II SA/Go 52/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miejskiej nr 146/XXIII/05 z dnia [...] r. w przedmiocie zasad utrzymania psów na terenie Gminy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Svq n. akt II SA/Go 52/10 UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Prokuratora Okręgowego na uchwalę Rady Miejskiej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr 146/XXIII/05 w sprawie zasad utrzymania psów na terenie Gminy. Prokurator Okręgowy zakwestionował § 18 wskazanej uchwały zarzucając jej istotne naruszenie prawa - art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. nr 132 poz. 622 ze zm.). Skarżący wskazał, iż przekroczeniem delegacji ustawowej jest umieszczenie w § 18 uchwały postanowienia stwierdzającego, że naruszenie przepisów uchwały stanowi wykroczenie. Zdaniem skarżącego Rada Miejska nie posiada uprawnienia do wprowadzenia do uchwalonego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach aktu prawa miejscowego jakichkolwiek przepisów karnych penalizujących naruszenie przepisów tej uchwały, a takim przepisem jest niewątpliwie zakwestionowany przepis § 18 uchwały. Rada gminy zobowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego i w działaniach tych nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Skarżący podkreślił, iż zgodnie z art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach naruszenie obowiązków określonych w uchwale podjętej na podstawie art. 4 tej ustawy, stanowi wykroczenie. Tymczasem zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, przepisy prawa miejscowego nie mogą powielać i powtarzać przepisów ustawowych. Prokurator na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- powoływanej jako: ppsa ), wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. Przekazując skargę Prokuratora Rada Gminy pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. poinformowała, że w dniu [...] grudnia 2009 r. podjęła uchwałę nr 224/XXXV/09 w sprawie uchylenia uchwały w sprawie zasad utrzymywania psów na terenie gminy, którą uchylona została zaskarżona uchwała. W nadesłanej odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2010 r. Rada Miejska wniosła o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość spowodowaną uchyleniem zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do stanowiska Rady Miejskiej pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2010r. Prokurator cofnął skargę ze względu na uchylenie zaskarżonej uchwały, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W okolicznościach sprawy w pierwszej kolejności rozważenia wymagała dopuszczalność cofnięcia skargi przez Prokuratora Okręgowego jako jej dysponenta. Skuteczne cofnięcie skargi, prowadzące w konsekwencji do skutku w postaci umorzenia postępowania ( art. 161 § 1 pkt 1 ppsa ) "wyprzedza" bowiem wniosek organu o umorzenie postępowania. Zgodnie z przepisem art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przyznaniem stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej ( tak też: Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz (redakcja) (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis s. 872). Sąd jest natomiast związany żądaniem strony, jeśli stwierdzi jego dopuszczalność tj. jeżeli cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak wynika z akt sprawy Rada Miejska uchwałą nr 224/XXXV/09 z dnia [...] grudnia 2009 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę nr 146/XXIII/05 z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie zasad utrzymania psów na terenie gminy (vide: § 1 uchwały). Zgodnie z § 3 uchwały z dnia [...] września 2009 roku wchodzi ona życie w terminie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Z informacji uzyskanej przez Sąd w Wydziale Nadzoru i Kontroli Urzędu Wojewódzkiego wynika , iż uchwała ta została skierowana do publikacji w Dzienniku Urzędowym nr 8 z dnia 10 lutego 2010 r. (notatka służbowa z dnia [...] lutego 2010 r.). W dniu orzekania uchwała ta została już opublikowana. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi sytuacja, iż w obrocie prawnym pozostanie akt dotknięty wadą nieważności. Cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa albowiem nastąpiło w związku z uchyleniem przez organ uchwałą z dnia [...] grudnia 2009 r. zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu zatem, w rozpatrywanej sprawie, nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zaś wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla sądu wiążąca. W wyniku uchwalenia uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. wyeliminowana zostanie z obrotu prawnego z upływem 14 dni od ogłoszenia dziennika urzędowego zaskarżona uchwała, zatem cofnięcie skargi nie doprowadzi do obejścia prawa czy też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.