II SA/Go 435/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. odrzucił skargę W.J. na decyzję Wojewody Lubuskiego [...] w przedmiocie wymeldowania. W imieniu skarżącego na powyższe orzeczenie skargę kasacyjną złożył adwokat K.W.. Pełnomocnik wniósł o zwolnienie W.J. z ponoszenia kosztów sądowych. 24 października 2008 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku W.J. wskazał, że jest uczniem IV klasy technikum, miesięcznie dysponuje dochodem w wysokości 1.232,38 zł (renta socjalna i suma pieniężna otrzymywana od rodziny zastępczej). Skarżący podał, że opłaca pobyt w internacie w wysokości 266 zł, a pozostały dochód przeznacza na potrzeby związane z nauką, zakupem odzieży i innymi. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245§3p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie na obecnym etapie postępowania obciąża W.J. wpis od skargi kasacyjnej w stosunkowo niewielkiej wysokości, tj. 100 zł. Uznano jednak, iż skarżący nie jest w stanie ponieść tego kosztu postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie. Należy bowiem wskazać, że W.J. jest uczniem utrzymującym się samodzielnie. Dysponuje miesięcznie dochodem w wysokości 1.232,38 zł. Skarżący opłaca internat w kwocie 266 zł. Mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że posiada on środki pozwalające na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych związanych z nauką, zakupem żywności, odzieży. Nie można również pominąć, że pełnomocnik w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oświadczył, że nie pobrał wynagrodzenia za jej sporządzenie. Nie ma także racjonalnych podstaw do kwestionowania oświadczenia skarżącego odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek W.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.