II SA/Go 591/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., na mocy art. 2 ust. 1, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1, art. 7 pkt 5, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 i 4 w związku z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przyznania D. B. zasiłku celowego na wydatki związane z dojazdem na rozprawy administracyjne do Gorzowa Wlkp. w dniach 1 i 30 sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji podał, iż D. B. złożyła w dniu 13 lipca 2007 r. wniosek o umożliwienie w sensie finansowym stawienia się osobistego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim na rozprawy w dniach 1 i 30 sierpnia 2007 r. oraz sfinansowanie powrotu do miejsca zamieszkania. W związku z powyższym w dniu 27 lipca 2007r. pracownik socjalny udał się do miejsca zamieszkania D. B. celem przeprowadzenia wywiadu, o czym wnioskodawczyni była wcześniej powiadomiona na piśmie, lecz wnioskodawczyni nie zastano. Organ wskazał, iż pismem z dnia 2 sierpnia 2007r. ponownie poinformowano D. B. o bezwzględnej konieczności przeprowadzenia wywiadu w miejscu jej zamieszkania oraz wskazano nowy termin wywiadu tj. 8 sierpień 2007r. Jednakże także w tej dacie - wobec nieobecności D. B. - wywiadu nie przeprowadzono. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji powołał się m.in. na treść przepisu art. 4 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, a także na art. 11 ust. 2 ww. ustawy, na mocy którego brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (...) może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Organ przytoczył również dyspozycję przepisu art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, wydaje się po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, a także art. 107 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin oraz ust. 4 tego przepisu, który stanowi, iż w przypadku ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. Organ wskazał dalej na treść § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. Nr 77, poz. 672), zgodnie, z którym wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub w miejscu jej pobytu. Biorąc pod uwagę treść przywołanego art. 4 ustawy o pomocy społecznej, w oparciu o dokumentację prowadzonego postępowania, organ l instancji stwierdził, że nieobecność D. B. w miejscu zamieszkania w dniach wyznaczonych celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, świadczy jednoznacznie o braku współpracy w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji. Organ podkreślił, iż bez wywiadu środowiskowego trudno jest określić, czy pomoc na wnioskowany cel stanowi niezbędną potrzebę bytową D. B.. Jednocześnie - w ocenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. - ze strony tego Ośrodka podjęte zostały wszelkie działania mające na celu przeprowadzenie wywiadu, a w konsekwencji ustalenie zasadności przyznania stronie zasiłku celowego na pokrycie kosztów dojazdu na rozprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją [...] po rozpatrzeniu odwołania D. B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, która następnie w wyniku wniesienia przez D. B. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. została uchylona wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 705/07. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż nie można zgodzić się z oceną organów obu instancji, że rozstrzygnięcie w przedmiocie konkretnego wniosku o sfinansowanie kosztów dojazdów na rozprawy sądowe wymagało bezwzględnie przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego, a nieobecność skarżącej w wyznaczonych terminach wywiadu świadczy o braku współpracy w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji. Sąd podał, iż w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy niezasadnie organy administracji zastosowały przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zwanej dalej u.p.s., jako podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Jednocześnie z akt administracyjnych nie wynika, aby organy administracji ustaliły inne przesłanki warunkujące negatywne załatwienie wniosku. Skoro organ rozpatrywał przedmiotowy wniosek w kontekście art. 39 ust. 1 u.p.s. to powinien rzetelnie ustalić te okoliczności, które były istotne dla ewentualnego uzyskania przez skarżącą zasiłku celowego we wnioskowanym zakresie. W ocenie Sądu co do zasady wniosek strony o sfinansowanie kosztów przejazdu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego celem wzięcia udziału w rozprawie, może być rozpatrywany w kontekście potrzeby warunkującej przyznanie zasiłku celowego. Istotnym jest jednak to jak podkreślił Sąd, aby sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego był adekwatny do przedmiotu i specyfiki sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy orzekające kierowały się w przeprowadzonym postępowaniu nadmiernym formalizmem. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie mogła być więc decydująca okoliczność, iż organ wskutek utrudnień ze strony skarżącej, nie dokonał zaplanowanej aktualizacji wywiadu środowiskowego. Ocenę istnienia lub nieistnienia przesłanek przyznania świadczenia należało bowiem oprzeć na materiale dowodowym, jaki można było zebrać w dostępnym zakresie, zgodnie z regułami wskazanymi wyżej. Uchybienia, których dopuścił się organ I instancji nie zostały dostrzeżone, ani naprawione w postępowaniu odwoławczym. Odrębnym zagadnieniem wymagającym każdorazowo oceny ze strony organu II instancji jest też to, aby rozstrzyganie o wnioskowanym zasiłku dotyczyło określonego celu, a więc konkretnej potrzeby bytowej, aktualnej w momencie orzekania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 201 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) z uwzględnieniem art. 2 ust. 1, art. 3 i 4, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) i w związku z art. 105 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98., poz. 1071 ze zm.), decyzją [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na uchylenie przez WSA w Gorzowie Wlkp. poprzednio wydanej przez organ decyzji z dnia 10 września 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. SKO podało, iż w związku z powyższym zwróciło się do WSA o informację czy w dniach 1 i 30 sierpnia 2007 r. D. B. była obecna na rozprawach przed Sądem. Pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. Sąd poinformował Kolegium, iż w terminach tych skarżąca nie była obecna na rozprawach. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż przedmiotem postępowania jest przyznanie zasiłku na pokrycie kosztów dojazdu na rozprawę administracyjną do WSA w Gorzowie Wlkp., a ponieważ D. B. nie była i będzie już na tych rozprawach w ocenie organu sprawa stała się bezprzedmiotowa i podlega umorzeniu. Zdaniem organu nie ma na gruncie niniejszej sprawy przesłanek do orzekania co do istoty sprawy. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się D. B. i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżąca podkreśliła, iż żądania jej zostały zignorowane, co spowodowało u niej nieodwracalne straty materialne. Skarżąca zażądała przyznania jej wnioskowanej pomocy w całości wraz z wyrównaniem i rekompensatą z tytułu wad. Nadto zarzuciła organowi II instancji powielanie w całości argumentacji organu I instancji i czynienie tego w sposób powtarzalny i bezkrytyczny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie z uwagi na stwierdzenie przez Sąd naruszenia przez organ odwoławczy – SKO w Z., przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga uznana została za zasadną, lecz z innych przyczyn niż w niej wskazane. Podstawą rozstrzygnięcia przyjętą przez organ odwoławczy w zaskarżonej przez D. B. decyzji z dnia 14 lipca 2008 r., był przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa zgodnie, z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym tj. uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które wiązane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją, a określonych w art. 105 kpa. Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 1031/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 60, stwierdził, iż umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 kpa. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie może być traktowany rozszerzająco. Wskazał na to w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 11/96/150 Sąd Najwyższy, gdzie podkreślono, że ze względu na ustrojową zasadę prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 kpa, przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco". Przepis ów ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25), wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1999r. SA/Sz 1029/97 LEX nr 36139 ). Zgodnie ze stanowiskiem komentatorów z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa. Przedmiotem postępowania administracyjnego są sprawy indywidualne z zakresu prawa administracyjnego jeśli z przepisów prawa materialnego wynika umocowanie organu administracyjnego do prowadzenia postępowania administracyjnego o charakterze jurysdykcyjnym (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz" wyd.8, C.H. Beck 2006, str. 13-14,nb 18). Świetle powyższego, wskazując ponownie na treść art. 138 § 1 pkt 2 in fine, uznać należy, iż jego zastosowanie jest zasadne w przypadku, gdy "decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną", a także w przypadku, "kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych". W związku z tym należy wskazać, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji, jeżeli postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy do jego umorzenia przez organ pierwszej instancji (W. Dawidowicza Zarys procesu, 1989, s. 167). W wyroku NSA z dnia 25 lipca 1986 r., IV SA 314/86, GAP 1988, nr 1, s. 44, przyjęto, że: "1. Organ odwoławczy, który uchylił decyzję organu I instancji nie ma uzasadnienia dla jednoczesnego umorzenia postępowania przed tą instancją, jeżeli odwołujący się żąda rozpatrzenia sprawy co do jej istoty; żądanie takie świadczy bowiem o tym, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. 2. Decyzja organu odwoławczego o uchyleniu odmownej decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania tej instancji podlega uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w części dotyczącej umorzenia postępowania, jeżeli odwołujący się żąda rozpatrzenia sprawy co do jej istoty". Należy mieć na uwadze, iż umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie administracyjne bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Przesłanka umorzenia może istnieć przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toku postępowania lub powstać w czasie trwania postępowania, w sprawie zawisłej przed organem. Bezprzedmiotowość wynikać może z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe np. śmierć osoby fizycznej strony i przedmiotowe takie jak np. brak przedmiotu, którego sprawa dotyczy. Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1520/06, bezprzedmiotowości postępowania nie należy mylić z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Podobnie orzecznictwo NSA wskazuje na szczególne znaczenie odróżnienia przypadków bezprzedmiotowości postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony (wyrok NSA z dnia 6 maja 1988 r. sygn. akt IV SA 251/88). Ewentualny brak ustawowej przesłanki do uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1988 r. SA/Wr 957/88). W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania D. B. zwróciła się do organu – Dyrektora MOPS w Z., z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztów dojazdu i powrotu do WSA w Gorzowie Wlkp. na rozprawy wyznaczone na dzień 1 i 30 sierpnia 2007 r. W myśl art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zasiłek celowy, którego dotyczył wniosek skarżącej, jest formą pomocy zmierzającą do zaspokojenia jedynie niezbędnych potrzeb osoby zainteresowanej i może być przyznany w szczególności na pokrycie w całości lub w części kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja wydawana przez organ w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Organ I instancji - Dyrektor MOPS w Z., wydając decyzję z dnia 10 sierpnia 2007 r. o odmowie przyznania D. B. zasiłku celowego, słusznie rozstrzygnął wniosek skarżącej merytorycznie. W związku z uchyleniem przez WSA w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 705/07 decyzji SKO w Z. z dnia 10 września 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie D. B. przyznania w/w świadczenia, zadaniem organu odwoławczego było w tym zakresie zastosowanie się, zgodnie z art. 153 p.p.s.a, do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, które wiążą organ, którego działania dotyczyła skarga. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznać sprawę i ocenić czy rozstrzygnięcie Dyrektora MOPS z dnia 10 sierpnia 2007 r. było prawidłowe. Uwzględnić należało jednak też okoliczność, iż wnioskowana przez skarżącą pomoc dotyczyła pokrycia kosztów wyjazdu na rozprawy, które na chwilę rozpoznania sprawy przez SKO już się odbyły, a więc dla oceny zasadności przyznania lub odmowy przyznania w/w świadczenia niezbędne było ustalenie przez organ czy skarżąca we wskazanych przez nią dniach: 1 i 30 sierpnia 2007 r. stawiła się na rozprawach. Wobec ustalenia, iż skarżąca na w/w rozprawach nie była obecna, jak uczyniło to SKO w Z., uznać można było jedynie niezasadność wniosku o przyznanie zasiłku celowego we wnioskowanym zakresie. Stwierdzić należy, iż ustalenie w/w okoliczności nie dawało jednak podstaw do uznania przez organ odwoławczy sprawy za bezprzedmiotową. Skarżąca żądała rozpatrzenia sprawy co do jej istoty, nie wycofała wniosku o pomoc, dlatego też umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istniały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art. 105 § 1 kpa i oraz narusza interes strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, iż w chwili orzekania przez organ odwoławczy istniały zarówno przedmiot i podmiot postępowania w niniejszej sprawie, a wobec tego nie została na dzień wydania zaskarżonej decyzji spełniona przesłana uzasadniająca umorzenie postępowania pierwszej instancji tj. bezprzedmiotowość postępowania. Organ błędnie przyjął na gruncie niniejszej sprawy, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, myląc ją z bezzasadnością żądania wnioskodawczyni. W omawianej sytuacji okazało się bowiem jedynie iż przyznanie w/w świadczenia jest nieuzasadnione i brak jest podstaw zgodnie z treścią art. 39 o pomocy społecznej do uwzględnienia wniosku D. B.. Rozpoznając ponownie sprawę organ l instancji powinien zastosować się do oceny prawnej przedstawionej w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.