II SA/Go 558/11

Dnia 22 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr XXXIX/273/2009 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych dla spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 4, § 5 oraz § 6, II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe, III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie I sentencji wyroku nie podlega wykonaniu. Uchwałą Nr XXXIX/273/2009 z dnia [...] grudnia 2009 r. Rada Miejska ustaliła liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5%alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2010 r. Nr 12, poz. 53 i weszła w życie z dniem 6 marca 2010 r. W przepisie § 2 uchwały ustalono następujące zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) Nie wydaje się zezwoleń na prowadzenie sprzedaży napojów w obiektach wymienionych w art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi. 2) Punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane bliżej niż 10 metrów od obiektów kultu religijnego, placówek oświatowo-wychowawczych i innych obiektów użyteczności publicznej 3) Przy obliczaniu odległości punktu sprzedaży i spożywania napojów alkoholowych od miejsc i obiektów określonych w § 2 pkt. 2 bierze się pod uwagę odległość mierzoną wzdłuż osi dróg publicznych i liczoną w linii prostej od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren w/w obiektów. W § 3 uchwały zezwolono na podawanie i sprzedaż napojów alkoholowych w miejscach wydzielonych na wolnym powietrzu w ogródkach, które stanowią integralną część lokalu gastronomicznego, w przypadku gdy spełniają one następujące warunki: 1. teren ogródka jest zagrodzony trwałymi elementami spełniającymi wymogi estetyki w celu zapewnienia porządku i bezpieczeństwa, 2. zapewnione są warunki konsumpcyjne, 3. zapewnione są podstawowe warunki sanitarne w postaci toalet, 4. zapewnione jest utrzymywanie czystości i porządku, 5. lokalizacja ogródka nie będzie zagłuszać ciszy i spokoju publicznego. Zgodnie z § 4 uchwały zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych określone w: § 2 pkt. 1 i 2, oraz § 3 i § 4 nie dotyczą wydawania jednorazowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Stosownie do treści § 5 uchwały Burmistrz może wyrazić zgodę na jednorazową zmianę miejsca podawania i spożywania napojów alkoholowych bez zachowania wymagań określonych w: § 2 pkt 1 i 2, § 3 i § 4 dla imprez o charakterze społecznym i charytatywnym. Z kolei w § 6 uchwały postanowiono, iż w przypadkach, gdy gmina jest organizatorem lub współorganizatorem imprezy, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może być udzielone "na wyłączność". Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 98/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na powyższą uchwałę stwierdził nieważność § 2 ust. 1 oraz § 3 zaskarżonej uchwały. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 12 maja 2011 r. i został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa z 22 czerwca 2011 r. Nr 70, poz. 1360. Dnia 29 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Wojewody na uchwałę Nr XXXIX/273/2009 Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. w części dotyczącej § 2 ust. 1, § 3, § 4, § 5 oraz § 6. Odnośnie przepisu § 2 ust. 1 uchwały Wojewoda podniósł, iż treść i zakres zawartego w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, póz. 1231 ze zm.), upoważnienia rady gminy do ustalania zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wskazuje, że upoważnienie to dotyczy miejsc nie objętych zakazem sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Uchwała rady gminy wydana na podstawie tego upoważnienia nie może więc wskazywać obiektów, na terenie których nie może być usytuowany punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, gdyż wkroczyłaby w ten sposób w zagadnienia zakazów, o których mowa w art. 14 tej ustawy. Dyspozycja art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie upoważnia Rady do konkretyzowania, jak ma wyglądać miejsce sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, iż pod pojęciem zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, a w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych, takich jak np.: szkoły, miejsca kultu religijnego. Żaden też przepis wskazanej ustawy nie upoważnia organu stanowiącego gminy do określania warunków sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W zakresie tym wiążące mogą być jedynie wskazania ustawodawcy, który w art. 18 wskazanej ustawy ustanowił, iż sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, określając jednocześnie jakie wymagania należy spełnić, aby takie zezwolenie uzyskać. Ustęp 7 tego przepisu wymienia też warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Zatem przez usytuowanie miejsc sprzedaży, o jakim mowa w art. 12 ust. 2 powołanej ustawy należy rozumieć położenie punktów sprzedaży względem innych obiektów chronionych przez ustawę, a także uznanych przez radę gminy za zasługujące na taką ochronę, zaś w żadnym razie nie uprawnia rady gminy do określania warunków budowy tych punktów, co jednak Rada Miejska uczyniła w § 3 uchwały. Odnośnie § 4 oraz § 5 kwestionowanej uchwały Wojewoda podniósł, iż przepis art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest przepisem prawa bezwzględnie obowiązującego. Kwestia wyrażania jednorazowej zgody na sprzedaż napojów alkoholowych została uregulowana w art. 181 wskazanej ustawy i nie ogranicza się jedynie do imprez o charakterze społecznym i charytatywnym. Ponadto do jednorazowych zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 4, ust. 5 pkt 5, ust. 6, ust. 7 pkt 4 i 6 oraz ust. 9-14 ustawy. Jest to zamknięty katalog wyłączeń. Tym samym Rada przekroczyła delegację ustawową zawartą w art. 12 ust. 2 wskazanej uchwały a zarazem dokonała modyfikacji przepisu prawa bezwzględnie obowiązującego. Akty prawa miejscowego mogą być wydane tylko na podstawie upoważnienia ustawowego i tylko w granicach tego upoważnienia, a przepis ustanawiający takie upoważnienie podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej. Przepis § 6 zaskarżonej uchwały również stanowi przekroczenie przyznanej Radzie delegacji ustawowej. Rada w uchwale wydanej na podstawie art. 12 ust. 2 powołanej ustawy nie może bowiem regulować kwestii wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na wyłączność. Ponadto naruszona została zasada równości określona w art. 32 Konstytucji, zgodnie z którą wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wydawanie zezwoleń na wyłączność bez jasno określonych kryteriów dla przedsiębiorców jest dyskryminacją w życiu gospodarczym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ stwierdził, iż jednym z podstawowych uprawnień podstawowej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest gmina, jest prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na jej obszarze, na podstawie upoważnień ustawowych. Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, regulując nią sferę, która należy do jej wyłącznej właściwości. Treść § 4-6 zaskarżonej uchwały nie przekroczyła zakresu delegacji ustawowej wynikającej z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie ulega wątpliwości, iż zadaniem priorytetowym nałożonym tą ustawą jest ograniczanie dostępności alkoholu i tworzenie warunków motywujących powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje W zakresie obejmującym § 4, § 5 oraz § 6 zaskarżonej uchwały skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm. ), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XXXIX/273/2009 z dnia [...] grudnia 2009 r., w której Rada Miejska ustaliła liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Stosownie do treści art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm. – w wersji obowiązującej na dzień podjęcia uchwały) rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (art. 12 ust. 2 ustawy). Przepis art. 14 ust. 1 ustawy wymienia miejsca, w których zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Z kolei stosownie do treści art. 18¹ ust. 1 ustawy na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych mogą być wydawane jednorazowe zezwolenia, do których nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 4, ust. 5 pkt 5, ust. 6, ust. 7 pkt 4 i 6 oraz ust. 9-14. Zapis zawarty w § 4 uchwały, iż określone przez Radę zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie dotyczą wydawania jednorazowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, oraz w § 5 uchwały, w myśl którego Burmistrz może wyrazić zgodę na jednorazową zmianę miejsca podawania i spożywania napojów alkoholowych bez zachowania wymagań określonych w przepisach uchwały dla imprez o charakterze społecznym i charytatywnym, został sformułowany bez upoważnienia ustawowego. Kwestię wydawania jednorazowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych ustawodawca uregulował całościowo w art. 18¹ ustawy, nie przewidując dla rady gminy upoważnienia do uzupełniania lub modyfikowania tej regulacji. Dodatkowo wśród przepisów wymienionych w art. 18¹ ust. 1 ustawy, których stosowanie jest wyłączone w przypadku jednorazowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, znajduje się art. 18 ust. 7 pkt 8, w myśl którego warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2. Przepis § 4 został zatem uchwalony nie tylko bez upoważnienia ustawowego, ale stanowi również w istocie częściowe powielenie treści art. 18¹ ust. 1 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że za naruszający prawo należy uznać akt prawa miejscowego powtarzający postanowienia ustawowe. Wskazywano także, że w sytuacji zastosowania w uchwale powtórzeń unormowań ustawowych należy liczyć się z tym, iż powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, stąd akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą pozostawać z nimi w sprzeczności (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2001 r., IV SA 385/99, LEX nr 53377; z 16 czerwca 1992 r., II SA 99/92, ONSA 1993, nr 2, poz. 44; z 20 sierpnia 1996 r. SA/Wr 2761/95 niepubl., z 14 października 1999 r., II SA/Wr 1179/98, OSS 2000 nr 1, poz. 17 oraz z 28 lutego 2003 r., I SA/Lu 882/02 niepubl.). Tak samo porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu. Z kolei przepis § 6 zaskarżonej uchwały, dopuszczający – w sytuacji gdy gmina jest organizatorem lub współorganizatorem imprezy – możliwość udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych "na wyłączność" narusza nie tylko wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości wobec prawa, co zostało podniesione w skardze. Zapis ten stanowi również naruszenie art. 22 Konstytucji RP, w myśl którego ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447), w myśl którego podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. W ocenie Sądu stwierdzone w § 4, § 5 oraz § 6 zaskarżonej uchwały uchybienia o charakterze istotnych naruszeń prawa skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały w tej części. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., w odniesieniu do tych przepisów uchwały należało orzec jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III wyroku znajduje natomiast oparcie w art. 152 p.p.s.a. W kwestii zastosowania ostatniego z wymienionych przepisów skład orzekający w niniejszej sprawie skłania się ku poglądowi, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu dotyczy także aktu prawa miejscowego. Dostrzec należy, iż pogląd konkurencyjny (wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., l OSK 1646/09), odwołujący się przede wszystkim do stanowiska zawartego w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r., (OPS 1/00, publ. ONSA 2000, nr 4, poz. 134) dotyczył art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z jego nieobowiązującą już treścią "wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, jednakże sąd może na wniosek strony lub z urzędu wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub zawieszeniu czynności, zwłaszcza jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Przepis ten w istocie zatem odpowiada obecnej regulacji art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. Natomiast zakres zastosowania przepisu art. 152 p.p.s.a. dotyczy wykonalności w szerokim jej sensie. Zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", użyty w komentowanym przepisie, należy zatem traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". W tej sytuacji to czy konkretny akt poddaje się wykonaniu w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku z niego wynikającego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, o którym stanowi wymieniony przepis (Z. Kmieciak, glosa do wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2004 r., OSK 591/04, publ. OSP 2005/4/50; także R. Sawuła, Stosowanie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wybrane zagadnienia, publ. PiP z 2004/8/71 i powołane tam poglądy). Z kolei w zakresie dotyczącym § 2 pkt 1 oraz § 3 zaskarżonej uchwały postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Pełnomocnik Wojewody złożył oświadczenie o cofnięciu skargi w zakresie obejmującym § 2 pkt 1 oraz § 3 zaskarżonej uchwały przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Sąd nie dopatrzył się również przesłanek do uznania cofnięcia skargi w powyższym zakresie za niedopuszczalne, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. tym bardziej, iż wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 98/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego, stwierdził już nieważność wskazanych przepisów zaskarżonej uchwały. Po opublikowaniu wyroku z dnia 24 marca 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa przepisy te zostały już skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe okoliczności, w odniesieniu do § 2 pkt 1 oraz § 3 zaskarżonej uchwały, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt II wyroku.