II SA/Go 544/12

Dnia 10 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi Powiatu na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny strategiczno-horyzontalnej wniosku o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej Powiatu kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Powiat wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na negatywną ocenę projektu w ramach procedury odwoławczej Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 -2013 z dnia [...] czerwca 2012r. dotyczącą wniosku o dofinansowanie zatytułowanego "System Informacji Przestrzennej dla Powiatu ". Z akt sprawy wynika, że Powiat złożył w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa dnia [...] stycznia 2012r, wniosek o dofinansowanie w ramach konkursu nr [...] projektu o wskazanym tytule. Złożony wniosek przeszedł ocenę formalną i w związku z tym został skierowany do oceny merytorycznej (strategiczno-horyzontalnej), podczas której otrzymał ocenę negatywną (63 punkty), gdyż nie uzyskał wymaganego pułapu 80% maksymalnej punktacji (84 punkty maksymalne) nie został dopuszczony do II etapu oceny merytorycznej (oceny merytoryczno-technicznej). W ocenie Zarząd Województwa poinformował beneficjenta pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. W proteście z dnia [...] maja 2012r. Powiat zakwestionował punktację przyznaną w ramach trzech kryteriów tj. "Ekonomicznego wpływu na rozwój regionu", "Udziału e-usług w całości realizowanych usług" oraz "Ilości wprowadzonych e-usług". Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym uznając protest w części za zasadny w informacji z dnia [...] maja 2012r. postanowiła o przekazaniu projektu do ponownej oceny wskazując na rozbieżności w przyznanej przez Ekspertów punktacji w ramach kryterium "Udział e-usług w całości realizowanych usług" oraz podzielając słuszność zarzutu dotyczącego oceny dokonanej przez Eksperta w ramach kryterium "Ilość wprowadzonych e-usług". Na skutek uwzględnienia protestu w częściowym zakresie wniosek został przekazany do ponownej oceny strategiczno-horyzontalnej (dla kryteriów, które w wyniku rozpatrzenia protestu zostały uznane za ocenione w sposób niewłaściwy tj. "Udział e-usług w całości realizowanych usług" oraz "Ilość wprowadzonych e-usług"). W jej następstwie wniosek uzyskał wynik negatywny (66 pkt na maksymalnie 84 pkt). Natomiast Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła protestu odnośnie kryterium "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu", uznając, że w tym zakresie ocena przeprowadzona została zgodnie z kryteriami przyjętymi uchwałą nr [...] Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny na lata 2007-2013 z dnia [...] czerwca 2010 r. Odnosząc się do zarzutów w zakresie tej oceny organ wyjaśnił, że zgodnie z kryteriami KM RPO przyjętymi Uchwałą nr [...] Komitetu Monitorującego RPO na lata 2007-2013 z dnia [...] czerwca 2010r., nie uwzględniając wagi, można uzyskać w przedmiotowym kryterium od 0 do 10 punktów. Pierwszy z Ekspertów przyznał 8 pkt uznając, że projekt ma wpływ na możliwość rozwoju lokalnego i regionalnego, przyczyni się do wzrostu konkurencyjności podmiotu realizującego projekt, przy czym nie są generowane nowe miejsca pracy, zaś projekt nie ma wpływu na poprawę sytuacji ekonomicznej Beneficjenta. Drugi Ekspert przyznał 6 pkt stwierdzając, że przedsięwzięcie oddziałuje na skalę lokalną, sytuację innych podmiotów w regionie, a w wyniku jego realizacji wnioskodawca podniesie standard oferowanych usług. Oceniający dodał ponadto, że nie przyznał maksymalnej punktacji, gdyż przedsięwzięcie nie oddziałuje na skalę regionalną i nie zostaną utworzone nowe miejsca pracy. Wskazał, że zgodnie z kryteriami przyjętymi przez KM RPO projekt jest oceniany w oparciu o aspekty wymienione w karcie oceny strategiczno-horyzontalnej. Ilość punktów w niniejszym kryterium zależy od oceny, w jakim stopniu projekt wpływa na konkurencyjność wnioskodawcy na rynku, jaka jest skala projektu (projekt ma zasięg lokalny/regionalny, czy ponadregionalny), w jaki sposób wnioskodawca uzasadnia potrzebę realizacji projektu, jakie problemy wskazuje, czy w związku z tym realizacja projektu przyczyni się do ich rozwiązania (w jakim stopniu) oraz w jakim stopniu nastąpi poprawa sytuacji rynkowej wnioskodawcy, czy realizacja projektu bezpośrednio przyczyni się do podniesienia standardu oferowanych usług, ilości tworzonych miejsc pracy, czy poprzez realizację projektu wnioskodawca oddziałuje na sytuację innych podmiotów gospodarczych. Organ podkreślił, że ocena dotycząca kryterium zatytułowanego "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu", została dokonana na podstawie zapisów zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, które nie potwierdzają wpływu realizacji inwestycji na region - całe województwo. Opisując korzyści wynikające z realizacji inwestycji skarżący odniósł się do powiatu oraz jego mieszkańców. Wobec powyższego trudno uznać, iż przedsięwzięcie będzie miało zasięg ponadlokalny. W sekcji C.4 Wskaźniki realizacji celów projektu, wartość wskaźnika R100 Przewidywana całkowita liczba bezpośrednio utworzonych nowych etatów została przez skarżącego określona, jako "0", co nie wpłynie na redukcję bezrobocia w regionie. Zarówno aspekt dotyczący zasięgu projektu oraz utworzenia miejsc pracy podlega ocenie w przedmiotowym kryterium. Zastrzeżenia eksperta, którego ocenę skarżący oprotestował mają odzwierciedlenie w zapisach dokumentacji aplikacyjnej. Dlatego też nie ma podstaw do uznania błędu w zakresie tej oceny. 2. Powiat wnosząc skargę na informację Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. w przedmiocie negatywnej oceny strategiczno-horyzontalnej wniosku, zarzucił organowi naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) oraz "kryterium wyboru" w punkcie "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu", określonego w załączniku do uchwały nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że choć protest kwestionujący punktację przyznaną w ramach trzech kryteriów został rozpatrzony pozytywnie, przy ponownej ocenie pominięte zostało kryterium "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu", czym pozbawiono stronę możliwości uzyskania wyniku kwalifikującego do poddania dalszej ocenie w ramach II etapu oceny merytorycznej. Strona skarżąca zwróciła uwagę na różnice ocen ekspertów dotyczące kryterium "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu". Przy ocenie jednego z ekspertów nie przyznano punktów za wpływ projektu na rozwój regionalny i wzrost konkurencyjności, podczas, gdy projekt ten jest rozwiązaniem innowacyjnym, o zasięgu ponadlokalnym, mającym służyć mieszkańcom powiatu, jak i "szerszemu kręgowi podmiotów i osób". Zdaniem Powiatu narusza to dyspozycję art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, obligującego organ do przeprowadzenia oceny projektu w sposób rzetelny i bezstronny. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że ponowna ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z Wytycznymi dla Beneficjentów RPO na lata 2007-2013 w zakresie środków odwoławczych wnoszonych w ramach konkursów ogłaszanych po 20 grudnia 2008 r., przyjętymi Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] maja 2011r., z których wynika, że ponowna ocena dotyczy kryteriów będących przedmiotem procedury odwoławczej, które w wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego zostały uznane za ocenione w sposób niewłaściwy, niezgodny z przyjętymi kryteriami oceny (s. 8). Powyżej opisany sposób przeprowadzenia ponownej oceny został również zawarty w wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 12 kwietnia 2011r. w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008r., w których zaleca się, aby w ramach ponownej oceny weryfikowane były jedynie te elementy oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej i które w wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego zostały uznane za ocenione w sposób niewłaściwy, w tym w szczególności niezgodny z przyjętymi kryteriami oceny (s. 10). Z tych względów za bezzasadny uznał zarzut, że w wyniku rozpatrzenia protestu projekt powinien podlegać ponownej ocenie w ramach trzech oprotestowanych kryteriów. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego kwestii wpływu projektu na rozwój regionalny i wzrost konkurencyjności regionu Zarząd Województwa wskazał, że zgodnie z wskazanymi wytycznymi (s. 6) nie dopuszcza się składania wraz z protestem dodatkowych dokumentów lub poprawionych dokumentów, które nie były elementem dokumentacji aplikacyjnej podlegającej ocenie. W ramach rozpatrywania protestu instytucja Zarządzająca RPO nie dokonuje oceny projektu, a sprawdza jedynie czy została ona przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z przyjętymi przez Komitet Monitorujący RPO kryteriami. Natomiast przyczyny odmowy ponownej oceny projektu w tym zakresie zostały podane w informacji o załatwieniu protestu z dnia [...] maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: 3. Zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu podlega kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera jednak szczególne rozwiązania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia sądu administracyjnego (art. 30c ust. 3 i 5), a także wskazuje (w art. 30e), że zaskarżona do sądu administracyjnego informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej jest traktowana jako akt niebędący decyzją lub postanowieniem administracyjnym lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przy czym wyłączone jest stosowanie art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 oraz 152 p.p.s.a. Tak ukształtowany zakres kognicji sądu administracyjnego wskazuje, że rozpatrujący sprawę Sąd kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej informacji o negatywnym wyniku rozpatrzenia protestu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z założeniami zawartymi w art. 1 i art. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, określa ona zasady prowadzenia polityki rozwoju w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Jak określa to art. 4 tej ustawy rozwój ten ma być realizowany z wykorzystaniem środków publicznych, przy czym są to środki pochodzące z budżetu państwa, z Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Ustawa zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie rozwoju. Chodzi m.in. o przepisy upoważniające instytucje zarządzające programami operacyjnymi do określenia systemu realizacji programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), a następnie ogłoszenia i przeprowadzenia konkursu w celu wyłonienia projektów do dofinansowania (art. 28 ust. 1 pkt 3 i art. 29 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucja zarządzająca lub pośrednicząca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem wniosku z punktu widzenia spełniania wymogów ustawowych. A zatem przeprowadzona przez instytucję ocena projektu będzie mogła być uznana za zgodną z prawem, gdy będzie ona zgodna z ustalonymi na podstawie ustawy zasadami systemu realizacji programu operacyjnego oraz treścią informacji o konkursie. W świetle art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Natomiast, w myśl ust. 2 powołanego wyżej artykułu, system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Na tym tle kształtuje się zasadniczy problem prawny niniejszego sporu, dotyczący trybu warunków rozstrzygania protestu, a zatem ponownej oceny projektu. Jak wynika z postanowień zawartych na s. 8 "Wytycznych dla Beneficjentów RPO na lata 2007-2013 w zakresie środków odwoławczych wnoszonych w ramach konkursów ogłaszanych po 20 grudnia 2008r.", przyjętych w uchwale Zarządu Województwa z dnia [...] maja 2011r., nr [...], "ponowna ocena dotyczy kryteriów będących przedmiotem procedury odwoławczej, które w wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego zostały uznane za ocenione w sposób niewłaściwy, niezgodny z przyjętymi kryteriami oceny". Ten sam tryb postępowania przewidują wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego. Powołując się na te wytyczne Instytucja Zarządzająca odmówiła ponownej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryterium "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu" wskazując w treści informacji, że podziela wnioski ekspertów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewidziano wymóg równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ww. ustawy). Ustawa wprowadza też wymóg zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów o dofinansowanie, co gwarantować ma udział ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę (art. 31 ust. 1), jak również wymóg co najmniej jednego środka odwoławczego w postępowaniu o dofinansowanie projektu (art. 30b ust. 2). Wymaga rozważenia charakter systemu realizacji programu, czyli zasad i procedur obowiązujących podmioty uczestniczące w realizacji programu, w rozumieniu przepisu art. 5 pkt 11 i art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, którego częścią jest procedura odwoławcza. W szczególności może powstać wątpliwość, czy omawiany system realizacji programu jest źródłem prawa. System ten nie mieści się bowiem w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie jest też wydany przez organ, który ma konstytucyjne upoważnienie dla wydania przepisów prawa. Ponadto, system realizacji programu nie jest publikowany w sposób powszechnie przyjęty dla publikacji aktów normatywnych. Omawiana regulacja ma jednak umocowanie w ustawie. Ponadto regulacja systemu realizacji programu spełnia pozostałe kryteria dotyczące źródła prawa. Ma ona bowiem charakter generalny i jest skierowana do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów. Toteż, co do zasady, może być traktowana jako źródło prawa, wiążące podmiot, który na jego podstawie zgłosił wniosek o dofinansowanie projektu, a także i organ. Przemawia za tym również wzgląd, że ocena projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych we wspomnianym systemie realizacji programu, dokonywana przez instytucję zarządzającą, jest kontrolowana przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Jednakże przepisy systemu realizacji programu, a tym bardziej sporządzone do niego wytyczne, nie mają charakteru prawa powszechnie obowiązującego i nie wiążą sądu administracyjnego (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Powyższe wnioski znajdują również oparcie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt P 1/11, którym to Trybunał orzekł o niezgodności z art. 87 Konstytucji: - art. 5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, - art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, - art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Jednakże w wyroku tym stwierdził, że zakwestionowane przepisy tracą moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Uznając generalną kompetencję Trybunału do wydawania orzeczeń z klauzulą odraczającą należy mieć na uwadze, że czasowe obowiązywanie niekonstytucyjnych przepisów znajduje wyraz w potrzebie ochrony określonych wartości i zasad konstytucyjnych, w szczególności zaś zapobieżenia stanu o skutkach dolegliwszych, niż wynikające z derogowanego przepisu. Wyeliminowanie art. 5 pkt 11, 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ze skutkiem ex tunc, zdestabilizowałoby system prawa bezpośrednio godząc w funkcje oraz cele tej instytucji oraz jej beneficjentów. Obalenie domniemania konstytucyjności wskazanych przepisów, w szczególności zaś zasady kształtowania procedury odwoławczej poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, ma jednak te konsekwencje, że również w czasowym ich funkcjonowaniu konieczne jest zagwarantowanie, by poszczególne rozwiązania przewidziane w procedurze konkursowej określanej przez jednostkę zarządzająca spełniały podstawowe standardy konstytucyjne. Podstawowym standardem każdego postępowania przed organami administracji publicznej (tak w znaczeniu ustrojowym, jak i funkcjonalnym) w demokratycznym państwie jest prawo do odwołania rozumianego jako prawo domagania się weryfikacji zaskarżonego aktu lub czynności, polegającej na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, co do zasady przez inny, zwykle nadrzędny organ. Najszerzej zasadę tę formułuje przepis art. 78 Konstytucji RP, według którego każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie prawniczym nie budzi wątpliwości teza, że wymóg z art. 78 Konstytucji RP spełnia środek zaskarżenia za pomocą którego strona może domagać się ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym Wymogi określone przepisem art. 78 Konstytucji RP spełnia zatem tylko taki środek zaskarżenia, za pomocą którego strona może domagać się ponownego i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewidziano co najmniej jeden środek odwoławczy w postępowaniu o dofinansowanie projektu (art. 30b ust. 2). Choć ustawodawca nie wypowiedział się co do charakteru tego środka nie może być wątpliwości, że powinien on spełniać wyżej przedstawione wymagania. Niezależnie więc od uregulowań konkretnej procedury odwoławczej, powinna ona zapewnić co najmniej dwukrotne rozpatrzenie sprawy (dwukrotną merytoryczna ocenę projektu). Stanowi to istotną gwarancję obiektywnego i bezstronnego załatwienia sprawy (por. wyroki NSA z 23 czerwca 2010, II GSK 659/10 i 14 stycznia 2011r.,ll GSK 1466/10, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powołanych standardów należy również stwierdzić, że to instytucja zarządzająca udziela pomocy, o czym stanowi art. 21 ust. 2 tej ustawy, oraz - jak stanowi jej art. 26 ust. 1 pkt 4 - to ona dokonuje wyboru projektu do dofinansowana w ramach programu operacyjnego, i to na niej - zgodnie z art. 26 ust. 2 - spoczywa obowiązek (a ściślej, powinność) przy dokonywaniu tego wyboru uwzględniania zasady równego dostępu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Merytoryczna kwalifikacja zawsze powinna odpowiadać zasadom rzetelnej i bezstronnej oceny projektów, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez pracowników urzędu, czy też przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Należy zatem uznać, że w postępowaniu dotyczącym ponownej oceny wniosku naruszone zostały zasady równości i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Przyjęcie reguły przewidzianej w wytycznych wprowadza swoisty instrument kontroli protestu, niepoddający się weryfikacji inaczej, przy czym jego zastosowanie jest zależne wyłącznie od uznania organu. Rozważania zaś organu w tej mierze, choć odnosiły się do oceny eksperckiej nie miały charakteru powtórnego merytorycznego rozpoznania projektu w zakresie kryterium "Ekonomiczny wpływ na rozwój regionu". Istotne jest również to, że inny wynik przedmiotowej oceny mógłby mieć wpływ na ostateczne wyniki rozpatrzenia protestu i osiągnięcie przez skarżącą wymaganego progu 80% oceny maksymalnej. Z tych względów, na postawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na postawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.