II SA/Go 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasto z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K.B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 151§ 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) oraz art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (DZ.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592), po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej – dobudowa łącznika, przy ul. [...] na działce nr [...] - uchylił powyższą decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego wydaną J. i E.K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej – dobudowa łącznika, przy ul. [...] na działce nr [...], według projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. arch. M.O. w maju 2009 r. W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, sprawę rozpatrywał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej – dobudowa łącznika, przy ul. [...] na działce nr [...] według projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. arch. M.O. w maju 2009 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i E.K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej poprzez budowę łącznika przy ul. [...] na działce nr [...]. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 900/09 oddalającego skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] września 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych (lub niezakończonych) zamierzeń inwestycyjnych. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę obiektu, który jest już zrealizowany, nie może zakończyć się pozytywną decyzją o udzieleniu tego pozwolenia. W takim przypadku postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę należy uznać za bezprzedmiotowe. Wprawdzie w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę nie można przypisać inwestorowi samowoli budowlanej, jednak sytuacja taka powinna prowadzić do uruchomienia odpowiednich instrumentów prawnych przez organy nadzoru budowlanego, w konsekwencji których inwestor może ewentualnie doprowadzić do legalizacji robót budowlanych. W ocenie Sądu na organach nadzoru budowlanego ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania naprawczego , w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasto zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania naprawczego w sprawie zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej – dobudowa łącznika na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasto (dalej w skrócie – PINB) nakazał J. i E.K., w terminie dziewięciu miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, doprowadzenie łącznika zrealizowanego na działce nr [...] między budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, a garażem do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę części łącznika celem usytuowania ściany zewnętrznej z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od granicy działki nr [...] – zgodnie z przepisem §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Na mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], powyższa decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie wyjaśniono, czy budowa przedmiotowego łącznika jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu obejmującego działkę nr [...]. Ponadto nakładając określony w sentencji decyzji obowiązek, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił czy obowiązek ten jest wykonalny. Zakres rozbiórki części obiektu winien uwzględniać właściwości techniczne obiektu oraz nie stwarzać zagrożenia dla pozostałej części obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał również na konieczność przeprowadzenia analizy w zakresie nałożenia obowiązku wykonania innych robót niż rozbiórka ściany, mogących doprowadzić zaistniałą sytuację do stanu zgodnego z prawem. W szczególności organ pierwszej instancji nie rozważył możliwości zamurowania otworów w ścianie położonej w odległości 3, 40 m od granicy działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 k.p.a. nakazał J. i E.K. doprowadzenie łącznika zrealizowanego na działce nr [...], między budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, a garażem do stanu zgodnego z prawem – to jest do stanu zgodnego z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) - §12 ust. 1 pkt 1, poprzez zlikwidowanie istniejącego otworu drzwiowego – balkonowego na piętrze, w ścianie zewnętrznej łącznika, znajdujących się w odległości mniejszej niż 4, 0 m od granicy działki nr [...], w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie został zachowany warunek wynikający z §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), gdyż odległość zewnętrznej ściany łącznika, w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe do granicy działki nr [...] wynosi 3, 40 m. Ściana zewnętrzna, w której znajdują się otwory okienne i drzwiowe połączona jest konstrukcyjnie w sposób trwały z całością łącznika poprzez wieńce. Rozbiórka części łącznika w celu doprowadzenia jego usytuowania do stanu zgodnego z prawem spowodowałaby zagrożenie bezpieczeństwa pozostałej części obiektu. W ocenie organu nadzoru budowlanego, w parterze ścianą łącznika między budynkiem mieszkalnym, a garażem w rzeczywistości jest przeszklona ściana z drzwiami wejściowymi do budynku, znajdująca się w odległości 4,05 m od granicy działki nr [...]. Boczne fragmenty ściany wymurowane w odległości 3,40 m od granicy działki sąsiedniej stanowią jedynie niezbędny element konstrukcyjny dla przeniesienia nadwieszonej części piętra, co udokumentowane zostało w projekcie budowlanym. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli J. i E.K., K.B., E. i T.W. oraz I.P.. W odwołaniu od decyzji J. i E.K. podnieśli, iż w toku postępowania dostarczyli oceny techniczne, których treść nie została uwzględniona przez organ administracyjny. Zlikwidowanie otworu drzwiowego jest zgodne z życzeniem Państwa W., jednakże pozbawi inwestorów światła słonecznego od strony południowej. Łącznik nie narusza wymagań wynikających z art. 5 Prawa budowlanego. Odwołujący się wskazali na treść przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), który dopuszcza możliwość usytuowania budynku w odległości mniejszej od granicy działki. Zdaniem odwołujących się poddasze użytkowe błędnie zostało zakwalifikowane jako piętro budynku. K.B. zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została wyłącznie w oparciu o ocenę techniczna przedłożoną przez państwo K., która to ocena nie została przez organ zweryfikowana. Przesłonięcie pierwszego skrajnego okna powoduje, że część salonu jest zupełnie nieoświetlona i nawet w słoneczny dzień konieczne jest używanie światła sztucznego. E. i T.W. oraz I.P. podnieśli, iż w sprawie wydawane są błędne decyzje, co naraża ich na straty finansowe i utratę zdrowia. Skarżący domagali się doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na trzy miesiące od daty otrzymania niniejszej decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek wykonania określonych robót spowoduje doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem łącznika zrealizowanego na działce nr [...], między budynkiem mieszkalnym, a garażem. Organ wskazał, że wykonanie nałożonych w decyzji robót budowlanych ma na celu spełnienie wymagań wynikających z §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Organ dodał, że błędne działania organu administracji architektoniczno – budowlanej, polegające na wydaniu wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą szkodzić stronie, która działała w zaufaniu do tegoż organu. Natomiast niejednoznaczne, a przez to nieprecyzyjne określenie w sentencji decyzji I instancji terminu wykonania nałożonego na inwestorów obowiązku, spowodowało konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w tym zakresie i wyznaczenia terminu w decyzji organu drugiej instancji. Od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę wniósł K.B.. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, zgodnie z którym wbrew ustaleniom organu, w pomieszczeniu kuchni skarżącego nie są zachowane normatywne parametry oświetlenia dziennego oraz stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi. Organ administracyjny w całości oparł się na ocenie technicznej sporządzonej na zlecenie Państwa K., nie uzasadniając z jakich powodów uznał ją za wiarygodną. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2). Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej w skrócie p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w graniach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Wydane w sprawie decyzje administracyjne, będące przedmiotem badania Sądu, zapadły w toku postępowania legalizacyjnego, prowadzonego w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) – zwana dalej ustawą. Istotą postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie wymienionych powyżej przepisów, jest doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2003 r., sygn. akt IV SA 523/01, ONSA 2004 Nr 2 poz. 54). W rozpatrywanej sprawie budowa tzw. łącznika na działce nr [...], została przeprowadzona na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Prezydent Miasta uchylił powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. M.O.. Powyższa decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2009 r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego została wyeliminowana, natomiast w pozostałej części w obrocie prawnym funkcjonuje. W toku postępowania poprzedzającego uchylenie w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego ustalono, że budowa przedmiotowego łącznika przeprowadzona została z naruszeniem przepisu §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) – dalej zwane rozporządzeniem. Wobec stwierdzenia tej, nie budzącej sporu okoliczności, której skutkiem było uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie legalizacyjne, którego celem było doprowadzenie danej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z treścią § 12 ust. 1 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sposób mierzenia odległości budynków od m.in. granicy działki budowlanej reguluje przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z akt sprawy wynika, że rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] polegała na wzniesieniu dwukondygnacyjnego łącznika pomiędzy garażem, a budynkiem mieszkalnym. Ściana zewnętrzna łącznika, zwrócona w kierunku działki nr [...] oddalona jest od granicy tejże działki o 3, 40 m. Ściana ta jest wyposażona w otwory drzwiowe – na parterze i na piętrze, nadto w otwory okienne - na parterze. A zatem, pomimo iż przepisy rozporządzenia przy sytuowaniu budynku na działce, stawiają wymóg zachowania określonej odległości od granicy z działką sąsiednią, w analizowanej sprawie budynek zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę granicy posadowiony został w odległości 3, 40 m od działki [...], czyli mniejszej, niż przewidują to przepisy rozporządzenia. Postępowanie legalizacyjne zmierzało do wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nakazał inwestorom doprowadzenie łącznika zrealizowanego na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem – to jest do stanu zgodnego z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) §12 ust. 1 pkt 1, poprzez zlikwidowanie istniejącego otworu drzwiowego – balkonowego na piętrze, w ścianie zewnętrznej łącznika, znajdujących się w odległości mniejszej niż 4, 0 m od granicy działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w jego ocenie w parterze ścianą łącznika między budynkiem mieszkalnym, a garażem w rzeczywistości jest przeszklona ściana z drzwiami wejściowymi do budynku, znajdująca się w odległości 4, 05 m od granicy działki nr [...]. Boczne fragmenty ściany wymurowane w odległości 3,40 m od granicy działki sąsiedniej stanowią jedynie niezbędny element konstrukcyjny dla przeniesienia nadwieszonej części piętra. Te okoliczności spowodowały, iż ścianę parteru pozostawiono w niezmienionym stanie. Takie stanowisko w sprawie zaakceptował organ drugiej instancji. W ocenie Sądu stanowisko organów nadzoru budowlanego obydwu instancji narusza przepisy prawa, nadto nie koresponduje z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania dowodowego konsekwentnie prezentowane było stanowisko, zgodnie z którym ściana łącznika w parterze wyposażona jest w otwory okienne i otwór drzwiowy, natomiast w ścianie górnej kondygnacji łącznika znajduje się otwór drzwiowy (drzwi balkonowe). Płaszczyzny skrzydeł okiennych i drzwiowych znajdują się w odległości 4 m od granicy działki nr [...], natomiast najbliższa krawędź otworu okiennego od której należy mierzyć odległość od granicy działki nr [...] znajduje się w odległości 3,45 m od tej granicy. Tak ustalony stan faktyczny ma oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z materiału fotograficznego włączonego do akt sprawy wynika, że w ścianie zewnętrznej łącznika, zarówno na parterze jak i na piętrze, znajdują się otwory drzwiowe, nadto na parterze znajdują się otwory okienne. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne organy nadzoru budowlanego podejmowały decyzje administracyjne. W tym stanie rzeczy, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zgodnie z którym w parterze ściana łącznika w rzeczywistości jest przeszkloną ścianą z drzwiami wejściowymi, której odległość od granicy z działką [...] wynosi 4, 05 m. W ocenie Sądu zarówno przeprowadzona przez organ klasyfikacja zewnętrznej ściany łącznika, jak i sposób ustalenia jej odległości od granicy działki nr [...], nie były prawidłowe, albowiem naruszyły przepisy § 9 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nadto nie ma oparcia w całości materiału dowodowego. Przyjmując powyższą koncepcję organ nadzoru budowlanego nie uzasadnił również jakie przesłanki wpłynęły na zmianę prezentowanego przez niego dotąd stanowiska w analizowanej kwestii. Decyzja administracyjna, mocą której na stronę nałożony został obowiązek danej treści, winna precyzyjnie określać sposób wykonania tegoż obowiązku. Strona już z samej treści decyzji winna uzyskać konieczne informacje, co do sposobu wykonania nałożonego na nią obowiązku. Wymogu powyższego nie spełnia, będąca przedmiotem badania Sądu, decyzja organu pierwszej instancji. Użyty w sentencji decyzji zwrot: "zlikwidowanie istniejącego otworu drzwiowego", nie wskazuje na sposób realizacji nałożonego obowiązku, a konkretnie - w jaki sposób istniejący otwór drzwiowi ma zostać zlikwidowany. Powyższa uchybienie ma szczególne znaczenie w sprawach dotyczących budownictwa, gdzie sposób realizacji nałożonego obowiązku może mieć wpływ na bezpieczeństwo związane z użytkowaniem obiektu budowlanego. Ustosunkowując się do podnoszonych w toku postępowania administracyjnego zarzutów, należy wskazać, iż analiza przepisu § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż przepis ten w analizowanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania. Wykładnia gramatyczna przepisu prowadzi do wniosku, iż dotyczy on sytuacji, w których przy zachowaniu wymagań wynikających z § 1, dopuszczalne jest zastosowanie innych rozwiązań niż przyjęte w rozporządzeniu, przy czym na tę okoliczność konieczne jest sporządzenie odpowiedniej ekspertyzy. Z przepisu tego nie wynika, aby dopuszczalnym było odstępstwo od obowiązujących przepisów w zakresie odległości budynku od granicy z działką sąsiednią. Nakładając na inwestorów obowiązek zlikwidowania otworu drzwiowego na piętrze łącznika, organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził analizy pod kątem wpływu wykonania tego obowiązku na warunki pobytu ludzi w pomieszczeniach tej części budynku. Z akt administracyjnych sprawy, w tym z odwołania J. i E.K. wynika, że pomieszczenia łącznika przeznaczone są na pobyt ludzi. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na przepis § 57 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. W myśl ust. 2 w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12. Uprawnione jest stanowisko, iż zlikwidowanie drzwi balkonowych spowoduje ograniczenie w dostępie do światła dziennego. Okoliczność ta może być o tyle istotna, iż drzwi balkonowe stanowiły jedyne żródło światła dziennego dla tej części łącznika. Nakładając na stronę obowiązek o określonej treści organ nadzoru budowlanego nie ocenił zgodności danego przedsięwzięcia z przepisami prawa oraz nie uzasadnił swego stanowiska w tym zakresie. Jak wyżej wywiedziono celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie stanu istniejącego, do stanu zgodnego z przepisami prawa. W ramach postępowania naprawczego organ nadzoru budowlanego jest jednocześnie uprawniony i zobowiązany do nałożenia na inwestorów takich obowiązków, których wykonanie doprowadzi do sytuacji, w której stan faktyczny będzie odpowiadał stanowi postulowanemu w przepisach prawa. Z powyższego wynika zatem, że nałożony w toku postępowania naprawczego obowiązek winien mieć oparcie w przepisach prawa. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego dotychczasowy stan niezgodności z prawem zastąpiony zostanie inną sytuacją faktyczną, ale również sprzeczną z przepisami prawa. Z powyższych względów istotne znaczenie ma wnikliwe umotywowanie przez organ decyzyjny, przesłanek nałożenia konkretnego obowiązku na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wydane zostało na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Brak jest podstaw do tego, aby przepisy tegoż rozporządzenia uznać za niekonstytucyjne i na tej podstawie odmówić jego stosowania (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 910/07). W ocenie Sądu zarzuty skargi nie były zasadne. W toku postępowania, w oparciu o przepisy art. 81c ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy, organ administracyjny nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny technicznej w zakresie przesłaniania rozbudowanej części budynku mieszkalnego w odniesieniu do zabudowy na działce [...]. W wyznaczonym terminie inwestorzy wskazaną ocenę przedłożyli. Z treści uzasadnień decyzji wynika, że ustalenia i wnioski oceny technicznej były przedmiotem analizy organów obydwu instancji. Ocena techniczna sporządzona została przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Należy wskazać, że nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia odpowiedniej oceny technicznej lub ekspertyzy stanowi element postępowania dowodowego. Ocena techniczna stanowi dowód w sprawie, a pominięcie tego dowodu może nastąpić w wyniku obalenia jego mocy dowodowej, poprzez – przykładowo - przedstawienie oceny technicznej zawierającej odmienne ustalenia i wnioski na tę samą okoliczność. Dopóki moc dowodowa danego dokumentu nie została obalona, organ administracyjny ma obowiązek uwzględnienia jego treści przy rozstrzyganiu danej sprawy. Ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., nadto z naruszeniem §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.