II SA/Go 441/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za wskazane w niej okresy i we wskazanych kwotach. Decyzja wydana przez organ działający w II instancji została skutecznie doręczona skarżącej w ramach doręczenia zastępczego w dniu 7 kwietnia 2011r. W dniu 22 czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga E.D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011r. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym wskazała, że nie dotrzymała ustawowego 30-dniowego terminu do złożenia skargi z powodu wyjazdu za granicę. Pismem sądowym z dnia 6 lipca 2011r. E.D. została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi, a tym samym zachowania 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu) oraz uprawdopodobnienia okoliczności powodującej uchybienie tego terminu. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyła niezwłocznie po powrocie z długiego pobytu za granicą, tj. po 29 maja 2011r. Ponadto wskazała, że nie może przedłożyć dowodów w postaci biletów, rachunków hotelowych z pobytu za granicą, ponieważ nie przypuszczała, że jakiekolwiek bilety będą potrzebne i nie zachowała ich, a jeśli chodzi o noclegi, to korzystała z uprzejmości znajomych, żeby nie ponosić dużych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. Jednym z wymogów formalnych merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest złożenie tego wniosku w przewidzianym przez p.p.s.a. terminie. I tak zgodnie z treścią art. 87 § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony wniosek - lub z mocy ustawy niedopuszczalny - podlega odrzuceniu przez sąd (art. 88 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie E.D. podała, że wróciła do Polski z długiego pobytu za granicą w dniu 29 maja 2011r. Jak wynika natomiast z prezentaty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych widniejącej na skardze oraz na wniosku o przywrócenie terminu, a także z wyjaśnień organu zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2011r., zarówno skarga, jak i wniosek zostały złożone osobiście przez skarżącą w dniu 31 maja 2011r. Przyjmując więc, że przyczyna, dla której skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi ustała w dniu 29 maja 2011r, tj. w dniu, w którym skarżąca mogła zapoznać się z treścią zaskarżonej decyzji, 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi został zachowany. Wobec powyższego złożony przez skarżącą wniosek podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. W świetle ugruntowanego orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Innymi słowy nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt II OZ 418/10; postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010r., sygn. akt II FZ 574/10, Lex nr 742633). W przedmiotowej sprawie E.D. podała, że nie złożyła skargi na decyzję ZUS z dnia [...] marca 2011r. w ustawowym terminie, ponieważ do dnia 29 maja 2011r. przebywała za granicą, celem "poszukiwania nowych możliwości zarobkowych". Okoliczność ta nie może zostać uznana za wystarczającą do pozytywnego załatwienia wniosku. Wykonywanie pracy poza miejscem zamieszkania i utrudnienia związane z dojazdem do miejsca zamieszkania, co z uwagi na pobyt skarżącej za granicą przypuszczalnie miało miejsce, nie należą do okoliczności pozwalających na przywrócenie uchybionego terminu. Skarżąca, osobiście uruchomiwszy postępowanie odwoławcze od decyzji I instancji, powinna liczyć się z możliwością negatywnego rozpoznania złożonego odwołania, a dbałość o własne interesy i dochowanie należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw wymagało, aby na czas nieobecności w kraju zapewniła sobie pomoc osoby trzeciej lub profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że E.D. nie dołożyła należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, a co za tym idzie nie można uznać, że uchybiła terminowi do złożenia skargi bez własnej winy. W konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.