II SA/Go 501/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A.K., J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. S S.A. wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej hali technologicznej z przeznaczeniem na impregnację drewna, budowie wiaty i zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni na pomieszczenie zbiorników z impregnatem na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3-5, art. 54, art. 55, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 i art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. Od powyższej decyzji A.K. i J.K. odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium, działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1960 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwołanych (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako ustawa o S.K.O.), art. 138 § 2 k.p.a., art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego dla terenu wnioskowanej inwestycji w sposób zgodny z przepisami prawa, odzwierciedlony w stosownych dokumentach stanowiących załączniki do decyzji. Kolegium wskazało, że do decyzji tej, jako jej integralną część, załączono tylko mapę z zaznaczonymi liniami nawet bez dokonania opisu oznaczeń zakreślonych linii. Stanowi to, zdaniem organu drugiej instancji, istotne uchybienie obowiązujących przepisów, stanowiące już z tej przyczyny podstawę wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Kolegium stwierdziło również, że w rozpoznawanej sprawie, ze względu na treść złożonego wniosku, istotą ustaleń i analiz urbanistycznych powinna być funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu realizowana na nieruchomościach znajdujących się w obszarze analizowanym oraz rozstrzygnięcia czy w przypadku planowanej inwestycji można mówić o kontynuacji funkcji zabudowy. Organ drugiej instancji podkreślił, że nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna, o ile można ją pogodzić już z istniejącą funkcją, jednakże musi to być wykazane w toku prowadzonego postępowania na podstawie prawidłowo sporządzonych dokumentów, których ocena winna być zawarta w podjętej decyzji i jej uzasadnieniu. 2. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy, działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3-5, art. 54, art. 55, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1, art. 65 u.p.z.p., decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej hali technologicznej, budowie wiaty i zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni na pomieszczenie zbiorników z impregnatem na działce o nr ewid. [...]. W decyzji tej określono szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (wymienione w pkt 2 osnowy decyzji) a w tym, w zakresie wymagań ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. A.K. i J.K. ponownie wnieśli odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że w aktach sprawy nie ujęto wymogów dotyczących ochrony środowiska, jak również warunków higienicznych i zdrowotnych dla ludzi. Wskazali, że w odległości ok. 300 metrów od zakładu istnieje ujęcie wody pitnej dla miejscowości [...], na które nie ma ustalonej strefy pośredniej jak i bezpośredniej. Nadto stwierdzili, że ich posesja znajduję się w odległości mniejszej niż 100 metrów od zakładu inwestora, skąd dochodzi bardzo nieprzyjemny zapach z zaimpregnowanych elementów, a nierzadko po godzinie 22.00 hałasują maszyny i urządzenia tam pracujące. Podnieśli również, że mają dwójkę dzieci, które chcieliby wychować w zdrowych warunkach. Stwierdzili, że bez raportu oddziaływania na środowisko zakład będzie mógł uprawiać typową samowolę. W dniu 29 kwietnia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika S S.A., w którym wniesiono o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, ewentualnie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. 3. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję powołując się na przepisy art. 39 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 1 i 2 ustawy o S.K.O., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 54 i art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 60 ust. 4 i art. 56 u.p.z.p. oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) oraz § 2 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, polegająca na rozbudowie istniejącej hali technologicznej, budowie wiaty i zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni na pomieszczenie zbiorników z impregnatem (działka nr ewid. [...]) nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem w takiej sytuacji (przestrzeni bezplanowej) ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do podnoszonej przez inwestora kwestii legitymacji skarżących Kolegium wskazało, że w świetle orzecznictwa i doktryny ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ma nie tylko właściciel czy użytkownik działki, na której ma być zlokalizowana zamierzona inwestycja. Stronami mogą być również, w zależności od okoliczności sprawy, właściciele (użytkownicy wieczyści) sąsiednich działek, także nie graniczących bezpośrednio z terenem planowanego zamierzenia. Kolegium stwierdziło, że odwołujący się mają w niniejszym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. zważywszy na rodzaj wnioskowanej inwestycji — rozbudowa zakładu przemysłowego jednocześnie bliskie sąsiedztwo działki skarżących nr ewid. [...] w stosunku do działki inwestora. Zdaniem organu drugiej instancji interes prawny skarżących należy wiązać z obowiązkiem przewidzianym w u.p.z.p. określenia w decyzji o warunkach zabudowy, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz zabudowy terenu wynikających z przepisów odrębnych, a w tym w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, jak i wymagań dotyczących zasad ochrony interesów osób trzecich. Organ drugiej instancji wskazał, że odnośnie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w pkt 2f ustaleń decyzji zapisano, że "projektowana inwestycja nie może wywoływać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz powodować zanieczyszczeń powietrza wody i gleby a także pozbawić osoby trzecie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności: dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi". Zdaniem Kolegium zapisy te odpowiadają warunkom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, co do sposobu zapisywania ustaleń dotyczących ochrony środowiska oraz ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy wyznacza podstawowe kierunki projektowania inwestycji budowlanej, których uszczegółowienie następuje na etapie procesu budowlanego, a w tym w zakresie warunków techniczno-budowlanych, jak i ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zgodnie z kompetencjami organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy należy jedynie określić wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych w danym przypadku interesów osób trzecich a nie władczo przesądzać o sposobie spełnienia tych wymagań. Nadto Kolegium stwierdziło, że zarzuty odwołujących się, iż w niniejszej sprawie nie zostały ujęte wymogi dotyczące ochrony środowiska jak i warunków higienicznych i zdrowotnych ludzi są nieuzasadnione. Natomiast odnośnie pozostałych zarzutów, co do pochodzących z zakładu uciążliwości (nieprzyjemny zapach z zaimpregnowanych elementów, hałas pracujących maszyn i urządzeń) , czy brak potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, tym bardziej zarzut samowoli w działaniu zakładu są całkowicie chybione, a przede wszystkim nie mogą być rozpatrzone ponieważ nie pozostają w związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Podkreślono, że zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem ustawowych wymagań i kryteriów, jakie winny być spełnione aby wnioskowana inwestycja mogła być zrealizowana. 4. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A.K. i J.K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. Jednocześnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo niespełnienia wymogów określonych w decyzji uchylającej, wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej Instancji. Wskazali, że w dniu [...] sierpnia 2004 r. do Wójta Gminy został skierowany protest z podpisami mieszkańców wsi, przeciwko wprowadzeniu do wsi zakładu emitującego do powietrza smrodliwą i trującą chemię oraz hałasującą ponad miarę produkcję w czasie snu mieszkańców wsi. Skarżący podnieśli również, że art. 7 k.p.a. nakazuje organowi administracji publicznej podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. a plan zagospodarowania przestrzennego wymaga poprzedzenia go badaniami skutków, jakie mogą nastąpić przy określonym rodzaju wykorzystania terenu. Zdaniem skarżących, wobec braku planu, takimi badaniami powinna być poprzedzona decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący wskazali, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, celem ułożenia dobra sąsiedzkich stosunków zakładu i mieszkańców wsi, winni byli doprowadzić do zbadania stopnia uciążliwości zakładu dla mieszkańców wsi. Należało więc zbadać stan nasilenia hałasem wydzielanym przez zakład w godzinach nocnych, wpływ wydzielanych oparów na mieszkańców wsi, na ich zdrowie, na środowisko, w szczególności wpływ wsiąkających w ziemię detergentów na znajdujące się w odległości ok. 300 metrów ujęcie wody przeznaczonej do konsumpcji. Skarżący stwierdzili, że S S.A. prowadzi impregnację i ociekające impregnatem materiały trzyma na placu, powodując wsiąkanie ich do podłoża bądź spływanie do kanalizy burzowej, która odpływa do rowu kolejowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Słusznie zatem organy obu instancji przyjęły, że skarżący ze względu na rodzaj wnioskowanej inwestycji — rozbudowa zakładu przemysłowego oraz bliskie sąsiedztwo mają w niniejszym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na tej też podstawie są osobami uprawnionymi do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie bowiem z przywołanym wcześniej art. 50 § 1 p.p.s.a. posiadają interes prawny w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. 6. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami prawa (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). Z kolei sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). 7. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 m. 8. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że Wójt Gminy ustalając decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej hali technologicznej z przeznaczeniem na impregnację drewna, budowie wiaty i zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni na pomieszczenie zbiorników z impregnatem na działce o nr ewid. [...], nie naruszył w żaden sposób wyżej wskazanych przepisów. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony przez S S.A. zawierał wszystkie elementy określone przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Przed wydaniem decyzji Wójt Gminy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów właścicielem działki jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym "P" sp. z o.o.. Działka stanowi teren zabudowy przemysłowej o pow. 5.73 ha i oznaczona jest symbolem Ba. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wójt Gminy, na mapie w skali 1:1000 wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ustalenia organu pierwszej instancji są zgodne z analizą urbanistyczną sporządzoną przez uprawnioną osobę. Z analizy tej wynika, że zgłoszona inwestycja będzie kontynuacją funkcji istniejącej już zabudowy i zagospodarowania analizowanego terenu. Planowana zabudowa nie naruszy przestrzennego układu wsi, co wynika również z złączonych do tej decyzji map zawierających wymagane przepisami naniesienia i opisy. Sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie uprawnionej, wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Powiatowy Zarząd Dróg postanowieniem Nr [...] uzgodnił projekt decyzji bez uwag. 9. Wskazać także należy, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta jest ostateczna. Jej skutki prawne dla dalszego procesu inwestycyjnego określone są w art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m.in. organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja ta pełni zatem funkcję "rozstrzygnięcia wstępnego", względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżących co treści tej właśnie decyzji oraz braku udziału skarżących w postępowaniu o uwarunkowaniach nie mogły być one uznane za zasadne. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest bowiem dopuszczalne kontrolowanie legalności odrębnego i samodzielnego innego postępowania administracyjnego, choćby – tak jak w niniejszej sprawie –jego wynik miał wpływ na dalsze etapy procesu inwestycyjnego. Zastosowanie środków przewidzianych art. 135 p.p.s.a. przebiega bowiem w zakresie granic sprawy to jest granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpoznawanej przez sąd to jest ogółu elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie stosunek ten dotyczy ustalenia warunków zabudowy nie zaś środowiskowych uwarunkowań inwestycji. Stąd też zgłoszone na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. wnioski o dopuszczenie dowodu z dokumentów nie dotyczących przedmiotowego postępowania zostały oddalone. Załączone zaś oświadczenia J.P., pomijając nawet kwestie, czy stanowi ono obejście zakazu przewidzianego w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie dotyczy okoliczności istotnej dla sprawy. 10. Odnosząc się do pozostałych kwestii, w tym podnoszonej przez skarżących potrzeby badania stopnia uciążliwości zakładu dla mieszkańców wsi, w tym hałasu wskazać należy, że te przyczyny mogłyby być powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy tylko w przypadku, w którym sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu właściwego dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. W przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy, a także prowadzonej przez inwestora działalności, dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008r. sygn. akt II SA/ Bd 800/07). Zatem kwestie hałasu oraz poziomu dopuszczalnych uciążliwości zapachowych, których występowanie może wiązać się z realizacją zamierzonej inwestycji, jak również konieczność podjęcia odpowiednich środków w celu uniemożliwienia ewentualnego przenikania nieczystości do gruntu i wód nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora i uprawnia go jedynie do ubiegania się o pozwolenie na budowę, przy czym nie przesądza o realizacji zamierzenia i nie narzuca przyszłych rozwiązań technicznych inwestycji, które muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją szczególną, określającą jedynie możliwość realizacji inwestycji zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi, której precyzyjne warunki określa się dopiero w pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że takie kwestie jak wpływ usytuowania zamierzonej inwestycji na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla sąsiednich lokali bądź kwestie związane z ewentualnym spadkiem wartości lokali mieszkalnych po realizacji inwestycji będą badane w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Nadto ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może mieć miejsce tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kognicję organów architektoniczno-budowlanych. Może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Zakres konkretyzacji ochrony interesów osób trzecich nie może być bowiem większy niż konkretność osnowy decyzji o warunkach zabudowy, która rozstrzyga tylko o tym, czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na konkretnym terenie. Podkreślić należy, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji. 11. Z tych względów w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionego w skardze zarzutu oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy, w tym także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.