II SA/Go 510/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego Oddala skargę Z.I. w dniu [...] sierpnia 2004 roku złożył wniosek o przyznanie wsparcia w formie zasiłku okresowego od miesiąca września 2004 roku. W związku z tym organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy w trakcie którego ustalono, iż Z.I. jest osobą samotnie gospodarującą nie posiadającą żadnego dochodu, korzystającą ze wsparcia pomocy społecznej i rodziny oraz, iż jest on zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bez pracy i bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie art. 7 pkt 4, 9 art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 1 i art. 106 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) i art. 104 Kodeks postępowania administracyjnego oraz Zarządzenia Burmistrza z dnia [...] maja 2004 roku nr [...] w sprawie udzielenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej upoważnienia do wydawania indywidualnych decyzji administracyjnych z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, w związku z decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2004 roku, nr [...] uchylającą decyzję wydaną w l instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] stycznia 2005 roku Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją nr [...] przyznał Z.I. pomoc w formie zasiłku okresowego, na okres od dnia [...] września 2004 roku do [...] grudnia 2004 roku w wysokości 92,20 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż analiza wywiadu środowiskowego wykazała, iż kwota 292,20 zł (łącznie z zasiłkiem okresowym) jest sumą wystarczającą do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych Z.I.. Podkreślono przy tym, że Ośrodek Pomocy Społecznej przyznaje pomoc zgodnie z przepisami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wykorzystując budżet, jaki na ten cel przyznał Wojewoda i Gmina. Decyzję tę doręczono skarżącemu 6 stycznia 2005 roku. Dnia [...] stycznia 2005r. Z.I. odwołując się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, negatywnie ocenił pracę zatrudnionych w Ośrodku Pomocy Społecznej osób. Stwierdził także, iż pomimo przepracowanych ponad 38 lat pracy nie przyznano mu emerytury pomostowej dodał również, iż przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji naruszono obowiązujące w Polsce prawo. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. pkt 1 i ust. 2 pkt 1 art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, udzielono zasiłek okresowy w minimalnej wysokości. Wydanie decyzji zostało poprzedzono działaniem zapewniającym Stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Decyzję tę doręczono skarżącemu 21 lutego 2005 roku. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z.I. nie zgodził się i w dniu 21 marca 2005r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrażając niezadowolenie z rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Skarżący zarzucił naganne traktowanie petentów przez pracowników ośrodka pomocy społecznej oraz łamanie przez nich obowiązującego w Polsce prawa. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 roku zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Rozstrzygnięcie Sądu znajduje oparcie w art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zdaniem Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest jak najbardziej prawidłowe i słusznie zauważył ten organ, iż podstawy przyznania zasiłku okresowego i ustalenia jego minimalnej wysokości zostały określone w ustawie z 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, a świadczenia przyznane stronie skarżącej znajdują pełne oparcie w przepisach prawa oraz dyrektywach ogólnych wynikających z ustawy. Na podstawie akt sprawy Sąd uznał, iż również organ I instancji przed wydaniem decyzji poprawnie przeprowadził postępowanie administracyjne a analiza sytuacji materialnej skarżącego znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu. rozstrzygnięcie organu I instancji poprzedzone zostało prawidłowymi ustaleniami co do stanu faktycznego, w tym warunków życia skarżącego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Z.I. znajduje się w trudnej sytuacji życiowej prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Głównym źródłem dochodu strony jest zasiłek celowy i zasiłek okresowy w łącznej kwocie 292,20 zł miesięcznie. Sąd podziela przy tym stanowisko organu I i II instancji, iż biorąc pod uwagę budżet Ośrodka Pomocy Społecznej przyznany przez Wojewodę i Gminę suma ta jest wystarczająca do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych skarżącego, korzystającego również z innych form pomocy społecznej. Wobec powyższych ustaleń rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji przyznające zasiłek okresowy w kwocie 92,20 złotych na okres od [...] września 2004 roku do [...] grudnia 2004 roku było zasadne pod względem merytorycznym i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Przechodząc do zarzutu zawartego w skardze a dotyczącego łamania przepisów obowiązujących w Polsce przez organ ł i II instancji, należy stwierdzić, iż analizując całokształt zebranego materiału w sprawie zarzut ten jest bezpodstawny. Sąd nie dopatrzył się również niestosownego zachowania w działaniach organu I jak i II instancji. Z uwagi na powyższe, skarga Z.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270) podlega oddaleniu.