II SA/Go 499/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego W.D. kwotę 230 (dwustu trzydziestu) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 16 kwietnia 2012r. W.D. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Wnioskodawca do jednolitej płatności obszarowej (JPO) zgłosił działki rolne "A", "B", oraz "E" o łącznej powierzchni 8,20 ha, a do uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) działki rolne "A1", "B1" oraz "E1" o łącznej powierzchni 8,20 ha. W dniu [...] września 2012 r. gospodarstwo rolne wnioskodawcy zostało skontrolowane w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO przez inspektorów przedsiębiorstwa G inż. R.J. (zwane dalej przedsiębiorstwem G). W wyniku tej kontroli stwierdzono, iż powierzchnia działki A/A1(znajdująca się na działce ewidencyjnej nr [...]) zadeklarowana we wniosku jako 4,61 ha wynosi 4,37 ha. W raporcie z kontroli nr [...], stwierdzone w stosunku do działki rolnej A/A1 nieprawidłowości kontrolujący oznaczyli kodem "DR 50" i "DR13". W oparciu o wyniki wskazanych wyżej czynności kontrolnych Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przeprowadził, w ramach kontroli administracyjnej, weryfikację działek rolnych zadeklarowanych we wniosku W.D.. W oparciu o system identyfikacji działek rolnych i techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, mając na uwadze wyniki czynności kontrolnych, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził na działce rolnej A/A1, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnię mniejszą od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012r. Powierzchnia zadeklarowana przez rolnika na działce rolnej A/A1 wyniosła 4,61 ha, a powierzchnia stwierdzona tej działki rolnej w granicach działki nr [...] podczas kontroli administracyjnej wyniosła 4,37 ha. W konsekwencji organ I instancji stwierdził różnicę wynoszącą 0,24 ha pomiędzy łączną powierzchnią zadeklarowanych działek rolnych (8,20 ha) we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. a powierzchnią stwierdzoną (7,96 ha) dla jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz dla uzupełniającej płatności obszarowej dla grupy upraw podstawowych (UPO). Organ wyliczył, iż przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz do uzupełniającej płatności obszarowej dla grupy upraw podstawowych (UPO) przedeklarowanie wyniosło 3,01% ( powierzchnia zgłoszona do JPO i do UPO 8,20 ha - powierzchnia stwierdzona 7,96 ha = 0,24 ha; 0,24 ha : 7,96 ha x 100% = 3,01% - procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do JPO oraz UPO, a stwierdzoną. W wyniku tego ustalenia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, przyznał wnioskodawcy płatność w wysokości 7 060,08 zł, w tym: - z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości 5 475,81 zł - z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 1 584,27 zł. Jako podstawy prawne decyzji organ I instancji wskazał art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1164; dalej jako: ustawa o płatnościach ), art., 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, 02/12/2009, ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009). W uzasadnieniu powyższej decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż w zakresie jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) płatności przyznano - po uwzględnieniu wyników kontroli i kontroli administracyjnej. Wskazał, że przeprowadzona kontrola na miejscu i administracyjna wykazała, iż zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki rolnej A/A1 wynosi 4,61 ha, zaś stwierdzona w wyniku kontroli na miejscu powierzchnia tej działki wynosi 4,70 ha, co uznane zostało przez kontrolujących inspektorów za nieprawidłowości oznaczone kodami "DR 50" i "Dr 13-". Uznał, iż w związku z wynikami kontroli w stosunku do obu płatności zastosowanie ma przepis art. 58 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowiący, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Organ I instancji przedstawił wyliczenie powierzchni uprawnionej do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO): 7,96 ha - 0,48 ha (2 x 0,24 ha ) = 7,48 ha i jako dane do wyliczenia płatności w pomniejszonej wysokości przyjął: - 7,96 ha - powierzchnia działek rolnych stwierdzona dla JPO oraz UPO w wyniku kontroli administracyjnej, - 0,48 ha - dwukrotność stwierdzonej różnicy dla JPO oraz UPO - 7,48 ha - powierzchnia, co do której naliczono płatności JPO oraz UPO po uwzględnieniu pomniejszenia powierzchni uprawnionej do płatności. Wyliczając wysokość jednolitej płatności obszarowej (JPO) organ I instancji przyjął powierzchnię 7,48 ha i stawkę JPO w roku 2012 w wysokości 732,06 zł/ha, co dało kwotę płatności JPO w wysokośći 5 475,81 zł, pomniejszoną w konsekwencji o 351, 39 zł . Przy zastosowaniu wskazanych danych i stawki dla UPO w roku 2012 w wysokości 211,80zł/ha, organ wysokość płatności UPO po zastosowanej sankcji wyliczył na 1 584,27 zł, po pomniejszeniu o kwotę 101,66 zł z tytułu zastosowanych sankcji. W odwołaniu skarżący W.D. zakwestionował decyzję Kierownika BP ARiMR w odniesieniu do danych, w oparciu o które organ dokonał pomniejszenia należnych mu płatności. Wywodził, iż bezzasadne pozostaje wykluczenie przez organ I instancji z płatności powierzchni 0,24 ha. Zdaniem skarżącego, doręczony mu raport z czynności kontrolnych nie stwierdzał żadnych nieprawidłowości. Wynika z niego, że powierzchnia uprawy na działce rolnej A/A1, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], w rzeczywistości wynosi 4,70 ha ( co odzwierciedla faktyczną powierzchnię uprawianą na działce nr [...]) w stosunku do powierzchni zadeklarowanej 4,60 ha. Tym samym, zdaniem skarżącego, decyzja zawiera nieścisłości. Z powołanych przyczyn wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy w celu uzyskania konkretnych wyjaśnień w zakresie wykrytych nieprawidłowości oraz przyjętego marginesu błędu pomiaru, w wyniku którego stwierdzono nieprawidłowości. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawy prawne rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267- powoływanej jao: Kpa), w zw. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z 2008 r. z późn. zm,), art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), art. 6 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 33, art. 35 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, z późn. zm.) oraz art. 17, art. 20 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z dnia 31.01.2009 r. str. 16-99). W uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził, iż po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego uznał, że organ I instancji oparł się na całości zgromadzonej dokumentacji oraz zastosował w sposób właściwy przepisy prawa. Przytaczając treść powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów, organ II instancji przedstawił zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w odniesieniu do wniosków składanych w roku 2012, tryb procedowania nad wnioskami z zaznaczeniem jego odrębności w stosunku do regulacji wynikających z Kpa, zasady i tryb przeprowadzania kontroli na miejscu i kontroli administracyjnych złożonych wniosków o płatności przy wykorzystaniu systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), o którym mowa wart. 17 Rozporządzenia Rady nr 73/2009, a do prowadzenia, którego wykorzystuje się w szczególności ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z wniosków o przyznanie płatności, wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL 368 z 23.12.2006 r., str. 74, z późn. zm.). Wskazał, iż system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Dyrektor OR ARiMR w świetle przytoczonych w decyzji przepisów wskazał, iż weryfikacja powierzchni zgłoszonych we wniosku, uprawniających do płatności następuje na podstawie wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej, która odbywa się w oparciu o bazę referencyjną LPIS, której podstawę stanowi art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole te pozwalają na automatyczne wykrycie nieprawidłowości za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które dotyczą odpowiednio zadeklarowanych uprawnień do płatności i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz nienależnej kumulacji pomocy przyznawanej w ramach systemów pomocy obszarowej wymienionych w załącznikach I i IV do Rozporządzenia (WE) nr 73/2009; obejmują sprawdzenie istnienia uprawnień do płatności i kwalifikowalność do pomocy; dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Wskazana baza LPIS stanowi system pozwalający na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego Systemu Informacji Geograficznych (tzw. GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System Informacji Geograficznej (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. System identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Podkreślił, iż dostępne w systemie ZSZiK ortofotomapy cyfrowe tj. mapy opracowane na podstawie zdjęć powierzchni ziemi wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii, są pozyskiwane do systemu na zasadach wynikających z Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jako istotny organ wskazał fakt, iż ARiMR posiada w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego łub satelitarnego. Weryfikacja deklarowanych powierzchni kwalifikujących się do płatności następuje zatem z zastosowaniem systemu identyfikacji wykorzystującego System Informacji Geograficznej (GIS), w tym ortofotomapę. Wywiódł, iż ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa. Rozdzielczość terenowa ortofotomapy wynosi 0,5 metra, czyli daje możliwość jednoznacznego identyfikowania obiektów, precyzyjnego pomiaru odległości i powierzchni. Wskazał, iż na potrzeby oceny powierzchni kwalifikowanej dokładność stosowanych ortofotomap jest wystarczająca i zgodna z przepisami Komisji Europejskiej. Wymaga ona systemu LPIS w skali nie gorszej niż 1:10 000, Polska zaś posiada LPIS w skali co najmniej 1:5000, zaś w przedmiotowej sprawie ortofotomapa działki nr [...] wykonana została w skali 1:4000. W ocenie organu, podejmowane w niniejszej sprawie czynności w ramach kontroli administracyjnej wniosku o płatność, mającej na celu stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat, zostały wykonane z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony zgodnie z art. 33 oraz art. 35 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 tj. metodą FOTO (vide: protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] września 2012 r.). Dokonała jej jednostka organizacyjna spełniająca wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2010 r. nr 240, poz. 1605 ze zm.) w zakresie osobowym i sprzętowym. W rozpoznawanej sprawie kontrola została przeprowadzona przez dwóch inspektorów terenowych, metodą FOTO, a następnie zatwierdzona przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i posiadające odpowiednie uprawnienia. Kontrola przeprowadzona została na działkach rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych, których granice zostały ustalone na podstawie danych pozyskanych w trybie art. 12 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Podczas kontroli na miejscu – jak wynika z protokołu nr [...] z dnia [...] września 2012 r. dla działki rolnej A/A1, położonej na działce ewidencyjnej nr 24, zastosowano kod nieprawidłowości "DR 50" oznaczający, iż część uprawy wykracza poza działkę nr [...], co potwierdza załącznik z dnia z [...] kwietnia 2013 r. nr 1 wskazujący na fakt prowadzenia przez wnioskodawcę uprawy poza granicami działki ewidencyjnej nr [...]. Organ podkreślił, iż wskazanego w protokole pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności dokonano na ortofotomapie cyfrowej wykonanej w dniu [...] lipca 2012 r. (vide: załącznik nr do decyzji 2, pole "właściwości"). Użyta ortofotomapa sporządzona została w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992" tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych stanowiącym najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów tj. stanowi podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Na załączniku nr 3 kolorem niebieskim oznaczono granicę uprawy ustaloną podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą FOTO. Wynika z niego, iż część uprawy po stronie zachodniej, północnej i południowej wykracza poza granicę działki ewidencyjnej nr [...] i znajduje się na niezadeklarowanych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. działkach ewid. nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Organ II instancji wskazał, iż w takim stanie rzeczy mimo, iż w raporcie z kontroli nr [...] (vide: rubryka nr 7 na str. 3-1 raportu) dla działki rolnej "A/Aa" wpisano powierzchnię stwierdzoną uprawy 4,70 ha (vide: załącznik z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr 3 - obrazujący pomiar uprawy prowadzonej przez stronę), to powierzchnię wskazanej działki rolnej należy zredukować do jej obszaru znajdującego się wyłącznie w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. Wyliczony na podstawie danych wektorowych, uzyskiwanych w trybie art. 12 Prawa geodezyjnego i kartograficznego z ortofotomapy cyfrowej pozyskanej do systemu ZSZiK z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tj. zbioru map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, obszar działki rolnej A/A1 kwalifikowany do płatności w granicach działki ewidencyjnej nr [...], wyniósł 4,37 ha tj. mniej niż powierzchnia zadeklarowana do płatności przez wnioskodawcę ( 4,61 ha ) we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. Znajdująca się na działce ewid. nr [...] i kwalifikująca się do płatności, powierzchnia 4,37 ha jest maksymalną powierzchnią referencyjną (art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009) w granicach przedmiotowej działki ewidencyjnej określoną w systemie LPIS, ustaloną na podstawie art.17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Jest to jednocześnie maksymalny obszar, do którego można przyznać płatność. Powierzchnia ta nie może być większa albowiem działka nr [...] od strony północnej i południowej przylega do dróg będących odrębnymi działkami ewidencyjnymi nr [...], które nie były przedmiotem deklaracji W.D. we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012r. Natomiast od strony zachodniej i wschodniej działka nr [...] graniczy z innymi działkami ewid. nr [...] (od strony zachodniej) oraz nr [...] (od strony wschodniej), których również wnioskodawca nie zadeklarował we wniosku. Organ wskazał również na znajdujący się w aktach dokument "Wyliczenie powierzchni dla działek których zastosowano kod DR 50" wskazujący jakie powierzchnie uprawy prowadzonej przez stronę znajdują się na niedeklarowanych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. działkach nr [...] oraz w granicach deklarowanej działki nr [...]. Okoliczność prowadzenia przez wnioskodawcę działalności rolniczej na niedeklarowanych działkach powoduje, iż nie ma możliwości wyznaczenia dla działki rolnej "A/A1" większej powierzchni kwalifikowanej do płatności niż powierzchnia 4,37 ha tj. powierzchna na jakiej prowadzona jest działalność rolniczą w granicach działki ewid. nr [...]. Dokonanie płatności ponad ustalony podczas kontroli na miejscu obszar kwalifikowany w granicach działki nr [...], a zlokalizowany na działkach niedeklarowanych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. byłoby naruszeniem przepisów prawa tj. art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach. Płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane są bowiem na podstawie wniosku, w którym rolnik deklaruje wszystkie działki objęte płatnościami zgodnie ze stanem faktycznym. Organ wywiódł, iż stosownie do powołanego art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 1 ustawy "działka rolna" oznacza "zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw", a więc zasadniczo różni się od definicji użytków rolnych określonych w przepisach wykonawczych, na podstawie których określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków. A zatem powierzchnie użytków rolnych określone w tej ewidencji nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych, co oznacza, że nie są to tożsame pojęcia. Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Relacje pomiędzy działką rolną, a działką ewidencyjną mogą się różnie kształtować. Działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. Wypis z ewidencji pomimo, że jest dokumentem urzędowym nie może być traktowany jako najważniejsze źródło dowodowe, co do posiadanych przez rolnika działek rolnych, ponieważ nie zawiera żadnych danych dotyczących działek rolnych (w niniejszym przypadku wnioskodawca zgłosił do płatności powierzchnię działki nr [...] jako działkę rolną A/A1 zgodną z powierzchnią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków). Źródłem wszelkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych jest przeprowadzanie kontroli administracyjnej. Organ wyjaśnił, iż przy weryfikowaniu powierzchni nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne, położone w granicach działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatności, ponieważ to do terenów działek rolnych przysługują płatności obszarowe. O obszarze działek rolnych decydują rolnicy, a weryfikuje się go za pomocą, m.in. zdjęć lotniczych, map cyfrowych, oświadczeń rolników oraz pomiarów przeprowadzanych w gospodarstwach rolników. Wobec powyższego wskazanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego powierzchni gruntów zgodnie z aktualnymi danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został poprawnie złożony, a zawarte w nim dane zgodne są z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. W konsekwencji organ wskazał, iż brak było podstaw do uwzględnienia powierzchni 4,61 ha zadeklarowanej na działce nr [...] do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 , bowiem tylko powierzchnia 4,37 ha na wskazanej działce ewidencyjnej spełnia warunek określony w art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Jednocześnie organ odwoławczy potwierdził prawidłowość wyliczeń dokonanych przez Kierownika Biura Powiatowego co do wystąpienia różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynoszącej 3,01%, co skutkowało przyznaniem płatności na rok 2012 zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w pomniejszonych wysokościach , obrazując ponownymi wyliczeniami prawidłowość ich ustalenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor OR ARMiR uznał je za nieuzasadnione. Wskazał, iż wbrew wywodom odwołania protokół z czynności kontrolnych wskazuje na stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości. W sekcji XII protokołu z kontroli z dnia [...] września 2012 r. nr [...] "Ustalenia końcowe" wskazano kod dotyczący gospodarstwa "GR5", oznaczający, iż wystąpiły kody pokontrolne w odniesieniu do co najmniej jednej działki rolnej tj. wpisano przynajmniej jeden z kodów oznaczonych symbolem DR - w niniejszym przypadku były to kody "DR 50"(oznaczający iż granice mierzonej uprawy wykraczają poza granice działki ewidencyjnej deklarowanej we wniosku oraz "DR13-". Jednocześnie organ podkreślił, iż protokół z czynności kontrolnych z dnia [...] listopada 2012r. (nr przesyłki [...]) został przekazany rolnikowi, który winien zapoznać się z jego treścią i wnieść ewentualne zastrzeżenia. Zawierał on bowiem informację, że zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach, w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła. Zaznaczył, iż prawidłowo sporządzony raport z kontroli na miejscu jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości, zaś sposób jego podważania uregulowano w ustawie. Nieskorzystanie przez stronę z tego sposobu podważania wyników z kontroli pozbawia ją możliwości późniejszego podnoszenia zarzutu, iż protokół nie odzwierciedla stanu faktycznego oraz, że ustalenia organu oparte na protokole kontroli są wadliwe. Powołał się na utrwaloną linią orzecznictwa zgodnie z którą brak uwag (zastrzeżeń) do raportu kontroli stanowi przesłankę do uznania, iż rolnik zgodził się z ustalonym przez organ stanem faktycznym wskazanym w protokole z czynności kontrolnych (vide: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Po 672/10 lub wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1285/08). W ocenie Dyrektora OR ARiMR, kontrola na miejscu przeprowadzona metodą FOTO zgodnie z art. 33 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w wykonana została w sposób prawidłowy, a w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zastosowanie kodu nieprawidłowości "DR 50" w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna "A/A1") pozostawało uzasadnione. W konsekwencji poczynionych ustaleń zaistniała w niniejszej sprawie konieczność zmniejszenia powierzchni uprawnionej do płatności na działce nr [...] do obszaru 4,37 ha. Nadto organ zauważył, iż zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków powierzchnia całkowita działki ewid. nr [...] wynosi 4,61 ha, zatem bezpodstawne pozostaje twierdzenie wnioskodawcy jakoby w granicach tej działki uprawiał obszar o powierzchni 4,70 ha. Nie sposób bowiem prowadzić działalności rolniczej w granicach danej działki na powierzchni większej niż jej całkowity obszar. Dyrektor OR ARMiR zaakcentował, iż w świetle art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania okoliczności z których wywodził swe twierdzenia o większej niż to wykazały czynności kontrolne zadeklarowanej powierzchni działki rolnej A/A1. Wskazał też, że zgodnie z prawem wspólnotowym ( art. 12 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009) odpowiedzialność za treść merytoryczną wniosku ponosi producent rolny - m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. W skardze na decyzję organu II instancji W.D. podtrzymał zarzuty odwołania dotyczące bezpodstawnego zmniejszenia powierzchni uprawianej przez niego działki rolnej A/A1 na działce ewid. nr [...]. Wywodził, iż powierzchnia działki rolnej A/A1 jest równa jej powierzchni ewidencyjnej i wynosi 4,61 ha, tym samym wadliwy jest pomiar dokonany przez organ, w wyniku którego powierzchnię tę ustalono na 4,37 ha. Kwestionował również oznaczone w załączniku do decyzji granice uprawy na działce rolnej A/A1. Zdaniem skarżącego, w szczególności przebieg granicy uprawy od strony wschodniej tj. od strony granicy z działką nr ewid. [...] oznaczony jest niezgodnie z rzeczywistością. Domagał się komisyjnego potwierdzenia granic uprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wywodził, iż w jego ocenie granice uprawy na działce rolnej A/A1 zostały wadliwie naniesione na mapę, bowiem w rzeczywistości pokrywają się z granicami działki ewidencyjnej nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów ( np. decyzji administracyjnych ) z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja administracyjna może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszone zostały przez organ przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej ppsa). W myśl art. 134 ppsa, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach przysługujących mu kompetencji Sąd uznał, że wydanie tego aktu nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Zważywszy na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia, przyznającego skarżącemu prawo do wnioskowanych płatności jednakże w wysokości pomniejszonej w stosunku ich kwot przysługujących z tytułu areału działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, jak i mając na uwadze stanowisko skarżącego wyrażane w odwołaniu i skardze, spór w sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w zakresie powierzchni gruntów uprawniających do otrzymania płatności, przyjętych przez organ za podstawę ustalenia ich wysokości. Konkretyzując, spór sprowadza się do kwestii rzeczywistej powierzchni działki rolnej A/A1, zadeklarowanej przez skarżącego do jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej, położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Skarżący prezentuje stanowisko, iż powierzchnia działki rolnej A/A1 zadeklarowana do obu rodzajów płatności została we wniosku wskazana prawidłowo i wynosi faktycznie 4,61 ha, i jest równa powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], zaś błąd organu polega na wadliwym przeniesieniu granic uprawy na mapę. Natomiast w ocenie organu, powierzchnia tej działki rolnej na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 4,61 ha faktycznie wynosi 4,37 ha. Za prawidłowe organ uznaje też poczynione w oparciu o kontrolę przeprowadzoną metodą teledetekcji ( zwanej metodą FOTO ) ustalenie, iż powierzchnia zadeklarowanej uprawy jest większa ( wynosi 4,7 ha ) niż powierzchnia działki rolnej A/A1. Wykracza nie tylko poza granice działki A/A1, ale też poza granice działki ewidencyjnej nr [...] i znajduje się na częściowo na działkach sąsiednich, co obrazuje dokument w postaci "Wyliczenia powierzchni działek dla których zastosowano kod "DR 50". Ocenę legalności zaskarżonej decyzji poprzedzić należy wskazaniem, iż jej podstawy prawne stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz.1164 ), powoływanej jako: ustawą o płatnościach", określające m.in. zasady i tryb przyznawania rolnikom jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych (art. 1 pkt 2 lit. a i art. 7 ust. 1 i ust. 2). Należy też zauważyć, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 267) chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Wskazania wymaga również, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się (pkt 4). Jak zaś wynika z art. 3 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do powyższego, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2012 r. o przyznanie jednolitej (JPO) i uzupełniającej (UPO) płatności obszarowej na rok 2012, powinno być dokonane z zastosowaniem przepisów Kpa przy uwzględnieniu zmian, które wynikają z przywołanych art. 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach. Postępowanie dowodowe prowadzone na potrzeby ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( także przez organ odwoławczy), mające postać uproszczoną tj. ograniczoną w stosunku do reguł ogólnych Kpa, a sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (z uwagi na treść ww. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach), powinno zatem prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny na przepisów prawa materialnego. Dopiero zatem po tak przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ administracyjny winien dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji, stosownie do wymogów stawianych przez art. 107 § 3 Kpa, stanowiącym jej integralną część i mającym na celu wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno więc znaleźć się pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia, tak aby strona postępowania była zapoznana i przekonana co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego oraz co do zasadności podjętego nią rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie ani decyzja organu I ani II instancji nie realizuje w dostateczny sposób wskazanych wymogów w odniesieniu do tego aspektu sprawy, który pozostaje sporny między sporami. Organ odwoławczy podobnie jak i Kierownik BP ARiMR w uzasadnieniu podjętych decyzji szeroko wyjaśnili, na czym polega kontrola administracyjna wniosku o przyznanie płatności, jak również jakie znaczenie mają dane wynikające z ortofotomapy, rolę jaką odgrywają przy weryfikacji wniosku o płatność i ustaleniu prawidłowej wielkości powierzchni działek zadeklarowanych do przyznania płatności. Jednakże poczynione wyjaśnienia nie objęły kwestii poruszonej przez skarżącego w odwołaniu, do której miał obowiązek odnieść się organ II instancji, a czego zaniechał. W odwołaniu bowiem skarżący, domagając się ponownego rozpoznania sprawy, wniósł o udzielenie wyjaśnień w zakresie wykrytych nieprawidłowości, jak też co do przyjętego marginesu błędu pomiaru, w wyniku którego stwierdzono nieprawidłowości. Kwestia ta nie stała się bowiem przedmiotem decyzji organu I instancji. Mimo podniesienia jej w odwołaniu nie odniósł się do niej również organ odwoławczy. Tym samym nie zrealizował on ciążącego na nim obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. Dostrzec należy, iż w okolicznościach sprawy kwestia ewentualnego, nawet nieznacznego, błędu w pomiarze powierzchni działki rolnej A/A1 ma istotne znaczenie. Wynik pomiaru powierzchni działki A/A1 przyjęty przez organ za prawidłowy (4,37 ha) w stosunku do zadeklarowanej we wniosku powierzchni tej działki (4,61 ha) daje różnicę wynoszącą 0,24 ha. Tym samym procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku kontroli wynosi 3,0151 % 3,01 %. Stosownie zaś do przepisu do przepisu art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 pomniejszenie kwoty płatności następuje o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę w sytuacji, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku kontroli przekracza 3 % lub dwa ha. W sprawie zatem o zastosowaniu sankcji w postaci pomniejszenia kwoty płatności zadecydowała różnica rzędu 0,1 %. Z uzasadnienia decyzji nie wynika przy tym, czy i jaki błąd pomiaru został uwzględniony. W części XI raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni wskazane zostało, iż dla działek rolnych A/A1 przyjęta została tolerancja pomiaru 0,08 ha. Z powołanego dokumentu wynika też, że przyjęta została szerokość strefy buforowej wynosząca 0,80 m ( vide: 05. Dane z kontroli, rubryka 6 i 5 ). Z kolei w załączniku nr 2 do decyzji organu odwoławczego w rubryce "szerokość strefy buforowej" nie podano żadnej wielkości. W związku z tym wskazać należy na regulację przepisu art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1122/2009, zgodnie z którą "powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha". Do zagadnienia przyjętej tolerancji pomiaru i strefy buforowej, jak też regulacji przepisu art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, stanowiącej o odmiennej (1,5 m) szerokości strefy buforowej niż zastosowana (0,8 m) organy uzasadnieniach decyzji nie odniosły się w żadnym stopniu. Dlatego też, zdaniem Sądu, wobec braku wyjaśnień organów (w szczególności odwoławczego, który zaniechał ustosunkowania się do zarzutów odwołania dotyczących błędu pomiaru) odnoszących się do omówionych kwestii w omawianym zakresie zaskarżona decyzja nie jest zgodna z ustawowym wzorcem jej uzasadnienia. Cechuje ją bowiem brak należytego wyjaśnienia wystąpienia spornej rozbieżności w zakresie wielkości powierzchni działki A/A1 i to w sytuacji, gdy ewentualne przeszacowanie areału gruntów zgłoszonych do płatności, w stosunku do powierzchni rzeczywiście stwierdzonej, ma decydujące znaczenie dla zastosowania i rodzaju sankcji przewidzianych w powołanych przepisach art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009. Tym samym w spornym zakresie sprawy, decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie poddają się kontroli sądu. Stan faktyczny sprawy winien wynikać z materiału zgromadzonego w sprawie, znajdującego się w aktach, zaś jego rzetelny i dokładny opis ze wskazaniem dokonanych czynności procesowych winien być przestawiony w uzasadnieniu decyzji, a czego w niniejszej sprawie brak , a co w konsekwencji stało się źródłem sporu. Stanowi to o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia, gdyż nie przystaje do reguł ogólnych postępowania administracyjnego, obejmujących obowiązek wyjaśniania przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i podnoszenia ich świadomości i kultury prawnej oraz narusza przepisy art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa ). Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób nienasuwający wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy tym dodać, iż obowiązek wyjaśnienia zaniechanych kwestii ciążył na organach z urzędu i pozostawał bez związku z modyfikacjami w zakresie reguł prowadzenia postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu, wprowadzonymi przez przepis art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach. Prowadząc ponowne postępowanie w sprawie organ odwoławczy, uwzględniając wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia i przepis art. 139 Kpa, wyeliminuje stwierdzone uchybienia i odnosząc się do zarzutów odwołania, da temu wyraz w uzasadnieniu nowo podjętej decyzji . W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze kwestionowany zakres zaskarżonej decyzji i zawarte w niej rozstrzygnięcie, przyznające płatności w odniesieniu do niezakwestionowanej powierzchni działek rolnych, Sąd nie orzekał w oparciu o przepis art. 152 ppsa. W oparciu o art. 200 i 205 § 1 ppsa od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz skarżącego zasądzona została kwota 230 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących uiszczony wpis od skargi i koszty dojazdu do sądu.