II SA/Go 525/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Z.-K. i L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 – dalej u.p.e.) odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2017 r. W.Z.-K. i L.K. zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od prowadzenia postępowania egzekucyjnego nr [...]. Organ podał, że prowadzona egzekucja dotyczy obowiązków wynikających z decyzji w/w organu nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydanej w przedmiocie nałożenia na W.Z.-K. i L.K. obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego przebudowanego lokalu nr 4 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...], poprzez dokonanie odłączenia butli gazowej znajdującej się w pomieszczeniu gospodarczym od kuchenki gazowej znajdującej się w kuchni, zdemontowane zlewozmywaka w kuchni, zdemontowanie urządzeń sanitarnych w łazience. Organ wskazał, że W.-Z.K. i L.K. podnieśli, że przeciwko osobie pełniącej funkcję PINB toczy się postępowanie karne w związku z zachowaniem się tej osoby podczas przeprowadzonych oględzin, co uzasadnia wniosek o wyłączenie pracownika organu na podstawie art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. Jednocześnie wnioskodawcy wskazali, że w razie stwierdzenia braku podstaw do wyłączenia organu, wnoszą o "zawieszenie" postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 – dalej u.p.e.) prowadzi nadzór nad egzekucją administracyjną prowadzoną w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 23 § 6 u.p.e. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Zdaniem organu W.-Z.K. i L.K. nie wskazali żadnej okoliczności uprawniającej do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że egzekwowana decyzja jest ostateczna, a obowiązek nałożony decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązanych. Nadto organ wyjaśnił, że w świetle treści art. 23 § 8 u.p.e. wydane postanowienie o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Na powyższe postanowienie W.Z.-K. i L.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który zwrócił ją do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako mylnie wniesioną. Następnie organ przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący zarzucili organowi obrazę art. 7 k.pa. w zw. z art. 24 k.p.a., art. 25 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego oraz zawieszenie oprowadzonego przez niego postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że osoba pełniąca funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego nie jest osobą bezstronną, ponieważ jest oskarżona o popełnienie przestępstwa z art. 157 § 2 i art. 216 k.k. na szkodę L.K.. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytoryczne skargi należało poprzedzić analizą, czy jej rozpoznanie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Należy wskazać, że zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Wobec powyższego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym obowiązuje zasada, że zaskarżeniu zażaleniem podlegają tylko i wyłącznie te postanowienia, co do których ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowią. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 23 § 6 u.p.e. który stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 23 § 8 u.p.e. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.) na postanowienie o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego służy zażalenie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Jak wynika z ww. przepisu, w obowiązującym stanie prawnym, zażalenie przysługuje tylko na postanowienie wstrzymujące (tamujące) czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne. Ponadto uprawnienie to przysługuje wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. W ocenie Sądu świadczy o tym treść zmiany wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2016 r. W poprzednim stanie prawnym treść omawianego przepisu brzmiała: "Na postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub wstrzymania postępowania egzekucyjnego (...)". Uzasadniony był zatem wniosek, że zapis "postanowienie w sprawie wstrzymania" obejmował sowim zakresem nie tylko rozstrzygnięcie o wstrzymaniu egzekucji, ale również odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych (postępowania egzekucyjnego, zob. Małgorzata Król, glosa do wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 86/10, LEX 2013). Obecnie art. 23 § 8 u.p.e. brzmi: "Na postanowienie o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (...)". Powyższa zmiana stanu prawnego jednoznacznie wskazuje, że intencją ustawodawcy było ograniczenie możliwości złożenia zażalenia na rozstrzygnięcia dotyczące wstrzymania czynności egzekucyjnych (postępowania egzekucyjnego). Nadto uprawnienie to przysługuje wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2017 r., VII SA/WA 1527/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu zasadnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że postanowienie o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest niezaskarżalne. Z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że skarga do sadu administracyjnego jest dopuszczalna tylko w przypadku, gdy przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w toku postępowania egzekucyjnego, W rozpoznawanej sprawie skarżącym nie przysługuje zażalenie na postanowienie organu nadzoru wydane na podstawie art. 23 § 6 u.p.e. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Z tych względów przedmiotową skargę jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.