II SA/Go 536/17

Dnia 11 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia naruszeń prawa pracy na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Burmistrza Miasta, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] maja 2017 roku nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia naruszeń prawa pracy. W skardze pełnomocnik skarżących wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek podniósł, iż Urząd jako aparat pomocniczy gminy, zobowiązany jest do realizacji zadań własnych gminy, w tym tych przypisanych zakresem obowiązków D.W. (tzn. pracownika, którego warunków pracy dotyczyła zaskarżona decyzja). Wobec ograniczonych możliwości lokalowych brak jest sposobności wykonania nakazu do dnia 30 czerwca 2017 r. (tzn. do daty wykonania obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie sposób uznać, aby pełnomocnik strony skarżącej wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie składa się z dwóch zdań, w których nawet nie zasygnalizowano możliwości zaistnienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie mówiąc już o ich należytym wykazaniu i powołaniu na potwierdzenie takiego niebezpieczeństwa jakichkolwiek okoliczności. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia w istocie jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Podniesione jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lakoniczne twierdzenie o ograniczonych możliwościach lokalowych gminy i konieczności wykonywania jej zadań jest absolutnie niewystarczające do uwzględnienia tego wniosku w sytuacji gdy po pierwsze, w żaden sposób nie poparto tej tezy konkretnymi argumentami i w zasadzie trudno stwierdzić, co strona skarżąca stara się wykazać – czy że nie jest w stanie zapewnić pracownikowi innego pomieszczenia do wykonywania swoich obowiązków, czy też że nie jest w stanie w obecnym pomieszczeniu przeprowadzić odpowiednich robót, zainstalować odpowiedniego wyposażenia itp. Natomiast po drugie, w twierdzeniach strony skarżącej brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym, czy zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z zaskarżonej decyzji jest możliwe, bądź też nie – choćby tymczasowo, na czas toczącego się postępowania sądowego – w inny sposób, np. poprzez powierzenie pracownikowi, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, obowiązków innego rodzaju. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że strona skarżąca wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.