II SA/Go 491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia na rzecz Miejskiego Ośrodka Spory i Rekreacji (dalej jako MOSiR) postępowania w sprawie rejestracji przyczepy ciężarowej. Skarga została podpisana przez Z.M. i potwierdzona pieczątką - Dyrektora MOSiR. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2018 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wykazanie umocowania osoby podpisującej skargę (Z.M.) do reprezentowania Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, w szczególności poprzez przesłanie dokumentu powołania na stanowisko Dyrektora MOSiR. Wezwanie doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 24 lipca 2018 r. (k.19). Wezwanie strona skarżąca pozostawiła bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie stanowi Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji będący, w świetle uchwały Nr XXIX/223/09 Rady Miasta z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie nadania statutu Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, jednostką budżetową (§ 1), tj. jednostką organizacyjną nieposiadająca osobowości prawnej. Jednostkę tą reprezentuje na zewnątrz dyrektor wyłoniony w drodze konkursu, którego powołuje i odwołuje Burmistrz Miasta (§ 7). Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową (o której mowa w art. 25 p.p.s.a.) dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. osoby, o których mowa w cyt. art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Natomiast w sytuacji jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ustawodawca nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności, zależy to niewątpliwie od podmiotu, którego obowiązek dotyczy, a ocena w tym zakresie należy do sądu. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż strona skarżąca składając skargę nie wykazała w żaden sposób umocowania osoby ją podpisującej tj. Z.M., Dyrektora MOSiR, do działania w jej imieniu. Nie ulega wątpliwości, iż pieczątka postawiona pod skargą (Dyrektor MOSiR), niezależnie od jej treści, nie zastępuje dokumentu wykazującego umocowanie osoby uprawnionej do reprezentacji strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2017 r., II GZ 230/17). Stosownie zatem do treści cytowanych wcześniejszych przepisów strona skarżąca została wezwana przez Sąd, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, poprzez wykazanie umocowania osoby podpisującej skargę do reprezentowania Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, w szczególności poprzez przesłanie dokumentu powołania na stanowisko Dyrektora MOSiR. Wezwanie zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 24 lipca 2018 r. Wobec powyższego termin na wykonanie w/w zobowiązania upłynął w dniu 31 lipca 2018 r. Skarżąca pozostawiła wezwanie Sądu bez odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż brak formalny przedmiotowej skargi nie został uzupełniony. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, należało odrzucić.