II SA/Go 576/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.E. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dnia 6 sierpnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek I.E. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podała, że posiada dwójkę dzieci w wieku 7 i 11 lat, a jedno z nich jest osobą niepełnosprawną. I.E. wskazała, że jej miesięczny dochód wynosi 1.485 zł (netto) i składa się z zasiłku rodzinnego, świadczenia z funduszu pielęgnacyjnego i alimentacyjnego oraz zasiłku pielęgnacyjnego. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej I.E. uzasadnia wniosek, że znajduje się ona w trudnej sytuacji materialnej. Zważyć bowiem trzeba, że skarżąca uzyskuje niewielki dochód z tytułu zasiłku rodzinnego, świadczenia z funduszu pielęgnacyjnego i alimentacyjnego oraz zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 1.485 zł (netto). Przedłożone dokumenty potwierdzają fakt pobierania wskazanych świadczeń. Nie można również pominąć, że skarżąca posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne. Doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, że posiadane przez I.E. środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych, w tym utrzymanie kosztów utrzymania mieszkania, czy też leczenie niepełnosprawnej córki i skarżąca może mieć problemy z poczynieniem jakichkolwiek oszczędności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OZ 902/10, Lex nr 743993). W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek I.E. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.