II SA/Go 555/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni M na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniach [...] września 2009 r., w ramach urzędowego nadzoru, Powiatowy Lekarz Weterynarii dokonał kontroli Zakładu "R", należącego do Spółdzielni "M", udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2009 r., do którego nie wniesiono uwag, ani zastrzeżeń. Po rozpatrzeniu wyjaśnień strony oraz stwierdzeniu, że wymagania przepisów prawa żywnościowego, tj. art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt a) Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, nie są w ww. zakładzie spełniane, decyzją z dnia [...] października 2009 r. organ nakazał usunięcie stwierdzonych niezgodności, oznaczając terminy wykonania nałożonych obowiązków. Decyzja ta stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii nałożył na stronę dwie kary pieniężne w łącznej kwocie 15.000 zł., w tym: 1) karę pieniężną w wysokości 5000 zł za niespełnienie wymagań określonych w Rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, w załączniku II w rozdziale II pkt 1 lit. a, b, c, d, polegających na tym, że: a) posadzka w pomieszczeniu produkcyjnym posiadała liczne ubytki w miejscach łączenia płytek posadzkowych, w magazynie środków chemicznych, przy kratce kanalizacyjnej stwierdzono uszkodzone płytki, brak ciągłości powierzchni posadzki; b) w pomieszczeniu pakowania mleka w proszku stwierdzono liczne pęknięcia powłoki ściennej (uszkodzone płytki naścienne); c) w pomieszczeniu wieży rozpyłowej na suficie stwierdzono łuszczącą się farbę; d) w górnej części pomieszczenia wieży rozpyłowej stwierdzono niezabezpieczony otwór nieczynnego wentylatora, umożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń; 2) karę pieniężną w wysokości 10000 zł za niespełnienie wymagań określonych w Rozporządzeniu (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady zał. III, zał. IX, rozdz. I, część III, ust. 5 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego oraz (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, polegających na tym, że: a) w przypadku stwierdzenia pozostałości antybiotyków w mleku dostarczonym [...] sierpnia 2009 r., nr dostawy [...], podmiot nie przekazał tej informacji do PLW, b) dostawa nr [...] – mleko surowe w ilości 2050 l., w której stwierdzono antybiotyk, badaniem laboratoryjnym D, mimo posiadanej procedury postępowania z ww. surowcem, została zwrócona przez podmiot do producenta. Po wniesieniu przez stronę odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił zaskarżoną decyzją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii ponownie nałożył na stronę kary pieniężne w łącznej wysokości 15000 zł, uwzględniając wytyczne zawarte w decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2010 r. Powyższa decyzja organu pierwszej instancji utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., na którą strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 241/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzje organów obydwu instancji, natomiast wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2162/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Rozpoznając sprawę po raz kolejny, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii wymierzył Spółdzielni "M", będącej właścicielem Zakładu "R", karę pieniężną w łącznej wysokości 16000 zł w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w postaci: ubytków w miejscach łączenia płytek posadzkowych, w magazynie środków chemicznych przy kratce kanalizacyjnej oraz braku ciągłości powierzchni posadzki w tym miejscu, licznych pęknięć powłoki ściennej w pomieszczeniu pakowania mleka w proszku (uszkodzone płytki naścienne), łuszczącej się farby na suficie w pomieszczeniu wieży rozpyłowej oraz niezabezpieczonego otworu nieczynnego wentylatora, umożliwiającego gromadzenie się zanieczyszczeń w górnej części tego pomieszczenia, przy czym decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Po wniesieniu przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, na która strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 51/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdzając m.in. w uzasadnieniu, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ wymierzył stronie za te same uchybienia kary dwukrotnie wyższą niż w wyniku rozpoznania sprawy po raz pierwszy. Uzasadnienie decyzji nie zawiera natomiast powodów zmiany stanowiska organu w tym zakresie. Wprawdzie organ działał w ramach uznania administracyjnego, przy tym wymierzając kary w danych wysokościach nie naruszył wyznaczonych przepisami prawa materialnego granic tych kar, jednakże nie uzasadnił, dlaczego rozpoznając ponownie sprawę stwierdzone podczas kontroli uchybienia potraktował surowiej, aniżeli w postępowaniach poprzedzających wydanie obecnie zaskarżonej decyzji. Organ został zobligowany do wymierzenia czterech odrębnych kar, a także do wskazania granic kar, jakie obowiązują za poszczególne naruszenia istniejących wymogów, jak też – w ramach realizacji przysługującego mu w zakresie wymiaru kary uznania administracyjnego – wskazania kryteriów, jakimi kierował się przy wymiarze każdej z nich oraz wyjaśnienia stronie, czy zbliżona jest ona do górnych, czy dolnych granic jej wymiaru i dlaczego nałożona została w takiej właśnie wysokości, przy czym kary powinny być zindywidualizowanie okolicznościami mającymi znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego po raz kolejny, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii wymierzył Spółdzielni "M" następujące kary pieniężne za niespełnienie wymagań określonych w Rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych: 1) w załączniku II w rozdziale II pkt 1 lit. a), a polegające na tym, iż posadzka w pomieszczeniu produkcyjnym posiadała liczne ubytki w miejscach łączenia płytek posadzkowych, w magazynie środków chemicznych przy kratce kanalizacyjnej stwierdzono uszkodzone płytki posadzkowe oraz brak ciągłości powierzchni posadzki w tym miejscu – w wysokości 2.000 zł; 2) w załączniku 11 w rozdziale II pkt 1 lit. b), a polegające na tym, iż pomieszczeniu pakowania mleka w proszku stwierdzono liczne pęknięcia powłoki ściennej (uszkodzone płytki naścienne) – w wysokości 2.000 zł; 3) w załączniku II w rozdziale II pkt 1 lit. c), polegające na tym że w pomieszczeniu wieży rozpyłowej na suficie stwierdzono łuszczącą się farbę – w wysokości 2.000 zł; 4) w załączniku II w rozdziale II pkt 1 lit. d) – w górnej części pomieszczenia wieży rozpyłowej stwierdzono niezabezpieczony otwór nieczynnego wentylatora, umożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń – w wysokości 2.000 zł. Podstawę faktyczną wymierzenia kar pieniężnych stanowiły opisane wyżej uchybienia, stwierdzone w toku kontroli w dniach [...] oraz [...] września 2009 r. w Zakładzie "R". Uchybienia te naruszały wymagania określone w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Uzasadniając wymierzenie poszczególnych kar, organ pierwszej instancji obszernie opisał zagrożenia dla bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia konsumentów związane z każdym ze stwierdzonych uchybień, przedział każdej z kar, przyczyny wymierzenia kar w wysokości określonej w sentencji rozstrzygnięcia, a także przewidziane przepisami przywołanego tu aktu prawnego wymogi sanitarno-higieniczne, których spełnienie pozwoli na uniknięcie opisanych zagrożeń. Od powyższej decyzji Spółdzielnia M złożyła odwołanie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej zmianę i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii nakazał stronie usunięcie stwierdzonych podczas kontroli uchybień, przy czym decyzja ta nie została zaskarżona i uzyskała przymiot ostateczności. Strona nie kwestionując stwierdzonych w toku kontroli uchybień, wykonała obowiązki nałożone tą decyzją. Tylko w tym postępowaniu Strona mogła kwestionować ustalenia organu I instancji, czego jednak nie uczyniła. Zatem zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego jest chybiony, bowiem poczynione w toku kontroli urzędowej ustalenia są wiążące. Postępowanie administracyjne wynikające z zaskarżonej decyzji jest odrębnym i niezależnym postępowaniem, zaś kwestionowanie stwierdzonych uchybień jest spóźnione. Realizując wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odstąpiono od wymierzenia stronie kar administracyjnych, dotyczących nieprawidłowości związanych z dostawą mleka nr [...] w dniu [...] sierpnia 2009 r. Materialnoprawną podstawę nałożonych kar administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), w szczególności art. 26 ust. 1 tej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 22 ze zm.). Organ odwoławczy podzielił wszystkie ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, zgodził się z kwalifikacją i oceną prawną wszystkich stwierdzonych w toku kontroli uchybień oraz argumentacją uzasadniającą wysokość kar pieniężnych wymierzonych za poszczególne uchybienia. Ocena prawna organu odwoławczego pokrywała się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w tym zakresie. Za chybiony został uznany zawarty w odwołaniu zarzut niezrealizowania zaleceń zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w sprawie II SA/Go 241/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2162/11. Strona nie wskazała bowiem żadnego zalecenia, które pominąłby organ pierwszej instancji w treści swej decyzji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8 i 18 kodeksu postępowania administracyjnego. Powiatowy Lekarz Weterynarii orzekał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dokonując prawidłowej ich wykładni. W ramach przysługującego mu uznania administracyjnego wyważył okoliczności przemawiające za zastosowaniem wskazanych w decyzji sankcji, przy uwzględnieniu szerokiego spektrum okoliczności, w tym przemawiających na korzyść odwołującego się, by w konsekwencji zastosować kary w dolnych granicach z jasnym i wyczerpującym ich uzasadnieniem. Niezadowolenie zaś strony z treści zaskarżonej decyzji nie może być przesłanką skuteczności zarzutów naruszenia przez organ administracji publicznej przy orzekaniu zakresu swobody, zaufania do organu czy zasady równości. Wybór sankcji i ich wysokość nie noszą cech dowolności oraz są w świetle zgromadzonego kompletnego materiału dowodowego i właściwej jego oceny merytorycznie uzasadnione. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie przekroczenia granic uznania administracyjnego. Za chybiony został również uznany podniesiony w odwołaniu zarzut przedawnienia. Wymierzone kary są niepodatkowymi należnościami budżetowymi w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Znajduje do nich zastosowanie art. 70 § 6 o.p., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem m.in. wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotycząca tego zobowiązania. Z kolei w myśl art. 70 § 7 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego m.in. po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. W rozpatrywanej sprawie dochodziło do kilkukrotnego prowadzenia postępowania administracyjnego, tym samym bieg terminu przedawnienia ulegał zawieszeniu na okres ponad dwóch lat, nie doprowadzając do upływu terminu przedawnienia. Nadto organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia wniosku o strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszej instancji stwierdzając, że strona nie wskazała na żadne przemawiające za tym okoliczności. Na powyższą decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii Spółdzielnia M, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 28 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego poprzez nieuwzględnienie upływu terminu przedawnienia, a także naruszenie przepisów postępowania: - art. 105 k.p.a. poprzez pominięcie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie; - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez jednostronne i pozbawione braku właściwej analizy rozstrzygnięcie skutków prawnych zdarzenia zaistniałego w dniach [...] września 2009 roku i pominięcie obowiązujących nom prawnych co do kwestii praw i obowiązków organu – w interesie strony związanych z zasadami legalności, praworządności, pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron; - art. 153 P.p.s.a poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji dotychczasowych zaleceń WSA w Gorzowie Wlkp. i NSA; - art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. poprzez pominięcie interesów strony i nadmierne wyeksponowanie interesu organu i Skarbu Państwa w uzyskaniu ukarania strony, co spowodowało wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem zasady uznania administracyjnego, - art. 107 § 3 i art. 80 K.p.a., w tym błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy bez należytego dogłębnego i szerokiego zrealizowania całości materiału dowodowego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej zmianę i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej od 2009 r. organ nie radzi sobie ze sprawą i zaistniałymi okolicznościami. Zaskarżona decyzja nie pogłębia zaufania strony do organu. Decyzja organu jest pozbawiona profesjonalnej analizy faktycznej i prawnej. wydana bez należytej analizy zarzutów strony zawartych w odwołaniu. Organ nie uwzględnia interesów strony już od 2009 r., niewłaściwie wykonuje obowiązki nałożone przepisami procedury: eksponując swoją dominację i pomniejszając i tak słabą pozycję słabszego. błędnie interpretuje ogólne zasady postępowania administracyjnego i niewłaściwie ustawia hierarchię interesów organu i obywatela poprzez nadmierne eksponowanie w końcowym wymiarze skutków interesów Skarbu Państwa, związanych z uzyskaniem kary finansowej od strony. Może to rodzić wątpliwości co do braku obiektywizmu, profesjonalizmu i w efekcie służalczy charakter działań organu ukierunkowany na faktyczne "łatanie dziury budżetowej". Stoi to także w sprzeczności z charakterem funkcji organu i samej instytucji jaką jest "kara" mająca wymiar szeroki w interesie prewencji szczególnej i ogólnej. Brak jest jednak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do podniesionych przez stronę okoliczności. Stan faktyczny sprawy nie odnosi się do subsumcji prawnej. Organ przekracza zasadę uznania administracyjnego, nieprofesjonalnie pomijając argumenty strony o naruszaniu prawa. W szczegółowo opisanym stanie faktycznym sprawy organ podkreślił, że do zdarzenia naruszenia norm doszło najpóźniej w dniach [...] września 2009 r. W tych dniach zostały sporządzone protokoły opisujące stan faktyczny kontroli. Jak wynika z uzasadnienia decyzji – co organ pomija – sprawa kwalifikuje się do tzw. przedawnienia karalności na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z upływem okresu lat 5 od dnia zarówno zaistnienia zdarzenia potwierdzonego protokołami jako dokumentami urzędowymi jak i zaistniałą decyzją z roku 2009, potwierdzającą okoliczności faktyczne zaistnienia uchybień. Sprawa kwalifikuje się zatem do umorzenia jako bezprzedmiotowa. Uiszczone przez stronę na rzecz organu należności wobec rygoru natychmiastowej wykonalności, winny być zwrócone na etapie zabezpieczenia interesu strony, jako pobrane bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Powyższe oznacza, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zatem sądy administracyjne nie są władne "zmienić" zaskarżoną decyzję, czy też "umorzyć postępowanie" administracyjne. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli działalności administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga złożona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie zarówno organy administracji publicznej rozpoznające sprawę jaki i Sąd związane były - na podstawie art. 153 P.p.s.a - oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku Sądu z 26 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 51/14. W wyroku tym Sąd wskazał, że po wyroku Sądu z 6 lipca 2011 r. uchylającym decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] lutego 2011 r. nr [...], w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ administracyjny za każde z czterech naruszeń przepisów dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i higienicznym ścian oraz posadzek w pomieszczeniach zakładu - wymierzył kary po 4 000 zł. Dlatego też słuszne były zarzuty skarżącego, że w tym postępowaniu wymierzone kary pieniężne są dwukrotnie wyższe, aniżeli przed rozpatrzeniem sprawy przez WSA i przekazaniem sprawy przez Sąd do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu analiza motywów uzasadnienia decyzji nie pozwala na odnalezienie przesłanek zmiany stanowiska organu w tym zakresie. Oczywiście organ działał w ramach uznania administracyjnego, przy tym wymierzając kary w danych wysokościach nie naruszył wyznaczonych przepisami prawa materialnego granic tych kar. Jednak organ nie uzasadnił dlaczego rozpoznając ponownie sprawę, uchybienia stwierdzone podczas kontroli w dniach [...] września 2009 r. potraktował "ostrzej", aniżeli w postępowaniach poprzedzających wydanie obecnie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji za każde z czterech naruszeń (bezspornie udokumentowanych protokołem kontroli nr [...] z [...] września 2009 r. ) wymierzył kary po 2.000 zł, co oznacza, że organ wymierzył kary w najniższej możliwej wysokości. Zgodnie bowiem z treścią § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U z 2007 r., nr 2, poz. 22 ze zm.), wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, wynosi od 2.000 zł do 33.000 zł - za niespełnianie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI. Jednocześnie organ ten uzasadnił także szczegółowo dlaczego wymierzył kary w takiej a nie innej wysokości. Jeżeli natomiast chodzi o kwestię przedawnienia karalności, to istotnie przepis art. 28 ust .1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r., nr 17, poz. 127 ze zm.) stanowi, że kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat. Zgodnie z art. 30 tej ustawy kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa i są wpłacane na rachunek bankowy powiatowego inspektoratu weterynarii. Słusznie zatem - zdaniem Sądu - organ odwoławczy zakwalifikował wymierzone skarżącej kary jako niepodatkowe należności budżetowe. W takiej sytuacji - zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) - w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015, poz. 613, dalej: O.p), a konkretnie przepisy działu III, które stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zgodnie natomiast z treścią art. 70 § 7 pkt 2 O.p bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W rozpoznawanej sprawie - jak zasadnie wskazał organ odwoławczy - dochodziło do kilkukrotnego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Sprawa była rozpoznawana dwukrotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. i raz przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem bieg terminu przedawnienia ulegał zawieszeniu na okres ponad dwóch lat. Skoro zatem czyn miał miejsce w 2009 r., nie można mówić o jego przedawnieniu a co za tym idzie zaistnieniu przesłanek do umorzenia (przez organ) postępowania administracyjnego. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób stronniczy, przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, granice uznania administracyjnego, czy też prowadziły postępowanie mając na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 K.p.a. Z uwagi na brak po stronie orzekających w sprawie organów administracyjnych naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało oddalić.