II SA/Go 470/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń należnych z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 99, art. 100, art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636, dalej: "ustawa o Policji" ) w zw. z art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666 z późn. zm., dalej: "ustawa okołobudżetowa na 2023 r."), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270), a także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385, dalej: "rozporządzenie zmieniające z 2023 r."), po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. w sprawie odmowy wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...]. z dniem [...] lutego 2023 r. D. Ł. został zwolniony ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. D. Ł. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z wezwaniem do zapłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. Wezwanie to zostało przekazane Komendantowi Miejskiemu Policji w [...], który wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie. Komendant Miejski Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. odmówił Stronie wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że uposażenie za te miesiące zostało Stronie naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, z zastosowaniem kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. w wysokości 1 614,69 zł, oraz mnożników kwoty bazowej obowiązujących przed dniem [...] marca 2023 r. Organ I instancji podkreślił, że rozporządzenie zmieniające z 2023 r., wprowadzające nowe, wyższe mnożniki, weszło wżycie dopiero 1 marca 2023 r. i nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. Zgodnie z zasadą lex retro non agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi, a w tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej. Od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] Strona wniosła odwołanie wnosząc o dobrowolne wypłacenie wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. Odnosząc się do stanowiska zawartego w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że kwestię uposażenia policjantów regulują przepisy Działu V ustawy o Policji oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 i 3 ustawy o Policji). Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków (art. 100 ust. 1 ustawy o Policji), a jego wysokość jest uzależniona od grupy zaszeregowania stanowiska oraz wysługi lat (art. 101 ust. 1 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość określa ustawa budżetowa. W roku 2023 wysokość uposażeń policjantów była kształtowana przez kwotę bazową określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w roku 2023 należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, tj. kwotę 1 740,64 zł. Jednakże, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosowało się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270), tj. kwotę 1 614,69 zł. Dopiero rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. (§ 2 tego rozporządzenia), wprowadziło nowe, wyższe stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Skutki prawne tej podwyżki powstały zatem dopiero od dnia 1 marca 2023 r. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie potwierdzające, że D. Ł. otrzymał uposażenie wraz z dodatkiem za wysługę lat za styczeń 2023 r. w wysokości 6.981,20 zł brutto i za luty 2023 r. w wysokości 6.981,20 zł brutto. Zatem uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zostało Stronie naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, tj. z zastosowaniem kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022. Rozporządzenie zmieniające z 2023 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie Zgodnie z zasadą lex retro non agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi. W tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej. Organ administracji publicznej jest zobowiązany do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). Prawo do uposażenia za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień i miesiąc zwolnienia ze służby). Przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego stosowania - nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych ani przesłanek ocennych. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca. Na powyższą na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...].07.2025 r. nr [...] D. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o wydanie wyroku nakazującego wypłacenie na rzecz skarżącego przez pracodawcę wyrównania uposażenia za miesiące: styczeń i luty 2023 r. w wysokości odpowiednio - za styczeń 2023 r. - 541,80 zł, - za luty 2023 r. - 487,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Skarżący podał, że powyższe wyrównanie wynika z faktu, iż do wypłaty uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. posłużono się kwotami bazowymi z ustawy budżetowej z 2022 roku, zamiast należnych kwot za rok 2023. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 poz. 2666) wprowadzał nową (wyższą) kwotę bazową dla funkcjonariuszy na rok 2023 za okres od 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023, zaś w ust. 3 wprowadzał mechanizm wyrównania uposażenia dla tych funkcjonariuszy za miesiące styczeń i luty 2023. Z kolei ust. 2 zakładał wprost, że do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), a przepis nie przewidywał mechanizmu wyrównania uposażenia. Wobec skarżącego zastosowano art. 41 ust. 2 w/w ustawy. Według twierdzeń skarżącego przepis ten stoi w jaskrawej sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości, gdyż przepracowując ten sam okres czasu (styczeń-luty 2023), podobnie jak inni funkcjonariusze (i realizując te same zadania), skarżący otrzymał mniejsze uposażenie i to jako swoistą "karę" za skorzystanie z ustawowego prawa do przejścia na emeryturę (uczciwie i ciężko wypracowanego). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego z konstytucyjnej zasady równości wynika wymóg podobnego traktowania (według jednakowej miary) wszystkich podmiotów prawa charakteryzujących się daną cechą istotną - relewantną (vide: por. wyrok z 11 lipca 2000 r., sygn. K. 30/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 145, czy też wyrok z 18 stycznia 2000 r., sygn. K. 17/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 4). Powyższa definicja oznacza, że wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (wyrok z 5 listopada 1997 r. ,sygn. K. 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). W związku z tym - powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego - należy przyjąć, że odmienne uregulowanie sytuacji prawnej adresatów norm wyróżnionych ze względu na tę samą cechę istotną stanowi odstępstwo od zasady równości. Pokrzywdzenie funkcjonariuszy służb mundurowych będących w takiej sytuacji jak skarżący dostrzegł zarówno bezpośrednio Rzecznik Praw Obywatelskich, Senat poprzedniej kadencji w opinii z dnia 21 listopada 2022 r., a obecnie cały Parlament (zrezygnowano bowiem z podobnych rozwiązań, choć była propozycja ich procedowania). Skarżący zauważył, że analogiczna sytuacja dotyczyła podobnego mechanizmu ustalenia podstawy do obliczania wynagrodzeń sędziów w ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. która została przyjęta w dniu 19 grudnia 2022 roku (Dz. U. 2022, poz. 2666). Ówczesny rząd po decyzji Trybunału Konstytucyjnego (wyrok K 1/23) skierował do parlamentu projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 dotyczących wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów ponieważ dotychczasowe przyjmowane rozwiązania miały na celu jednakowe wynagradzanie sędziów jak i prokuratorów, w związku z czym w celu zachowania dalszej jednolitości rząd zaproponował parlamentowi przyjęcie nowych zmian do ustawy. Jednak w przypadku służb mundurowych zastosowano właśnie art. 41 ww. ustawy. W praktyce dostrzegły problem również sądy powszechne, które w swoich orzeczeniach potwierdziły sprzeczność art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 z konstytucyjną zasadą równości (skarżący wskazał na sygnatury spraw sądowych Sądu Okręgowego w [...] - Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...]). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2025 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty skargi podnosząc, że zaskarżona decyzja wdana została z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 kpa, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z [...] lipca 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z [...] czerwca 2025 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość - ustaloną według odrębnych zasad - określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por.m.in. wyroki NSA: z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3269/23). Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie zaś do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Wskazane powyżej rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. weszło w życie 1 marca 2023 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej z dnia 15 grudnia 2022 r. na rok 2023 (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666). W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł - ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec powyższego zdaniem Sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie przywołanych powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w sytuacji, gdy z dniem [...] lutego 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Rozkazem personalnym z [...] lutego 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] z dniem [...] lutego 2023 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji. Skarżący otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały przytoczone powyżej przepisy prawa i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r., ponieważ zgodnie z przywołanym powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jak wyżej wskazano skarżący został zwolniony ze służby w Policji 21 lutego 2023 r. i od 1 marca 2023 r. nie pobierał uposażenia lecz świadczenie emerytalne. Słusznie więc wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, a tym samym nie mogły przyznać podwyżki uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. Dodać należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.2024 poz.1121) emerytury i renty oraz podstawy ich wymiaru podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem Sądu nie ma uzasadnionych podstaw zarzut zastosowania art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt P 45/06, opubl. (w:) OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10, opubl. (w:) OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (zob. chociażby wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10; z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17). Sąd stoi na stanowisku, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym przysługiwało prawo do uposażenia. Wysokość wszystkich uposażeń wypłacanych funkcjonariuszom za styczeń i luty 2023 r., na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, zawsze była bowiem zdeterminowana taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1614, 69 zł. Zdaniem Sądu art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Prawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie nie posiadał już prawa do uposażenia, lecz prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana. Nie były zasadne zarzuty naruszenia przepisów kpa, przywołane przez stronę skarżącą w treści jej pisma procesowego z dnia [...] listopada 2025 r. Zwrócić trzeba uwagę, że skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował administracyjnego trybu załatwienia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, następnie skarżącemu doręczane były wydane w sprawie decyzje administracyjne obydwu instancji. Skarżący w toku postępowania, w tym - w odwołaniu od decyzji I instancji - nie podniósł zarzutu o cywilnoprawnym charakterze jego wniosku, nie kwestionując tym samym sposobu procedowania w sprawie. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, ze względu charakter zgłoszonego żądania, które wynika ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, który w całości opiera się na regulacjach zawartych w przepisach prawa publicznego (tj. ustawa o Policji oraz przepisy wykonawcze), a które to roszczenie dotyczy okresu w którym skarżący pozostawał jeszcze w służbie, nadto z uwagi na przywołaną podstawę prawną żądania tj. art. 41 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy okołobudżetowej, w sprawie prawidłowo przyjęto administracyjny tryb załatwienia wniosku o wypłatę wyrównania. W tym względzie Sąd przychyla się do dominującej linii orzeczniczej, zgodnie z którą do rozpoznania wniosku w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia funkcjonariusza Policji właściwy jest organ administracyjny (por. przykładowo wyroki sygn. akt III SA/Łd 166/25, sygn. akt III SA/Łd 534/25, II SA/Go 274/21, sygn. akt II SA/Wa 616/25 oraz powołane tam orzecznictwo). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.