II SA/Go 597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "I" spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Przedsiębiorstwa "I" spółki z o.o. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Wynikający z akt administracyjnych stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 22 stycznia do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek P Spółka z o.o. z dnia [...] grudnia 2013 r. o wydanie decyzji o warunkach warunki dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjnej na działce nr [...], przy ul. [...], podpisany przez członka zarządu spółki P.G.. W wyniku wezwania organu wniosek uzupełniony został, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. przez członka zarządu spółki P.G., przez sprecyzowanie sposobu skomunikowania planowanej inwestycji i wyjaśnienie, iż planowana hala służyć będzie do produkcji kostki brukowej betonowej z betonu wytwarzanego z już istniejącego na terenie zakładu węzła betoniarskiego oraz wskazanie dotychczasowej łącznej powierzchni zabudowy działki objętej planowaną inwestycją. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], powołując się na przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., powoływanej dalej jako: ustawa o pzp) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: Kpa), Prezydent Miasta, ustalił wnioskodawcy tj. spółce z o.o. P warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali produkcyjnej (produkcja elementów betonowych) wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr. ewid. [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dla wskazanego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego dla realizacji planowanej inwestycji niezbędne jest ustalenie warunków zabudowy. Wskazał, że wniosek P Spółka z o.o, po uzupełnieniu braków, zawierał niezbędne elementy określone w art. 64 ust. 1 oraz w art. 52 ust. 2 ustawy o pzp. Uznał, iż przeprowadzona analiza i ocena stanu faktycznego oraz prawnego, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji wykazała, że działka, dla której wystąpiono z wnioskiem może być przeznaczony pod planowaną inwestycję. Organ wskazał na sposób wyznaczenia obszaru analizowanego oraz rodzaj istniejącej na nim zabudowy oraz zagospodarowania terenu, uznając za dominującą na nim funkcję produkcyjno-przemysłową i magazynową. Ustalając wymagania dla planowanej nowej zabudowy wskazał na przyczyny odstąpienia od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej tzw. linii okapu oraz na przyczyny odstąpienia od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy z wyznaczeniem w zamian nieprzekraczalnej linii zabudowy. Ustalając warunki dotyczące wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich jako obowiązujące wskazał warunki wynikające z art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich zagospodarowanie, stwierdzając nadto, iż projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. Powołując się na dokonane uzgodnienie w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego oraz zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, fakt sporządzenia projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, organ uznał, iż zaszły podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od decyzji wniosło Przedsiębiorstwo "I" Spółka z o.o., zarzucając decyzji : - naruszenie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w kwestii emisji hałasu i wibracji, - naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, - naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości strona odwołująca się podkreśliła, że planowane przez P Spółka z o.o. przedsięwzięcie inwestycyjne, jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, stanowić będzie źródło wibracji i hałasu przemysłowego obejmującego dźwięki emitowane przez maszyny i urządzenia wykorzystywane w procesach technologicznych przy produkcji wibroprasowanych elementów betonowych. Ponadto rozszerzony przez tę spółkę stopień produkcji w stosunku do skali obecnej wymagać będzie zapewnienia odpowiedniej wielkości placów i miejsc na cele składowo-magazynowe. Już bowiem przy obecnym rozmiarze produkcji brak jest miejsc składowania, w konsekwencji czego wyprodukowany materiał magazynowany jest piętrowo na wysokość ok. 2 m w rażąco bliskiej odległości od ściany budynku z otworami okiennymi, należącego do strony skarżącej. W ocenie strony zachodzi obawa, że stan ten zarówno obecnie, jak i w przyszłości powodować będzie bezpośrednie zagrożenie ludzi i mienia oraz stanowić będzie naruszenie przepisów dotyczących konieczności zapewnienia naturalnego oświetlenia dla pomieszczeń. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów art. 4 ust.1, art. 52 ust. 1, art. 54, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o pzp, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Uznał, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, ponieważ wyznaczył ten obszar w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki ( front działki 70 m x 3 = 210 m). Wyznaczenie minimalnego obszaru analizowanego było wystarczające z powodu specyfiki i warunków zastanej zabudowy wobec zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy uwzględnił uwarunkowania terenowo-przestrzenne i objął analizą zwarty obszar zabudowy tworzący pewną całość. Jej wyniki wykazały, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację zabudowy usługowej i produkcyjnej w sąsiedztwie, w obszarze analizowanym, jak również istniejącego już sposobu zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do tego, że zamierzona inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o pzp., a nadto, że teren ma dostęp do drogi publicznej – drogi krajowej ul. [...]. Stwierdził też, że wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ jest to teren przemysłowy. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji spełnia wszystkie wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając za zgodne z prawem odstąpienie od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podkreśliło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji jest pierwszym elementem, jaki inwestor musi uzyskać, aby przystąpić do robót budowlanych w sytuacji, gdy teren inwestycji nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Na tym etapie postępowania inwestycyjnego, kwestia ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich została prawidłowo uregulowana w decyzji organu I instancji, przez ustalenie że planowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. Oznacza to, że w dalszym procesie inwestycyjnym - w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, inwestycja nie zostanie dopuszczona do realizacji, jeżeli projekt budowlany byłby sprzeczny ze wskazanymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymogami. Organ wyjaśnił też, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. 2 ustawy o pzp ) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. A zatem celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. W złożonej skardze Przedsiębiorstwo "I" Spółka z o.o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciło naruszenie prawa materialnego, a w szczególności naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W motywach skargi pełnomocnik strony skarżącej zarzucił, że organ II instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Podniósł także, że decyzja o warunkach zabudowy wyznacza w sposób bezpośredni ramy postępowań, w których decyzje będą konkretyzować zamiary inwestora, dlatego też ochrona interesów osób trzecich, będących stroną danego postępowania, powinna nastąpić już na tym etapie, czemu jednak organ wydający zaskarżoną decyzję uchybił. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skargę należało uwzględnić aczkolwiek z przyczyn całkowicie odmiennych niż w niej podniesione. 1. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności tj. zgodności z prawem. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej, to jest niezależnie od zarzutów skargi. Sąd nie jest bowiem związany jej zarzutami, wnioskami czy powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako: "ppsa"). Oznacza to, że sąd obowiązany jest w toku rozpoznawania sprawy wywołanej skargą uwzględniać wszystkie dostrzeżone naruszenia prawa bez względu na to czy zostały podniesione w skardze. Podstawą orzekania sądu są akta sprawy administracyjnej ( art. 133 § 1 ppsa ), co skutkuje tym, iż rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny następuje przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania kwestionowanego nią aktu. 2. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostawała decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w postaci budynku hali produkcyjnej (produkcja elementów betonowych) wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr. ewid. [...] przy ul. [...] której inwestorem, jak wynika z wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. i jego uzupełnienia z [...] stycznia 2014 r., pozostawała spółka prawa handlowego tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działająca pod firmą P. Zważywszy na przedmiot zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o pzp postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wszczyna się na wniosek inwestora. Jest to zatem postępowanie którego inicjatywa wszczęcia pochodzi od strony postępowania. Zgodnie z art. 29 Kpa stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli (art. 30 § 3 Kpa). Wpływ wniosku strony, z którym związany jest skutek w postaci wszczęcia postępowania (art. 61 § 3 Kpa), obliguje organ do badania, czy odpowiada on warunkom formalnym, w szczególności czy jest podpisany (art. 63 § 3 Kpa). W sytuacji gdy wnioskodawcą nie jest osoba fizyczna, ale prawna to badaniu powinno podlegać czy wniosek podpisany jest przez podmiot lub podmioty uprawnione do działania w jej imieniu. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba prawna jest samodzielnym podmiotem, który działa przez swe organy (art. 38 Kodeksu cywilnego). Zgodnie z przepisem art. 201 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1030, powoływanej jako: Ksh ) organem spółki jest zarząd, który prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określa przepis art. 205 § 1 Ksh. Stosownie do niego jeżeli w spółce z ograniczoną osobowością zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] grudnia 2013 r., który wpłynął do organu w dniu 22 stycznia 2014r., złożony w imieniu inwestora pod firmą P Spółka z o.o., podpisany został przez P.G. jako członka zarządu spółki. Podobnie podpisane zostało pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowiące uzupełnienie wniosku, dokonane na żądanie organu I instancji. W analizowanych aktach znajduje się także samodzielnie pobrany przez pracowników organu I instancji wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego, dotyczący spółki P datowany na [...] stycznia 2014 r. Zwrócić należy uwagę, iż stosownie do przepisu art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001r., Nr 17,poz. 209 ze zm.) wydruk taki ma moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 W oparciu o ten wydruk stwierdzić należy, że z zapisów działu 2 rubryka 1 wynika, że jeżeli chodzi o sposób reprezentacji spółki P, to każdy członek zarządu może rozporządzać prawami i zaciągać zobowiązania w imieniu i na rzecz spółki samodzielnie do kwoty 50 000 zł. Powyżej tej kwoty do rozporządzenia prawami i zaciągania zobowiązań w imieniu i na rzecz spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub członka zarządu i prokurenta. Z podrubryki 1 działu 2 wynika, że zarząd spółki pozostaje dwuosobowy i tworzą go P.M.S. i P.G.G.. Przytoczone zapisy z KRS wskazują, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został podpisany przez osoby uprawnione do działania w imieniu inwestora – spółki P. Określony w Krajowym Rejestrze Sądowym sposób reprezentacji spółki wynika z umowy spółki. Bez wątpienia czynność polegająca na złożeniu wniosku wszczynającego postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie jest czynnością o jakiej mowa w analizowanych zapisach rejestrowych, do której dokonania uprawniony byłby jeden członek zarządu spółki P. Jedynie wyraźne określenie w umowie spółki, przy jakich czynnościach spółkę tę może reprezentować tylko jeden członek zarządu, uchyla ustawowy wymóg reprezentacji łącznej ustanowiony w art. 205 § 1 Ksh. W tej kwestii Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego. I tak w postanowieniu z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie IV CZ 117/10 ( Lex nr 1157577 ) SN stwierdził, że "określony w umowie spółki sposób reprezentacji musi być wyraźny, aby uchylić ustawowy wymóg reprezentacji łącznej. Sprawa reprezentacji ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa obrotu. Postanowienia umowy spółki muszą być w tym względzie jednoznaczne, aby nie wywoływać wątpliwości jaką ma być reprezentacja spółki w konkretnym przypadku, zważywszy, że ewentualne braki w reprezentacji pociągają za sobą daleko idące skutki: nieważność czynności prawnej lub odrzucenie czynności procesowej. Jeżeli strony chcą uchylić ustawowy wymóg reprezentacji łącznej muszą więc w umowie wyraźnie wskazać przy jakich czynnościach spółkę może reprezentować tylko jeden członek zarządu. Gdyby wolą wspólników było, aby także przy dokonywaniu czynności sądowych oświadczenie woli miał składać tylko jeden członek zarządu, powinni to wyraźnie wskazać w umowie spółki. Skoro umowa na ten temat nic nie stanowi, to działa, zgodnie z art. 205 § 1 Ksh reguła reprezentacji łącznej". Podobne stanowisko wyrażone zostało w postanowieniu SN z dnia 26 listopada 2010 r. w sprawie IV CZ 115/10 ( lex nr 1027331 ). Sytuacja w której wniosek ( podanie ) o wydanie decyzji administracyjnej nie został podpisany przez osoby uprawnione do reprezentowania wnioskodawcy będącego osoba prawną oznacza, że jest on dotknięty brakiem. W orzecznictwie NSA został wyrażony pogląd, podzielany przez skład orzekający, iż jest to brak formalny podania ( art. 64 § 2 Kpa ) o charakterze usuwalnym ( vide: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie OSK 327/06, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., I OSK 1433/06; wyrok NSA z dnia 7 października 2011 w sprawie II OSK 1320/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl ) Ujawnienie zatem okoliczności, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został podpisany przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki z o.o. obligowało organ I instancji do jego usunięcia i to na wstępnym etapie prowadzenia postępowania, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku. Właściwe działanie organu administracji publicznej w tej mierze powinno mieć formę wezwania inwestora jako strony do usunięcia tego braku w określonym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania ( art. 64 § 2 Kpa ). Treścią wezwania skierowanego do spółki jako inwestora powinno być zobowiązanie go do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez podpisanie go w sposób zgodny ze sposobem reprezentacji tej osoby prawnej wynikającym z przepisów ustawowych lub wykazania, wynikającego z wyraźnych zapisów umowy spółki, uprawnienia osoby, która podpisała wniosek do jednoosobowej reprezentacji spółki lub wykazania jej uprawnienia do działania w charakterze pełnomocnika. Wniosek zawierający braki formalne nie mógł bowiem prowadzić do wydania w sprawie rozstrzygnięcia przez organ I instancji, jak też wydania decyzji przez organ odwoławczy. Sytuacja w której doszło do wydania decyzji przez organ I instancji mimo faktu, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został podpisany przez osoby uprawnione reprezentowania podmiotu składającego tenże wniosek obligował organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazany brak powinien być bowiem usunięty przez organ I instancji. Oceniając charakter i znaczenie stwierdzonego uchybienia procesowego organów obu instancji Sąd orzekający przyjął, iż jest to również, poza już wskazanymi, naruszenie przepisów postępowania ( art. 7 ,77 § 1 i 80 Kpa ) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. takie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Skoro bowiem wszczęcie postępowania na wniosek, jak w przypadku decyzji o warunkach zabudowy, może nastąpić tylko z inicjatywy podmiotu, który ma legitymację do reprezentowania wnioskodawcy ( inwestora ) to brak wyjaśnienia tej kwestii przez organy stanowi istotne uchybienie, rzutujące na wynik sprawy administracyjnej ( vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 IV SA 599/99, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r. II OSK 240/08; baza orzeczeń nsa.gov.pl ). Należy przy tym zauważyć, iż w orzecznictwie wypowiadane są i dalej idące poglądy stwierdzające, iż naruszenie przepisów proceduralnych regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania administracyjnego może być uznane za rażące naruszenie prawa procesowego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stanowiące w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 ppsa podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ( vide: wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2013 r. II OSK 2539/11; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Przychylając się jednakże do pierwszego z zaprezentowanych stanowisk Sąd uznał, że konsekwencją stwierdzonych uchybień jest uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W zaistniałej sytuacji za przedwczesne uznać należało orzekanie co do meritum sprawy (vide: powoływany wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009r., II OSK 240/08), a w konsekwencji odnoszenie się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w skardze. Marginalnie jedynie, odnosząc się do treści skargi wskazać należy, iż nie spełnia ona standardów jakie powinien realizować środek zaskarżenia sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, a to ze względu na brak wskazania przepisów ustawy i rozporządzenia, które miałyby być naruszone rozstrzygnięciami organów. Z powołanych przyczyn Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji SKO jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie przepisu art. 152 ppsa stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu już od dnia wyroku, co wywiera swój skutek do jego uprawomocnienia się. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i 205 § 2 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie uwzględnić wyrażoną w uzasadnieniu Sądu ocenę prawną i zrealizować wynikające z niego wskazania ( art. 153 ppsa ).