących poszczególnych zdarzeń będących przedmiotem postępowania [...], następnie przypisanie do tych zdarzeń protokołów zeznań poszczególnych osób wypowiadających się na ich temat, oraz przedłożonych przez nie dokumentów, wreszcie streszczenie tychże zeznań, a w dalszej kolejności opisanie ustaleń poczynionych przez Prokuraturę. Konieczne jest zatem wytworzenie nowej informacji w oparciu o jednostkowe informacje znajdujące się w aktach postępowania [...], przy czym jej wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, Wywiódł, iż informację taką należałoby przy tym opracować w sposób pozwalający na zachowanie tajemnic prawnie chronionych np. prawa do prywatności czy tajemnicy danych osobowych niektórych uczestników postępowania. Zważywszy na fakt, iż prawo do uzyskania informacji przetworzonej ograniczone jest istnieniem szczególnie istotnego interesu publicznego, a wnioskodawczyni we wniosku nie przytoczyła żadnych okoliczności świadczących o istnieniu po jej stronie takiego interesu wezwana została o wskazanie takich okoliczności, w odpowiedzi stwierdzając, że przejawia się w on w tym, że chce zwalczać patologię w sprawowaniu władzy przez Burmistrza Miasta, A.K.. W ocenie organu I instancji, dokonane uzasadnienie wniosku o udzielenie informacji przetworzonej nie pozwala na stwierdzenie po stronie wnioskodawczyni istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego do jej udostępnienia. Prokurator Rejonowy wywiódł, że wprawdzie ustawodawca nie sprecyzował pojęcia istotnego interesu publicznego, to jednak zgodnie z ustalonymi poglądami za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która ze względu na swój charakter może mieć wpływ na wykonywanie zadań przez organy państwa, w tym samorządu terytorialnego. Prokurator stwierdził, iż wniosek nie zawiera żadnych elementów wskazujących, że uzyskanie informacji przetworzonej będzie miało jakikolwiek wpływ na funkcjonowanie organu samorządu terytorialnego jakim jest Burmistrz Miasta, czy też stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania tego organu samorządowego i lepszej ochrony interesu publicznego. Dla oceny, czy istnieje szczególny interes publiczny, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawczyni ( zwalczanie patologii w sprawowaniu władzy przez Burmistrza ) i wskazany przez nią cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. Wnioskodawczyni nie wskazuje jaki wpływ na zwalczanie patologii w sprawowaniu władzy przez Burmistrza może mieć uzyskana z Prokuratury informacja o przesłuchanych w sprawie [...] osobach, ich zeznaniach, dokumentach i czynnościach procesowych. Z wniosku wynika raczej, że uzyskanie informacji przetworzonej służyć ma jej interesom i chęci toczenia sporów z Burmistrzem. W odwołaniu strona zarzuciła obrazę przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne przyjęcie, że nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. Zdaniem wnioskodawczyni, po jej stronie występuje szczególny interes społeczny uzasadniający udostępnienie informacji, czemu dobitnie dała wyraz w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazując, że chce zwalczać patologię w sprawowaniu władzy przez burmistrza miasta A.K.. Jej zdaniem, w interesie wszystkich obywateli, w szczególności mieszkańców, jest bowiem reagowanie i zwalczanie patologii w sprawowaniu władzy przez organy samorządu terytorialnego, a nie tylko burmistrza, lecz osób sprawujących władzę w samorządzie. Podnosiła, iż pisząc teksty do gazety lokalnej, cały czas wskazuje na nieprawidłowości, czy wręcz przestępstwa związane ze sprawowaniem władzy. Wyrażała przekonanie, że odmowa udzielenia informacji przez Prokuratora Rejonowego jest działaniem przeciwko wolności mediów i uniemożliwianiem kontroli działalności władzy w dwutygodniku "Gazeta", do którego pisze teksty od kilku lat. Zarzucała, iż Prokurator w uzasadnieniu swojej decyzji nie wyjaśnił pojęcia "istotny interes publiczny" stwierdzając jedynie, że takiego interesu publicznego nie dopatrzył się "zgodnie z ustalonymi poglądami". Prócz ogólnikowych stwierdzeń, organ nie wskazał bowiem, jakiego organu to są poglądy, w jakim źródle zostały opublikowane, co świadczy o dowolności stanowiska Prokuratora Rejonowego. Stwierdzenie organu, że "z wniosku S.M. wynika raczej, że uzyskanie informacji przetworzonej służyć ma jej interesom i chęci toczenia sporów z Burmistrzem" uznała za nieprawdziwe, krzywdzące i mające na celu zdezawuowanie jej postawy obywatelskiej, społeczniczki i osoby piszącej w prasie niezależnej od Urzędu Miasta, przypisując jej miano osoby toczącej prywatne spory z Burmistrzem i innymi organami. Stanowisko Prokuratora Rejonowego ma, zdaniem strony, uniemożliwić jej zwalczanie patologii w sprawowaniu władzy przez organy samorządy terytorialnego o czym świadczy ilość zawiadomień o przestępstwach, kierowanych przez nią do Prokuratury Rejonowej oraz w jaki sposób te zawiadomienia zostały rozpoznane przez Prokuratora Rejonowego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Prokurator Okręgowy działając na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej orz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając stanowisko wyrażone w niej stanowisko za prawidłowe. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prokuratora Rejonowego w zakresie uznania żądanej przez wnioskodawcę informacji za informację przetworzoną. Wskazał, iż wnioskodawczyni zawierając w 12 punktach swojego wniosku żądanie udzielenia jej informacji co do każdego z wątków prowadzonego z jej zawiadomienia postępowania przygotowawczego nie domagała się bowiem informacji prostych np. dotyczących podjętej w tej sprawie decyzji merytorycznej czy też jej podstaw prawnych, lecz informacji dotyczących wskazania jakie osoby zostały przesłuchane w poszczególnych wątkach, podania treści ich zeznań, wskazania jakie konkretnie dokumenty załączyły do protokołów, jaka była ich treść. Wytworzenie takiej informacji wymagałoby ze strony organu I instancji konieczności dokonania analizy akt tego postępowania i zawartych w niej dokumentów, a także treści zeznań złożonych przez poszczególnych świadków. Uzasadnione zatem było przyjęcie przez organ I instancji, iż taka informacja stanowi w istocie informację przetworzoną, co potwierdza też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013r. sygn. II SA/Go 1052/12. Prokurator Okręgowy stwierdził, iż nie sposób również nie podzielić stanowiska organu I instancji o braku po stronie wnioskodawczyni szczególnie istotnego interesu publicznego do jej uzyskania żądanej informacji. Wprawdzie ustawodawca nie sprecyzował pojęcia istotnego interesu publicznego, to jednak zgodnie "z ustalonymi poglądami" za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która ze względu na swój charakter może mieć wpływ na wykonywanie przez podmiot, którego dotyczy wniosek, swych zadań. Z wniosku o udzielenie informacji winno więc wynikać, że informacje, które zamierza uzyskać wzywający, nie dotyczą wyłącznie jego interesu i chęci zaspokojenia prywatnej potrzeby. Wnioskodawca zobowiązany jest również do takiego nakreślenia faktów uprawniających do przyjęcia, ze działa on w interesie publicznym (M. Jabłoński, K. Wygoda - Ustawa o dostępie do informacji publicznej - Komentarz, Wyd. U. Wr., Wrocław 2002 str. 35). Analiza wniosku złożonego przez stronę, mając na uwadze jego zakres i charakter, nie wskazuje – w ocenie Prokuratora Okręgowego - na istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanej informacji. Jaki bowiem realny wpływ na funkcjonowanie organów samorządu terytorialnego mogą mieć informacje o przesłuchanych - w zainicjowanym przez S.M. śledztwie - osobach, treści złożonych przez nie zeznań czy też załączonych przez nie do akt postępowania dokumentach oraz ich treści. Co więcej, uzasadnienie zakresu żądanych przez wnioskodawczynię informacji, w szczególności przez pryzmat podkreślanej przez nią walki z patologią w sprawowaniu władzy, świadczy o istniejącym po jej stronie zamiarze zaangażowania organów prokuratury do przygotowywania informacji, które w rezultacie nie są wykorzystywane dla realizacji istotnego interesu publicznego. W ocenie organu II instancji, wnioskodawczyni, na co już wskazano, mogłaby niewątpliwie uzyskać informację w przedmiocie sposobu załatwienia sprawy (S.M. została pisemnie o tym powiadomiona przez prokuratora prowadzącego postępowanie w sprawie [...]) czy też podstaw prawnych oraz faktycznych podjętej w sprawie decyzji. Jednakże o kształcie i formie udzielanej informacji zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje treść i zakres złożonego wniosku. Organ I instancji jak również - co wynika z treści uwzględniającego skargę kasacyjną Prokuratora Okręgowego orzeczenia NSA z dnia 5 marca 2013 r. sygn. I OSK 2889/12 - organ rozpoznający odwołanie, nie są jednak uprawnione do zawężania czy też rozszerzania jego treści. W skardze S.M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że nie spełnia przesłanek do uzyskania informacji. W motywach skargi przedstawiła chronologicznie korespondencję prowadzoną z organami prokuratury, wydawane przez te organy rozstrzygnięcia i składane przez nią środki prawne dla ich zaskarżenia, m.in. powiadomienie jej przez Prokuraturę Rejonową, jako osoby która dokonała zawiadomienia o przestępstwie, pismo z dnia [...] lutego 2013 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie o sygn. [...], pismo Prokuratury Rejonowej z dnia [...] lutego 2013r. o braku prawa do otrzymania decyzji o umorzeniu śledztwa z uzasadnieniem, wydane na podstawie art. 156 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego zarządzenie prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie udostępnienia akt sprawy [...] postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] marca 2013 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia, wniosek z [...] listopada 2013 r. do Prokuratury Rejonowej o udostępnienie informacji publicznej. Nadto wywodziła, że uzasadnienia obu decyzji wskazują, iż według Prokuratora Rejonowego i Prokuratora Okręgowego nie działa ona w interesie społecznym lecz kieruje się bliżej nie określonym interesem prywatnym. Wywodziła, iż nie interesuje się życiem prywatnym osób funkcyjnych lecz tym, jak sprawują funkcje publiczne i jak gospodarują publicznymi pieniędzmi, m.in. z jej podatków. Wielokrotnie w pismach do Prokuratury wskazywała w czym przejawia się interes społeczny, jaki reprezentuje jako osoba pisząca do lokalnej "Gazety", niezależnej od samorządu. Brak dostępu do informacji publicznej odbiera jako szykanę wobec wolności i niezależności prasy. Podkreślała, iż odmawiając informacji Prokuratura pozbawia czytelników dwutygodnika "Gazeta" niezależnej i nieocenzurowanej wiedzy na temat działania organów samorządu terytorialnego. Zdaniem skarżącej, dowodem, iż nie działa prywatnie jest sprawa karna (sygn. akt [...]) wytoczona jej i wydawcy "Gazety" G.Z. przez burmistrza miasta A.K., w której sąd, uniewinniając ich od stawianych zarzutów, uznał podejmowane przez nich działania za zgodne z interesem publicznym. Zdaniem skarżącej, argument dotyczący "interesu społecznego", którym posługuje się Prokurator Rejonowy i Prokurator Okręgowy, ma służyć jedynie temu by uniemożliwić jej dostęp do akt sprawy [...]. Zarzucała przy tym, iż Prokurator Okręgowy w żadnej mierze nie uzasadnił, posługując się jedynie ogólnikowymi stwierdzeniami, że po stronie skarżącej nie ma interesu społecznego do uzyskania informacji publicznej. Do skargi dołączone zostały kserokopie powołanych w niej 45 pism stanowiących m.in. korespondencję prowadzoną z Prokuraturami Rejonową, Okręgową i Apelacyjną. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 października skarżąca podtrzymała skargę argumentując, iż gazeta dla której pisze i redaguje artykuły ma charakter lokalny i w jej zainteresowaniu pozostają polityka lokalna, sprawy samorządu, mieszkańców, lokalne sprawy gospodarcze i kulturalne. Okazała też ważną legitymację prasową, wystawioną przez wydawcę "Gazety" – G.Z.. Prokurator reprezentujący organ, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, zwracając nadto uwagę na fakt, iż akta postępowania przygotowawczego zawierają szereg informacji objętych tajemnicami prawnie chronionymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna ze względu na stwierdzone przez Sąd z urzędu naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 1. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola działań administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności). Zważywszy, iż celem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena zgodności z prawem działalności administracji publicznej, wskazać należy, iż sąd administracyjny, na skutek zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej, nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia. Ma on jedynie skontrolować (ocenić) działalność tego organu. Sąd administracyjny nie zastępuje zatem organu administracji publicznej i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, chociaż wydaje wyrok rozstrzygający sprawę sądowoadministracyjną. Orzeczenie sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzyga o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu, co w konsekwencji zobowiązuje organ administracji publicznej do określonego zachowania w toku dalszego załatwiania sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny rozstrzyga wprawdzie spór, lecz nie między stronami postępowania administracyjnego, a pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego ( tj. organem administracji, który wydał zaskarżony akt, a podmiotem legitymowanym do jego zaskarżenia), i tylko w zakresie obejmującym legalność zachowań prawnych organu administracyjnego. Obejmuje to kontrolę prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji oraz prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. W takim tylko zakresie sprawa administracyjna staje się w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem oceny sądu. Zaakcentować przy tym należy, iż sąd administracyjny nie ma kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego będącego tłem sprawy administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Do sądu administracyjnego należy jedynie ocena legalności procesu ustalania stanu faktycznego przez organ administracji z punktu widzenia wymagań proceduralnych, nie zaś samodzielne ustalanie stanu faktycznego ( vide: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. II OSK 1808/11 oraz uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 - baza orzeczeń nsa. gov.pl ). Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej, to jest niezależnie od zarzutów skargi. Sąd nie jest bowiem związany zarzutami skargi ani też jej wnioskami czy powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako: "ppsa"). Podstawą orzekania sądu są akta sprawy administracyjnej ( art. 133 § 1 ppsa ), co skutkuje tym, iż rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny następuje przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania kwestionowanego nią aktu. 2. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Prokuratora Okręgowego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, o odmowie udostępnienia skarżącej informacji publicznej o jaką wniosła pismem z dnia [...] marca 2014 r. Pojęcie informacji publicznej wprowadzone zostało do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.; obecnie od 16 czerwca 2014r. tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 787; powoływanej jako: "ustawa lub ustawa o dip"). Przepis ten stanowi, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy (z zastrzeżeniem jej art. 5) prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Zgodnie zaś z art. 3 tej ustawy, regulującym przedmiotowy zakres ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (ust. 1 pkt 1). W myśl art. 4 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Do organów na których ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej bez wątpienia należą zatem organy prokuratury. Podkreślenia wymaga, iż wynikający z analizowanej ustawy obowiązek informacyjny nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 ustawy o dip, iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu danej informacji. Obowiązek udzielenia informacji publicznej jest zatem tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez określony podmiot informacją o takim charakterze. W orzecznictwie sądowadministracyjnym przyjmuje się bardzo szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Informacją publiczną będzie stanowi treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego (vide: wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r., I OSK 123/06, wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., I OSK 490/11; baza orzeczeń nsa.gov.pl ). 3. Zważywszy na wywód skargi, iż organ posługuje się "interesem publicznym" by skarżąca nie mogła otrzymać dostępu do akt sprawy [...], jak też kontekst sprawy administracyjnej w szczególności fakt, że złożenie wniosku z dnia [...] marca 2014r. poprzedzone było – jak wynika z dokumentów dołączonych do skargi - działaniami strony ukierunkowanymi na uzyskanie dostępu do akt o wskazanej sygnaturze, odnieść się należy do charakteru prawnego akt postępowania przygotowawczego w aspekcie regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie I OPS 7/13 ( baza orzeczeń. nsa.gov.pl) w której stwierdzono, że "żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W jej uzasadnieniu NSA m.in. wskazał że akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne dotyczące zarówno jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca żądając dostępu do akt sprawy, które jako całość tworzą zbiór materiałów, domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do tego zbioru. Postępowanie takie odbywa się natomiast na podstawie przepisów ustawy Kodeks postępowania karnego. W konsekwencji powołanego stanowiska, podzielanego przez sąd orzekający, należy zatem przyjąć, że gdy idzie o informacje znajdujące się w aktach sądowych administracyjnych czy postępowania przygotowawczego, to należy przyjąć, że akta takie mogą zawierać informację publiczną, która może podlegać udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o informacji publicznej pod warunkiem, że procedura udostępniania nie jest w danym przypadku uregulowana w sposób szczególny. Wniosek o udzielenie informacji z takich akt powinien być rozpatrywany na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlegają z nich bowiem określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (vide: Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Hanna Knysiak - Molczyk, Lexis Nexis, Warszawa 2013 , s. 191 ). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącej podlegał zatem rozpoznaniu w oparciu o regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej bowiem przepis art. 156 Kodeksu postępowania karnego reguluje wyłącznie dostęp do akt trwającego postępowania przygotowawczego. Wskazana procedura nie zawiera zatem reguł dotyczących udostępniania informacji publicznej ( art. 1 ust 2 ustawy o dip ). 4. Na gruncie ustawy o dip rozróżnia się informację prostą i przetworzoną. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Udostępnienie informacji prostej możliwe jest przy tym bez wykazywania przez wnioskodawcę dodatkowych przesłanek warunkujących jej uzyskanie. Ze względu na powołaną już regulację art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip informacja przetworzona podlega natomiast udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za, już ugruntowany, uznać należy pogląd, zgodnie z którym "informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Chodzi zatem o informację, która wymaga przygotowania "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to przy tym taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego" (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r. II SA/Wa 1942/09; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Gdy zatem uwzględni się istotę informacji publicznej przetworzonej jako rezultatu określonego działania zmierzającego do jej przygotowania, to należy przyjąć, że przesłanka szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia scharakteryzowanych wyżej działań przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Bez wątpienia, stanowiący podstawę udostępnienia informacji przetworzonej przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip, ogranicza do niej dostęp ze względu na konieczność wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednakże ograniczenie to dokonane zostało aktem rangi ustawowej, co odpowiada wymogowi art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ustawodawca, ograniczając we wskazany sposób dostęp do informacji przetworzonej, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności bowiem przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej ( vide: wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12; baza orzeczeń nsa.gov.pl ). W powołanym wyroku sąd ten, analizując przesłankę ograniczającą udostępnienie informacji przetworzonej podkreślił, że nie chodzi o to, by udzielenie informacji publicznej było jedynie istotne dla interesu publicznego, lecz ma być dla tego interesu publicznego szczególnie istotne. W przypadku bowiem informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia bowiem podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. 5. Sposób wykładni pojęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego", jako przesłanki warunkującej wytworzenie informacji publicznej przetworzonej w celu jej udostępnienia, powinien być dokonywany z uwzględnieniem wskazanych w poprzednim punkcie uwarunkowań. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interes indywidualny. W przeciwieństwie do działania "w interesie indywidualnym", które nakierowane jest na uzyskanie określonej korzyści przez jednostkę, działanie "w interesie publicznym" oznacza działanie w interesie ogółu, które przynosi lub może przynieść korzyść temu ogółowi. Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest zatem działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na tle analizy unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania ( vide: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, LEX nr 951999, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. I OSK 2577/13; baza orzeczeń nsa.gov.pl ). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania. Zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip wynika jednak, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku ( lub uzupełniająco na wezwanie organu ) swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W orzecznictwie tym podzielony został, wyrażony w doktrynie pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Jako przykład takiego podmiotu wskazywany jest np. poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów ( vide: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, LEX nr 951999; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 416/12, wyrok NSA z dnia 21 maja 2698/13; baza orzeczeń nsa.gov.pl). W powołanym już orzecznictwie wskazuje się jednakże, że przywołane przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie oznaczają, iż z katalogu podmiotów uprawnionych do uzyskania takiej informacji automatycznie eliminowane są inne podmioty, które nie pełnią wymienionych wyżej funkcji. Wskazuje się natomiast, że podmioty nie pełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają. Uzyskanie informacji przetworzonej jest zatem możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę - wezwanego do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego - szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o dip). Brak natomiast podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa ( vide: wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). Zaakcentowania jednakże wymaga, iż konieczność wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji nie oznacza zwolnienia podmiotu, do którego kierowany jest wniosek, z obowiązku analizy powyższej ustawowej przesłanki na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy. To bowiem podmiot dysponujący informacją jest przede wszystkim obciążony takim obowiązkiem i to on, z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej musi dokonać takiej kwalifikacji. Badając przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego, w tym w kontekście powoływanych przez wnioskodawcę okoliczności nadających, jego zdaniem, temu interesowi charakter szczególny, organ powinien odnieść się do tych, których źródłem są przede wszystkim argumenty natury funkcjonalnej i podmiotowej. W związku z tym na etapie rozpoznawania wniosku (a tym bardziej odwołania) nie może budzić wątpliwości jakimi cechami, rzutującymi na ocenę istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, cechuje się podmiot będący wnioskodawcą. Zauważyć też należy, iż w orzecznictwie sądowadministracyjnym istotnie akcentuje się obowiązek organu dokonania szczegółowego uzasadnienia w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej braku istnienia tej przesłanki "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (vide: wyrok NSA z 11 września 2012 r., I OSK 1015/12, wyrok z dnia 4 lipca 2014 I OSK 2855/14; baza orzeczeń nsa.gov.pl). 6. Odnosząc powyższe wywody do kontrolowanej decyzji wskazać należy, iż prawidłowe pozostawało zakwalifikowanie przez organy obu instancji wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2014 r. jako żądania udostępnienia jej informacji publicznej przetworzonej, bez wątpienia bowiem Prokurator Rejonowy nie dysponował informacją spełniającą kryteria wniosku i udostępnienie jej wymagałoby podjęcia czynności na które wskazywały organy. W takiej sytuacji zasadne było wezwanie strony do sprecyzowania wniosku przez wykazanie okoliczności świadczących o istnieniu po jej stronie przesłanki szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Pozbawione podstaw pozostawały zatem wywody skargi, iż "zasłanianie" się przez organy prokuratury "interesem społecznym" motywowane było pozbawieniem jej możliwości dostępu do akt sprawy postępowania przygotowawczego. Działania Prokuratora Rejonowego podejmowane w tym aspekcie służyły bowiem badaniu przesłanki warunkującej obowiązek tego organu wytworzenia informacji publicznej przetworzonej w celu jej udostępnienia zgodnie z wnioskiem. 7. Mając na uwadze zadania prokuratury, określone w art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2005r.(tekst jednolity Dz.U. z 2011r., Nr 270, poz. 1599) jako strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw, zwrócić należy uwagę, iż w postępowaniu wywołanym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, właściwe do załatwienia sprawy organy prokuratury związane są regułami postępowania wynikającymi z ustawy o dip. We wskazanym postępowaniu reguły proceduralne wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie na etapie wydawania decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia informacji ( art. 16 ustawy o dip ). Uzasadnienie decyzji powinno zatem odpowiadać wymogom z art. 107 Kpa, jak też zawierać dodatkowo element o jakim mowa w pkt 2 ust. 2 art. 16 ustawy o dip. Przywołana regulacja, w szczególności zaś odesłanie do Kodeksu postępowania administracyjnego, oznacza, że organ odwoławczy – zgodnie z wyrażoną w art. 15 Kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania - właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, obowiązany jest ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę (taką samą jaka była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji) z dochowaniem wymogów z art. 7 i 77 § 1 Kpa. Obowiązany jest też uwzględnić przy rozstrzyganiu ewentualne zamiany stanu faktycznego i prawnego jakie nastąpiły po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Z kolei wnioskodawca na tym etapie nie jest pozbawiony prawa modyfikowania czy uzupełniania wniosku ( również w ramach złożonego odwołania). Decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu I instancji. W konsekwencji zaś organ II instancji powinien podjęte rozstrzygnięcie uzasadnić w sposób realizujący wymogi art. 107 § 3 Kpa oraz wynikającą z przepisu art. 11 Kpa zasadę przekonywania jak też odnieść się wszechstronnie i wyczerpująco, realizując wskazaną zasadę ogólną, do wszystkich zarzutów odwołania. 8. Analiza zaskarżonej decyzji, w kontekście wskazanych obowiązków organu odwoławczego pozwala stwierdzić, że kwestia istnienia po stronie skarżącej szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, jako przesłanki warunkującej udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, nie została Przez Prokuratora Okręgowego w sposób należyty wyjaśniona i rozważona. W istocie kwestii tej poświęcony jest niewielki fragment uzasadnienia, mający przy tym formę pytania retorycznego ( cyt. ): "Jaki bowiem realny wpływ na funkcjonowanie organów samorządu terytorialnego mogą mieć informacje o przesłuchanych - w zainicjowanym przez S.M. śledztwie - osobach, treści złożonych przez nie zeznań czy też załączonych przez nie do akt postępowania dokumentach oraz ich treści". Uzasadnienie decyzji organu II instancji nie realizuje tym samym, podkreślanego w orzecznictwie NSA, obowiązku organu administracji publicznej dokonania szczegółowego uzasadnienia w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej braku istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego". Szczególną zaś uwagę należy jednakże zwrócić na okoliczność, iż na etapie odwołania skarżąca powołała się na fakt, że jest osobą piszącą od kilku lat artykuły do prasy lokalnej ("Gazeta"), co ponowiła w skardze (okazując dodatkowo na rozprawie legitymacje prasową) i z tego faktu również wywodziła istnienie po jej stronie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Do tej kwestii organ II instancji zupełnie się nie odniósł, poza jej wzmiankowaniem w kontekście streszczenia zarzutów odwołania. Powoływanie się przez skarżącą w odwołaniu na fakt zamieszczania w prasie lokalnej artykułów dotyczących funkcjonowania samorządu lokalnego obligowało organ II instancji do wyjaśnienia i rozważenia tej okoliczności. Powinno też zrodzić po stronie organu uzasadnione wątpliwości co do tego w jakim charakterze faktycznie występuje wnioskodawczyni. Czy działa w imieniu własnym, czy też jako "prasa". Zważyć bowiem należy, że stosownie do normy art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe ( Dz.U. z 1984 r., Nr 5, poz. 24 ze zm. ) w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W powołanej ustawie zawarta została również definicja pojęcia "prasa". Zgodnie z art. 7 ust 2 pkt. 1 Prawa prasowego "prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską". Bardzo szerokie zdefiniowanie "prasy" w przytoczonych regulacjach oznacza, iż chodzi o bardziej lub mniej zorganizowaną działalność, polegającą na przekazywaniu informacji w różnej postaci. Istotne jest przy tym, że definicja prasy obejmuje również poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Z kolei art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo prasowe definiuje "dziennikarza" jako osobę zajmującą się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostającą w stosunku pracy z redakcją lub zajmującą się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Z mocy art. 1 ustawy Prawo prasowe prasa (a zatem także dziennikarz) ma za zadanie urzeczywistniać prawo obywateli do rzetelnego poinformowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej. Niewyjaśnienie przez organ odwoławczy kwestii związanej z tym, czy skarżącej można przypisać przymiot "prasy" powoduje uznanie, iż zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Zaniechanie przez organ II instancji poczynienia ustaleń faktycznych w celu wyjaśnienia czy wniosek pochodził od skarżącej, jako dziennikarza w rozumieniu ustawy Prawo prasowe, mogło mieć wpływ – zważywszy na ustawową rolę prasy w społeczeństwie – na ocenę zaistnienia po stronie wnioskodawcy przesłanki "szczególnie istotnego interesu publicznego", warunkującej udostępnienie informacji przetworzonej. 9. Z powołanych przyczyn orzeczono jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 152 ppsa Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zważywszy na wynik sporu, ( art. 200 i 205 § 1 ppsa) uwzględniony został wniosek skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania obejmujących zwrot wpisu od skargi ( 100 zł ) oraz koszty dojazdu na rozprawę ( 30 zł ). 10. W toku ponownego rozpoznawania sprawy, zważywszy na treść przepisu art. 153 ppsa, organ pozostając związany wyrażoną przez Sąd oceną prawną, wyjaśni kwestię posiadania przez wnioskodawczynię przymiotu "prasy", w tym jej uprawnienia do działania jako dziennikarz w imieniu i z upoważnienia redakcji "Gazety", a poczynione w tym zakresie ustalenia podda ocenie w ramach badania przesłanki "szczególnie istotnego interesu publicznego".