II SA/Go 513/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A.W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 31 grudnia 2020 r. A.W. zgłosił Staroście zamiar przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ekologicznej dla budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w miejscowości [...]. W toku analizy wniosku, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. Starosta nałożył na A.W. obowiązek uzupełnienia w terminie do 29 stycznia 2021 r. brakujących dokumentów nie załączonych do zgłoszenia: prawidłowo złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, szkiców lub rysunków projektowanej przydomowej oczyszczalni ścieków, a także uzupełnienia wniosku o prawidłowy obręb ewidencyjny położenia nieruchomości oraz termin przystąpienia do wykonywania robót budowlanych. Występujący ze zgłoszeniem przedłożył wymienioną dokumentację dnia 29 stycznia 2021 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy przydomowej ekologicznej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr ewid. [...], objętego zgłoszeniem A.W. z dnia [...] grudnia 2020 r. Uzasadniając decyzję organ podał, iż będąca przedmiotem zgłoszenia działka nr [...] położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przez Radę Miejską uchwałą nr 0007.416.2017 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach geodezyjnych: [...]. Nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym symbolem MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W rozdziale 4 ustaleń planu określono zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 8 na terenie objętym planem wprowadzono zakaz odprowadzania ścieków bytowych do wód i gruntu. Na terenie tym gromadzenie ścieków dopuszcza się wyłącznie w zbiornikach bezodpływowych, do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej. Od powyższej decyzji A.W. wniósł odwołanie do Wojewody, podnosząc zarzuty niezgodności z przepisami prawa, tj. art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293), dalej w skrócie u.p.z.p., art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1493), § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania, powołując się na Dyrektywę ściekową oraz orzecznictwo sądowe wywiódł m.in., iż miejscowe organy władzy, zakazując właścicielom działek budowlanych budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na terenach nieobjętych kanalizacją komunalną lub nakazując właścicielom istniejących przydomowych oczyszczalni podłączanie nieruchomości do zbiorczej sieci kanalizacyjnej, przekraczają swoje kompetencje i naruszają szereg przepisów, ponadto zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotknięty jest wadą nieważności zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2021 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, iż zarzuty dotyczące zgodności obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami rangi ustawowej nie mogą podlegać rozpatrzeniu na etapie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych w terenie, na którym plan ten obowiązuje. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności zamierzenia z warunkami określonymi w planie bez względu na to, czy jego zapisy mogą kolidować z rozwiązaniami przyjętymi w ustawach. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującym na danym terenie. Dopóki zapisy planu obowiązują, wiążą one zarówno organ administracji architektoniczno-budowlanej jak i inwestora. Każdy z podmiotów ma zatem obowiązek ich przestrzegania. Ponadto w przepisach ustawy na organy administracji architektoniczno-budowlanej nałożony został obowiązek wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia w przypadku stwierdzenia, że objęte nim zamierzenie inwestycyjne narusza uregulowania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sprzeciw jest zatem wniesiony na podstawie ustawy, nie zaś na podstawie przepisów prawa miejscowego. Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem skarżącego narusza ustalenia obejmującego działkę nr [...] w [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r., a konkretnie § 6 ust. 4 pkt 8 tej uchwały. Skutkuje to tym, że na terenie objętym przepisami omawianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także działki nr [...], nie została dozwolona możliwość budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. W konsekwencji Starosta zasadnie wniósł sprzeciw wobec objętego zgłoszeniem zamierzenia budowlanego. Na powyższą decyzję Wojewody A.W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1) prawa własności i przekroczenie delegacji ustawowej w zakresie rozstrzygania spraw dotyczących wykonywania prawa własności nieruchomości, określonego w art. 6 u.p.z.p.; 2) art. 28 pkt 1 u.p.z.p.; 3) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; 4) § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 5) art. 21 ust. 1, art. 64, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP poprzez niczym nie uzasadnioną, nieadekwatną, bezprawną ingerencję w prawo własności. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak również o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wniesionej przez skarżącego skargi na uchwałę Rady Miejskiej Nr 0007.416.2017 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach geodezyjnych: [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję należało uchylić, jednakże z innych przyczyn aniżeli podniesione w skardze. Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z treścią cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ w odpowiedzi na skargę, natomiast strona skarżąca terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 5 prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Takie też zamierzenie budowlane objęte zostało zgłoszeniem skarżącego z dnia [...] grudnia 2020 r., wystosowanym wobec Starosty. Sprzeciw Starosty od tego zgłoszenia został natomiast wniesiony w oparciu o treść art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego, w myśl którego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Wojewoda orzekający w sprawie jako organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem Starosty, utrzymując w mocy jego decyzję. W swoich rozstrzygnięciach organy wzięły pod uwagę również treść § 6 ust. 4 pkt 8 lit. c) uchwały nr 0007.416.2017 Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach geodezyjnych: [...] (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2017 r. pod poz. 2032) stanowiącego, iż na obszarze objętym planem zakazuje się m.in. odprowadzania ścieków bytowych do wód i gruntu. Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) w art. 16 pkt 61 lit. a) definiuje przy tym ścieki m.in. jako wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze. Przechodząc do wyjaśnienia motywów uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie, należy przytoczyć treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji). W myśl tego przepisu właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na treść § 38 ust. 3 pkt 1 lit. a) przywołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r., zgodnie z którym ustala się odprowadzenie ścieków bytowych, komunalnych i przemysłowych do sieci kanalizacji oraz § 38 ust. 3 pkt 2, przewidującego odprowadzenie ścieków bytowych komunalnych i przemysłowych do zbiorników bezodpływowych zgodnie z przepisami odrębnymi. Z przywołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wynika, iż jedynie w przypadku, gdy przydomowa oczyszczalnia ścieków już istnieje, przyłączenie do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe. W sytuacji natomiast gdy oczyszczalni nie ma, istnieje obowiązek przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej. Dopiero w przypadku, gdy jej budowa jest z przyczyn wskazanych w przepisie nieuzasadniona, korzysta się ze zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni. Stąd też w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, a więc w przypadku, gdy skarżący dopiero zamierza zbudować oczyszczalnię, o ile istnieje możliwość przyłączenia do sieci, ma to pierwszeństwo, a wybór innych możliwości (a więc zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych lub przydomowej oczyszczalni ścieków bytowych) byłby wówczas naruszeniem zapisu rangi ustawowej (podobny pogląd zaprezentował WSA w Krakowie w wyroku z 25 września 2020 r., II SA/Kr 438/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pomysł ustawodawcy na rozwiązanie sytuacji kanalizacji sanitarnej idzie w parze z rozwiązaniami międzynarodowymi w tym zakresie (Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r., Dz. Urz. WE L 135/40 z 30 maja 1991 r., dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych, tzw. "dyrektywa ściekowa") i wyznacza jednoznacznie pożądany kierunek. Z obowiązku podłączenia do sieci kanalizacyjnej zwalnia jedynie posiadanie przydomowej oczyszczalni ścieków. Fakt braku wyposażenia nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków w sytuacji, gdy istnieje sieć kanalizacyjna, stwarza podstawy do wydania przez organ nakazu nałożenia na właściciela nieruchomości obowiązku przyłączenia tejże nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Celem ustawodawcy było bowiem nałożenie na właścicieli nieruchomości rzeczywistego, a nie pozornego obowiązku podłączenia się do kanalizacji miejskiej" (wyrok NSA 13 stycznia 2017r. II OSK 991/15). Uzupełnił tę wypowiedź WSA w Krakowie w wyroku z dnia 16 maja 2018 r., II SA/Kr 309/18 stwierdzając, iż treść użytego w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. sformułowania "przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych" jest jasna i oczywista. Wynika z niego następująca sekwencja zdarzeń – jeśli w dacie, w której istnieje możliwość podłączenia nieruchomości do sieci, nieruchomość ta zaopatrzona jest w legalnie działającą przydomową oczyszczalnię ścieków, jej właściciel zwolniony jest z obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci. Z przepisu tego nie można natomiast interpretować nieograniczonego w czasie uprawnienia właściciela nieruchomości do wyboru jednego z dwóch równoważnych rozwiązań (podłączenia do sieci albo przydomowej oczyszczalni). Stąd też w niniejszej sprawie należy przede wszystkim rozstrzygnąć, czy w przypadku ewentualnej akceptacji zgłoszenia doszłoby do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., a także § 6 ust. 4 pkt 8 lit. c) oraz § 38 ust. 3 pkt 1 lit. a) przywołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r. Odpowiedź na to pytanie uzależniona jest od tego, czy skarżący miał możliwość podłączenia swojej nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, zwłaszcza że jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, przesłanką zobowiązania do podłączenia się do sieci jest fakt jej istnienia oraz realna, technicznie wykonalna możliwość podłączenia (por. wyrok NSA z 9 października 2013 r. II OSK 1072/12), co musi podlegać ustaleniu w sprawie. Tymczasem z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby okoliczność ta była objęta rozważaniami organów w toku rozpatrywania zgłoszenia skarżącego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia uzgodnienia projektu sieci/przyłącza wodociągowego, widniejącego na rysunku projektu zagospodarowania działki, opatrzona datą [...] listopada 2017 r., a więc ponad trzy lata wcześniejszą niż data zgłoszenia, które to uzgodnienie zostało wydane przez przedsiębiorstwo komunalne w [...] (pełna nazwa przedsiębiorstwa jest nieczytelna). Przy czym treść uzgodnienia obejmuje – jak wyżej wspomniano – jedynie przyłącze wodociągowe, natomiast z opisu rysunku projektu zagospodarowania działki wynika, iż dotyczy on budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a także "przyłącza wodno-kan i przydomowej oczyszczalni ścieków". W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również kserokopia wydanej wobec skarżącego decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], która z kolei dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową gazu płynnego i instalacją zbiornikową oraz zbiornikiem bezodpływowym na ścieki sanitarne. Natomiast w uzasadnieniu decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2021 r. znalazło się stwierdzenie, iż na terenie tym (tzn. objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską uchwałą z dnia 25 września 2017 r.) gromadzenie ścieków dopuszcza się wyłącznie w zbiornikach bezodpływowych, do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej. Z kolei organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii ewentualnego istnienia na omawianym terenie kanalizacji sanitarnej w ogóle nie porusza. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby organy poczyniły jakiekolwiek ustalenia na okoliczność tego czy na terenie, na którym położona jest działka skarżącego objęta zgłoszeniem, w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji istniała już sieć kanalizacyjna (co jest istotne nie tylko w kontekście niejednoznaczności dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, ale również z uwagi na czas, który upłynął od sporządzenia tych dokumentów – trzy lata przed dokonaniem zgłoszenia), jak również – w sytuacji jeśli sieć kanalizacyjna już istnieje – jakie są możliwości przyłączenia do niej nieruchomości skarżącego. Należy przy tym mieć na uwadze, iż w toku analizy zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2020 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia o szereg dokumentów, zatem trudno przyjąć, aby równoległe dokonanie z urzędu powyższego ustalenia spowodowało nadmierne przedłużenie postępowania czy też niedochowanie terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Zatem wobec faktu, iż w tym zakresie organy orzekające w sprawie naruszyły art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej w skrócie k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić celem jednoznacznego wyjaśnienia tej okoliczności. W tym celu organ odwoławczy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powinien zwrócić się na piśmie do właściwego dysponenta sieci kanalizacji sanitarnej o jednoznaczne wskazanie czy na terenie, na którym położona jest działka nr [...], istnieje sieć kanalizacyjna, a jeśli tak, to czy jest technicznie możliwe i realne przyłączenie tej działki do sieci kanalizacji sanitarnej. Dodatkowo należy zauważyć, że inicjatywa w zebraniu materiału dowodowego w kwestii ewentualnego braku możliwości przyłączenia winna także należeć do inwestora (por. wyroki NSA z 3 lipca 2014 r., II OSK 238/13 oraz z 9 października 2013 r., II OSK 1072/12). Niezależnie od powyższych rozważań, odnosząc się do zasygnalizowanej w uzasadnieniu skargi ewentualnej niezgodności § 6 ust. 4 pkt 8 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r. z normami konstytucyjnymi oraz regulacjami rangi ustawowej, należy ponownie podkreślić, iż w przypadku niniejszej sprawy stan faktyczny nie został jasno ustalony i na chwilę obecną nie tylko nie sposób przeprowadzić kontroli prawidłowości zastosowania przez organy przepisu § 6 ust. 4 pkt 8 lit. c) miejscowego planu, ale nie wiadomo również, czy przepis § 38 ust. 3 pkt 2 tej uchwały (dopuszczający – obok odprowadzania ścieków bytowych, komunalnych i przemysłowych do sieci kanalizacji – odprowadzenie tych ścieków do zbiorników bezodpływowych) znalazłby w ogóle w niniejszej sprawie zastosowanie. Stanowiło to również przyczynę oddalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania wniesionej przez A.W. skargi na omawianą uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 września 2017 r. (co będzie stanowić przedmiot rozstrzygnięcia Sądu w odrębnej sprawie). Z wymienionych przyczyn, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535) oraz § 14 ust. 1 pkt lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).