II SA/Go 48/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarządzenia Burmistrza w sprawie wymagań jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.) stwierdził nieważność zarządzenia Burmistrza z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie wymagań jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, doręczonego mu w dniu 2 listopada 2006 r. W uzasadnienia aktu nadzorczego Wojewoda wskazał, iż powyższa zarządzenie wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 4 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 200 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 190, poz. 1606 z późn.zm.), gdyż mimo, iż przedmiotowe zarządzenie nie stanowi aktu prawa miejscowego ani innego aktu normatywnego podlegającego publikacji w dzienniku urzędowym, w § 6 określono że: "zarządzenie wchodzi w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa". Rozstrzygnięcie nadzorcze doręczono Burmistrzowi w dniu 29 listopada 2006 r. Gmina, reprezentowana przez Burmistrza, zgodnie z zarządzeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz Gminy kosztów postępowania sądowego. Aktowi nadzoru strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez błędne przyjęcie, że zarządzenie nr [...] Burmistrza z dnia [...] października 2006 r., wydane na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 oraz § 2, § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (dz.U. z 2006 r. nr 5, poz. 33), nie jest aktem prawa miejscowego podlegającym publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa, - art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.) przez pominięcie w rozstrzygnięciu nadzorczym uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie przesłanek decydujących o niezaliczeniu zarządzenia nr [...] Burmistrza do aktów prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej Gminy przedmiotowe zarządzenie jest aktem normatywnym, generalnym – kierowanym do wszystkich przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie i abstrakcyjnym – bo określa wymagania jakie należy spełnić by uzyskać zezwolenie. Spełnia zatem wymogi aktu prawa miejscowego. Odpowiadając na skargę, pismem z dnia [...] stycznia 2007 r., Wojewoda uznał skargę za zasadną i zgodnie z przepisem art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uwzględnił w całości jej zarzuty uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...]. Jednocześnie organ nadzoru wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Gmina, wobec uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę, cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Sąd zważył, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała powyższa sytuacja, bowiem Wojewoda uwzględnił w całości skargę Gminy uchylając własne rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność zarządzenia Burmistrza z dnia [...] października 2006 r. w sprawie wymagań jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Uwzględnienie skargi w całości nastąpiło przed przekazaniem Sadowi skargi i udzieleniem na nią odpowiedzi, zatem przed wyznaczeniem rozprawy. Istotą postępowania nadzorczego wojewody prowadzonego wobec uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego, jest badanie ich zgodności z prawem i w razie stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów powszechnie obowiązujących, wyeliminowanie wadliwych aktów z obrotu prawnego. Środkiem obrony służącym samorządom w postępowaniu nadzorczym jest możliwość zaskarżenia, wydanego z naruszeniem prawa lub przekroczeniem uprawnień, aktu nadzoru do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie w ramach autokontroli organ nadzoru na skutek skargi uchylił własne rozstrzygnięcie nadzorcze uznając je za wadliwe, co spowodowało, iż utraciło ono byt prawny. W konsekwencji oznacza to, że w ocenie organu nadzoru nie istniała przesłanka do uznania, iż zarządzenie Burmistrza nr [...] narusza prawo w stopniu istotnym. Niezależnie od powyższego decyzja Wojewody wydana w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. podlegać może również kontroli sądu administracyjnego, po jej zaskarżeniu. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ustalonym stanie faktycznym, postępowanie sądowe zmierzające do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Niezależnie od powyższych ustaleń należy zważyć, iż skarżąca Gmina cofnęła skargę. Według przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd może uznać tę czynność procesową za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Sąd zważył, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zatem wola skarżącego - jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego stanowi również przesłankę umorzenia postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z przepisem art. 199 P.p.s.a. zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje stronie od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji lub w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 200 i 201 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie sąd umorzył postępowanie z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a, zatem stronie skarżącej, na skutek jej wniosku zgłoszonego w skardze, przysługuje od Wojewody zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw. Jednakże na podstawie akt sprawy Sad ustalił, iż mimo zgłoszenia wniosku o zwrot kosztów postępowania strona skarżąca nie sprecyzowała jakie koszty faktycznie poniosła. W szczególności należy stwierdzić, że po myśl przepisu art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie jest wolne od opłat, ponadto strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Z tych przyczyn brak było podstaw do zasądzenia na rzecz Gminy zwrotu kosztów niniejszego postępowania sądowego.