II SA/Go 596/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.; dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., odmówił S.S. wydania krajowego prawa jazdy kat. B. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w dniu 11 kwietnia 2017 r. S.S. złożył wniosek o wydanie polskiego krajowego prawa jazdy kat. B. Weryfikując przedstawione dokumenty organ ustalił, iż wnioskodawca jest obywatelem Niemiec. W związku z tym, mając na uwadze art. 4 pkt 2 u.k.p. organ zwrócił się do Federalnego Urzędu Transportu w Niemczech celem zbadania czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Pismem z dnia [...] czerwca 2017r. Federalny Urząd Transportu poinformował, iż wnioskodawca nie posiada obecnie ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] marca 2012 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami na okres 4 miesięcy z powodu prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest przy tym pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech, co warunkuje dopuszczenie wnioskodawcy do kierowania pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia w toku postępowania negatywnej przesłanki wydania S.S. polskiego prawa jazdy, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, Starosta wydał decyzję odmowną. W odwołaniu od powyższej decyzji S.S. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadną odmowę wydania prawa jazdy kat. B, a także naruszenie przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie odwołującego gdyby organ rzetelnie przeanalizował otrzymane niemieckie dokumenty, zmuszony byłby ustalić, iż S.S. posiadał cofnięcie uprawnień wyłącznie do dnia [...] lipca 2012 r. ("Fahrerlaubnissperre bis"). Okres ten upłynął blisko 6 lat temu. Odwołujący zauważył, że data podana w rubryce "Tigungs - Datum" – [...] marzec 2027 r. to niemieckie zatarcie skazania, nie mające żadnego związku z zakazem prowadzenia pojazdów, czy cofnięciem uprawnień. Odwołujący zauważył, iż spełnia wszelkie przesłanki z art. 11 ust 1 u.k.p., w szczególności odbył szkolenie i zdał egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii B. Wobec odwołującego nie zachodzi też negatywna przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem – art. 4 ust. 3 u.k.p. Kolegium wyjaśniło, iż pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy uregulowane zostały w art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne jego wydania ujęte zostały w art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Zapytanie i potwierdzenie następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Starosta wystosował w dniu 28 kwietnia 2017 r. do Federalnego Urzędu Komunikacji za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, zapytanie o informacje dotyczące posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami przez S.S.. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. (przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski) niemiecki organ odpowiedział, że S.S. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Osoba ta może w Niemczech ponownie wejść w posiadanie prawa jazdy, jeżeli przedłożona zostanie pozytywna ekspertyza medyczno-psychologiczna. W dniu [...] marca 2012 r. (data uprawomocnienia się) Sąd Administracyjny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do [...] lipca 2012 r. W dniu [...] sierpnia 2015 r. (data uprawomocnienia się) Sąd Administracyjny orzekł karę za prowadzenie pojazdu bez wymaganego prawa jazdy. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że S.S. uzyskał prawo jazdy w Niemczech, ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tj. S.S. uzyskał za granicą prawo jazdy ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte przynajmniej do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Organ II instancji wyjaśnił, że art. 12 ust. 1 u.k.p. zawiera negatywne przesłanki wydania prawa jazdy przez starostę, określając w pkt 5, iż prawo jazdy nie może zostać wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca spełnia chociaż jedną ze wskazanych przesłanek. W świetle dokonanych ustaleń uznać należało, że strona spełnia warunek wskazany w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., stąd zaskarżona decyzja Starosty jest prawidłowa i nie doszło przy jej wydaniu do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Skargę na powyższą decyzję złożył S.S., zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 2 u.k.p., przez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć sytuację, w której uprawnienia do prowadzenia pojazdów zostały bezterminowo cofnięte, oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadną odmowę wydania prawa jazdy kat. B; a także obrazę przepisów postępowania tj.: - art. 6 k.p.a. przez uchybienie zasadzie praworządności, tj. działaniu organu I instancji bez podstawy prawnej, i to w szczególności przez (1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, (2) niewykazanie konkretnej podstawy prawnej mogącej uzasadniać przyjęte przez organ założenie, że skarżący na w Niemczech jedynie tymczasowo zatrzymane prawo jazdy, które może odzyskać po przedstawieniu orzeczenia lekarskiego, a tym samym, że posiada on w Niemczech ważne prawo jazdy (co narusza także art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.), (3) bezpodstawne przyjęcie, iz wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej, choć w tym zakresie organ, dopuszczając się obrazy art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wskazał konkretnej podstawy prawnej, - art. 7 i 77 k.p.a. przez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie praworządności, oraz na niepodjęciu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz do jej załatwienia z uwzględnieniem słusznego interesu odwołującego, sprowadzające się w szczególności do niedostatecznego zbadania i umotywowania założenia, iż odwołujący nadal posiada ważne prawo jazdy w Niemczech, mimo, iż z informacji pochodzącej z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, że odwołujący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, a jedynie mógłby ponownie uzyskać nowe prawo jazdy po spełnieniu dodatkowych wymogów (w zakresie kat. B obowiązujących jedynie w Niemczech), - art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób umniejszający zaufanie do władzy publicznej, - art. 77 § 1 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku należytego i kompletnego zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, zwłaszcza informacji z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego, co w szczególności sprowadza się do wadliwego ustalenia, iż S.S. znajduje się w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., - art. 107 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów materialno-prawnych i postępowania, czego skutkiem jest oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Mając to wszystko na względzie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zobowiązanie Starosty do niezwłocznego wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący podkreślił, że decyzje oparto na błędnym ustaleniu faktycznym, sprowadzającym się do bezpodstawnego przyjęcia, że posiada on w Niemczech ważne prawo jazdy, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego (pisma niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego) wynika jasno, że S.S. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Skarżący wskazał, iż w dorobku ETS znajduje się szereg orzeczeń odnoszących się do kwestii praw jazdy, wydawanych na gruncie Dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy i odniósł się do wskazań zawartych w wyroku Trybunału z dnia 26 kwietnia 2012 r., wydanego w sprawie C-419/10 W. Hofmann przeciwko Freistaat Bayern. Ponadto podkreślił, że orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dawno już przestał obowiązywać – [...] lipiec 2012 r. Od dłuższego czasu skarżący ma zwykłe miejsce zamieszkania w Polsce. Skarżący spełnia wszelkie przesłanki z art. 11 ust. 1 u.k.p., w szczególności odbył szkolenie i zdał egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kat. B. Skarżący zauważył, że stanowisko organów prowadzi do sytuacji, w której nigdy nie mógłby uzyskać prawa jazdy w Polsce, mimo iż to właśnie w Polsce ma miejsce zwykłego pobytu i minął już okres orzeczonego wobec niego w Niemczech zakazu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B. Zasady wydawania prawa jazdy regulują przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), a podstawę odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawo jazdy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z pisma Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego i załączników do tego pisma wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy na mocy orzeczeń sądowych, w których orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych z powodu prowadzenia pojazdu w ruchu drogowym w stanie nietrzeźwości. Skarżący może ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Potwierdzają to orzeczenia, na podstawie których zatrzymano prawo jazdy, dołączone do tego pisma. Taki stan trwać będzie do zatarcia ostatniej kary i jej usunięcie z rejestru, co wynika z uregulowań zawartych § 29 ust. 1 i 5 niemieckiej ustawy o ruchu drogowym (StVG) oraz adnotacji zawartych w załącznikach do powyższego pisma (w rubryce tłumaczonej jako "data umorzenia"). Powyższe informacje wskazują, że skarżący uzyskał prawo jazdy w Niemczech, ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte i to do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Jak wynika z treści skargi, skarżący błędnie utożsamia okres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z orzeczonym przez Sąd okresem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Tymczasem po upływie tego okresu, w którym skarżący w ogóle nie mógł odzyskać uprawnień do kierowania pojazdami, nadal z mocy obowiązujących przepisów niemieckich trwa okres cofnięcia tych uprawnień, które skarżący może odzyskać tylko po spełnieniu warunku w postaci przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Dopiero po upływie okresu zatarcia (umorzenia) skarżący będzie mógł ubiegać się o nowe niemieckie prawo jazdy bez przedstawiania takiej opinii. W świetle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych w oparciu o dokument urzędowy – pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego – istniała, w ocenie Sądu, prawna podstawa do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania polskiego prawa jazdy, którą stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Ustalenie tych okoliczności w sprawie nastąpiło na podstawie przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego dokumentów urzędowych, których wiarygodność, w świetle całego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości. W tym zakresie organy dochowały zasad postępowania wynikających z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Ponadto prawidłowo powołały właściwe przepisy, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego niewątpliwie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. UE. L. z 2006 r., nr 403, str. 18 ze zm. – określanej dalej jako dyrektywa nr 2006/126/WE), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro zatem, aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie mu polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy powołany wyżej przepis dyrektywy i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. W kontekście powyższych uwag brak było zatem również podstaw do kierowania skarżącego na te badania przez polski organ. Podkreślić należy, iż stosownie do art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE jedna osoba nie może posiadać więcej niż jednego prawa jazdy. Przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, prawodawca unijny w art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE, z uwagi na cele przyświecające wprowadzeniu wspólnych unormowań w zakresie prawa jazdy, nie ograniczył się do odniesienia tylko do ważnych praw jazdy sensu stricte, ale także do takich praw jazdy, które pomimo, że nie stanowią ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami w danym momencie, to po spełnieniu określonych warunków formalnych mogą takie uprawnienia ponownie stanowić. Ten zabieg prawodawczy miał na celu uniknięcie rozbieżności w rozumieniu ważności dokumentu (prawa jazdy) przez Państwa Członkowskie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2017 r., II SA/Gl 1167/16). Podkreślić też należy, iż powyższe rozwiązania nie stają w sprzeczności z zasadą swobody przemieszczania się i osiedlania osób zamieszkałych na terytorium UE. Wskazane przepisy i system koordynacji, dotyczące przypadków takich jak rozpatrywany, nie wprowadzają bowiem ograniczeń tej zasady tylko zawierają rozwiązania chroniące bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a więc w szczególności życie i zdrowie ludzkie przed osobami, które naruszają regulacje krajowe chroniące najistotniejsze dobra i wartości. Mając na względzie jednolitą i skuteczną ochronę tych wartości na terenie całej Unii rozwiązania koordynujące należy uznać za w pełni uzasadnione. Przeciwdziałają legalizacji bardzo niebezpiecznego zjawiska określanego mianem "turystyki w zakresie praw jazdy", które sprowadza się do wykorzystywania różnic w prawie wewnętrznym państw członkowskich do obchodzenia sankcji i rygorów, które wynikały z naruszenia podstawowych zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie Niemiec. Tego typu naruszenia i okoliczności popełnienia czynów karalnych niosą za sobą takie same zagrożenia i konsekwencje, niezależnie od tego na jakim terytorium zostały popełnione i jakie konkretnie sankcje za nie wymierzono, co powoduje, że również organy polskie muszą je brać pod uwagę. Gwarancje wynikające z prawa unijnego, znajdują zastosowanie w innej sytuacji, a mianowicie gdy państwo członkowskie bezterminowo odmawia uznania ważności prawa jazdy osoby, której na terytorium tego państwa cofnięto lub unieważniono prawo jazdy, wydane ewentualnie w innym państwie członkowskim w późniejszym czasie, to jest po upływie okresu obowiązywania takiego zakazu (por. wyrok TSUE: z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-476/01 Kapper, Rec. s. I-5205, pkt 76; oraz w sprawach połączonych Wiedemann i Funk, pkt 63; a także w sprawie Schwarz, pkt 85; postanowienie z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C-227/05 Halbritter, pkt 28). Podobnie, w powołanym przez stronę wyroku TSUE z 26 kwietnia 2012 r. w sprawie C-419/10 Trybunał uznał, że art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowy uznania przez państwo członkowskie – poza okresem obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy orzeczonego wobec posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim i w sytuacji gdy spełniony jest warunek zwykłego miejsca zamieszkania zainteresowanego na terytorium drugiego z tych państw członkowskich – ważności wspomnianego prawa jazdy, jeżeli jego posiadaczowi cofnięto poprzednie prawo jazdy na terytorium pierwszego z tych państw członkowskich. Porównując przesłanki prawne odmowy i stan faktyczny sprawy z motywami oraz stanami faktycznymi powołanych orzeczeń widoczne jest, że są one różne, a zarzucane naruszenia w sprawie nie zachodzą. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego, a tym bardziej zasad i gwarancji wynikających z prawa traktatowego oraz prawa wtórnego i w związku z tym oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- # 2