II SA/Go 562/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Anna Juszczyk- Wiśniewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.Ż. i K.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego M.K. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał E.Ż. dodatek mieszkaniowy w wysokości 61, 84 zł na okres 6 miesięcy, tj. od miesiąca lutego 2005r. do miesiąca lipca 2005r. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny I instancji wskazał sposób ustalenia wysokości przyznanego stronie dodatku mieszkaniowego. Od decyzji organu I instancji E.Ż. i K.Ż. wnieśli odwołanie. W odwołaniu strony zakwestionowały sposób ustalenia przez organ I instancji dochodu rodziny, stanowiącego podstawę przyznanego dodatku mieszkaniowego. E. i K.Ż. twierdzą, że kwota 3000 zł. uzyskana w miesiącu listopadzie 2004r. ze sprzedaży samochodu osobowego, nie powinna być w całości wliczana do dochodu rodziny, bowiem pojazd ów zakupiony został w miesiącu wrześniu 2004r. za kwotę 2.650 zł. Zdaniem odwołujących się do dochodu rodziny, na potrzeby ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego, winna być wliczona różnica pomiędzy kwotą uzyskaną ze sprzedaży pojazdu, a kwotą wydatkowaną na jego zakup, czyli kwota 350 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji, powołując się na treść art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, stwierdził że do dochodu winny być wliczone wszystkie przychody, niezależnie od źródła ich pochodzenia. Natomiast zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ.U. z 2001r. nr 14 poz. 176 ze zm.) źródłem przychodów jest m.in. zbycie rzeczy przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło zbycie. E.Ż. i K.Ż. wnieśli skargę. W skardze skarżący stwierdzają, że wysokość dodatku mieszkaniowego została zaniżona, bowiem niesłusznie jako dochód rodziny organ administracyjny przyjął kwotę 3000 zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu. Zdaniem skarżących kwota 2. 650 zł wydatkowana na zakup tegoż samochodu stanowi koszt uzyskania i nie powinna być wliczana do dochodu rodziny. W ocenie skarżących jedynie różnica pomiędzy kwotą uzyskaną ze sprzedaży pojazdu, a kwotą wydatkowaną na jego zakup, czyli 350 zł – stanowi dochód rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Sygn. akt II SA/Go 562/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że sądy administracyjne powołane zostały do tego, aby sprawować kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz na bezczynność organów. Kontrola wykonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2005r. E.Ż. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jako dochód rodziny z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, tj. za okres od miesiąca października 2004r, do miesiąca grudnia 2004r., E.Ż. podała kwotę 3. 292, 25 zł. Wskazana kwota została następnie na formularzu wniosku przekreślona, a w jej miejsce wpisano kwotę 5. 942, 25 zł. W formularzu wniosku wskazano, iż ze sprzedaży samochodu uzyskano kwotę 3000 zł., co łącznie z pozostałymi dochodami rodziny z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, dało kwotę 5. 942, 25 zł. Dochód ustalony w tej wysokości, stanowił podstawę o określenia wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący spełniają warunki formalne do otrzymania pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. Sporną natomiast kwestią jest wysokość dodatku mieszkaniowego, gdyż w ocenie skarżących poprzez nieprawidłowe określenie dochodu rodziny przyznany skarżącym dodatek został zaniżony. Zarzut skarżących nie jest uzasadniony. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (DZ.U. z 2001r. Nr 71 poz. 734 ze zm. ) za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Natomiast zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity - DZ.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm. ) źródłami przychodów jest odpłatne zbycie rzeczy (innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało Sygn. akt II SA/Go 562/05 dokonane przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. A zatem, w świetle uregulowań ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zbycie przez skarżących pojazdu stanowi źródło przychodów. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Z przepisu tego wyrażnie wynika, że za koszty uzyskania przychodów uznać można jedynie te koszty, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Również w utrwalonym orzecznictwie sądowym podkreśla się konieczność ustalenia celu, w jakim dane koszty zostały poniesione, aby mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu. W niniejszej sprawie skarżący zakupili pojazd w miesiącu wrześniu 2004r., natomiast dokonali sprzedaży tegoż pojazdu w miesiącu listopadzie 2004r. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zakupu pojazdu skarżący dokonali w celu osiągnięcia przychodu, a zatem brak jest podstaw do tego, aby kwotę 2. 650, zł, stanowiącą koszt zakupu pojazdu, traktować jako koszt uzyskania przychodów. Cel wydatkowania środków pieniężnych, w kontekście treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, winien być jednoznacznie określony i nie budzić wątpliwości, aby dane koszty mogły być uznane za koszty uzyskania przychodów, celu ich wydatkowania nie można w tym znaczeniu domniemywać. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę oddalono.