II SA/Go 44/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania G.G. od decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie skierowania G.G. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniesionej przez G.G. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniony został grożącym skarżącemu kolejnym postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Dodatkowo pełnomocnik powołał się na okoliczność, iż skarżący pracuje jako kierowca w transporcie międzynarodowym i wymagana jest od niego pełna dyspozycyjność, co wyłącza możliwość poddania się badaniom bez uszczerbku dla dalszego zatrudnienia skarżącego. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, iż skarżący zmuszony będzie ponieść koszty przeprowadzenia badań. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jak podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). W przedmiotowej sprawie decyzja, w stosunku do której skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania, dotyczy skierowania na badania psychologiczne, a zatem niewątpliwie jest aktem podlegającym wykonaniu. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). Wskazać przy tym należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny ( por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. ). W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania względem niego trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Dodatkowo wskazać należy, iż przywołane w treści wniosku okoliczności dotyczące wykonywania pracy w transporcie międzynarodowym oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z uiszczeniem przez skarżącego opłaty za przeprowadzenie badań nie zostały w żaden sposób wykazane przez stronę skarżącą. Nie ulega wątpliwości, iż samo wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje utraty przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero ewentualne nieprzystąpienie przez skarżącego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, bądź negatywny wynik tego badania, skutkować będzie wszczęciem postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skarżącego. Zauważyć wypada, że zaskarżona decyzja nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi ona jedynie o konieczności poddania się badaniom . Wyjaśnić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie wyznaczony został już termin rozprawy, na której sprawa będąca przedmiotem skargi zostanie rozpoznana – 12 lutego 2014 r., o czym strony postępowania zostały już zawiadomione. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.