II SA/Go 60/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K.G. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpoznaniu wniosku PT Sp. z o.o. z dnia [...] września 2005 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT na działce nr [...], decyzją z [...] września 2006 r. Prezydent Miasta określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja ta w trybie odwoławczym została uchylona decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 105 ze zm.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), odmówił PT Sp. z o.o. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania i dokumenty zgromadzone w sprawie. Organ ustalił, iż planowana stacja bazowa zlokalizowana będzie w [...] na działce nr [...]. Zamieszone na nowoprojektowanej wieży strunobetonowej 3 anteny sektorowe skierowane będą na azymuty 60°, 180° i 300°, środek elektryczny anten znajdował się będzie na wysokości 41 m n.p.t., maksymalny tilt -10°, a równoważna moc promieniowana izotropowe EIRP dla każdej z anten wynosić będzie 9222 W. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny 9222 W, sporządzenie raportu jest wymagane dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, o ile w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f sporządzenia raportu mogą wymagać wskazane powyżej rodzaje przedsięwzięć, jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości od 150m do 200m. Organ wskazał, że definicje terminów użytych w rozporządzeniu wyjaśnione zostały w interpretacji Ministerstwa Środowiska, zgodnie z którą oś wiązki głównej promieniowania anteny jest to linia poprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny - jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Określenie odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Definicję miejsc dostępnych dla ludności określa natomiast art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem organu, z analizy planowanego przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. K.M. wynika, iż w określonych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten (150 i 200 m), nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Na azymucie 300° i 60° brak jakiejkolwiek zabudowy, przy czym na kierunku anteny skierowanej na azymut 60° znajduje się zabudowa mieszkaniowa, jednak nie wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Z kolei na azymucie 180° budynek mieszkalny znajduje się 6,5 m poniżej osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W najdalszych punktach tj. 200m od środka elektrycznego wiązki wszystkich anten schodzą na wysokość 6,3 m n.p.t., a więc również nie przechodzą przez miejsca dostępne dla ludności. Ustalono również, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszary chronione Natura 2000 ustanowione na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.), w tym na najbliżej położone: specjalny obszar ochrony siedlisk [...] oraz obszar specjalnej ochrony ptaków [...] znajdujące się w odległości około 3 km w kierunku północno-wschodnim. Obszar o kodzie [...] jest oddalony ponad 7 km na południowy zachód. Organ wskazał, że z dokonanych obliczeń wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania żadnej z anten, w przepisowej odległości od środka elektrycznego, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, wobec czego uwagi pełnomocnika K.G. Z.G., jakoby organ był zobowiązany do wskazania konkretnej odległości, w jakiej znajdują się miejsca dostępne dla ludności jak również badania miejsc dostępnych dla ludności "w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania" są bezzasadne i nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. W ocenie organu obowiązek sprawdzenia odległości tych miejsc obejmuje obszar "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania", a nie bliżej nieokreśloną przestrzeń. Organ podzielił jednocześnie stanowisko pełnomocnika wnioskodawcy, zgodnie z którym "rozporządzenie mówiąc o osi mówi o linii, która ma kierunek, zwrot i wartość, ale jako oś nie ma szerokości, grubości wysokości itp." Także pozostałe uwagi zgłoszone w postępowaniu przez Z.G. organ uznał za nieuzasadnione. W szczególności wskazał, iż planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem nowym, wobec tego nie mają do niego zastosowania przepisy § 2 ust. 2 oraz w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia dotyczące wzrostu emisji promieniowania działającego już zakładu lub przedsięwzięcia. Uznając, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wyłączone spośród obiektów wymagających uzyskania decyzji środowiskowej organ odmówił wnioskodawcy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powołując się na treść wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II SA/Go 412/08, zgodnie z którym, "nawet jeżeli organ l instancji stwierdzi brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...), to powinien odmówić wydania takiej decyzji, a nie umarzać postępowanie". W odwołaniu od powyższej decyzji K.G., reprezentowana przez pełnomocnika Z.G., zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 11, art. 46 ust 2 w związku z art. 51 ust 8 pkt 1, art. 46 a ust 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3, art. 51 ust 2, art. 51 ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowisko oraz przepisów § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust 2 § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r Nr 98, poz.1071 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz 0 ocenach oddziaływania na środowisko prowadzić należało w trybie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. ustawy (tj. 15 listopada 2008 r.) Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji z poszanowaniem przepisów prawa procesowego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w tym w rozdziale 2 tej ustawy, przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżącym zapewniono czynny udział w tym postępowaniu. Organ pierwszej instancji odniósł się także w uzasadnieniu decyzji do uwag i wniosków wniesionych w postępowaniu z udziałem społeczeństwa. W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska jest niewłaściwy bowiem przedmiotowe postępowanie nie toczy się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 46 ust 2 w związku z art. 51 ust 8 pkt 1 oraz , art. 46 a ust 4 pkt 1 i 4 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy Kolegium podniosło, iż nie są one właściwe, bowiem u podstaw przedmiotowego postępowania znajduje się samodzielnie złożony przez podmiot wnioskujący raport dla planowanego przedsięwzięcia, którego konieczność sporządzenia wynikała z mocy obowiązujących przepisów. Za niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia art. 51 ust. 2 oraz ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska. O tym, które konkretnie przedsięwzięcie wymaga sporządzenia raportu z mocy samej ustawy, a które takiego raportu może wymagać, o czym zdecyduje organ wydając postanowienie w trybie art. 51 ust. 2 stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573). W § 2 tegoż rozporządzenia szczegółowo wymieniono przedsięwzięcia, które wymagały sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w tym przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowe wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz; natomiast w § 3 wyliczono takie inwestycje, co do których może zostać nałożony obowiązek wykonania raportu. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja, została zaliczona do przedsięwzięć, dla których wymóg raportu wynika z samych przepisów. W ocenie organu wydawanie w tym przedmiocie postanowienia było zatem zbędne. Kolegium nie uznało za zasadne zarzutów skarżącego odnoszących się do naruszenia przez organ przepisów ww. rozporządzenia. Z uwagi na ich zmianę w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego (z dniem 31 sierpnia 2007 r.), którą wprowadzono nowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, obecnie kwalifikowanie instalacji radiokomunikacyjnych do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko uzależnione jest od równoważnej mocy promieniowanej izotropowe pojedynczej anteny oraz odległości środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Ponadto anteny radioliniowe zostały wyłączone z instalacji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) cyt. rozporządzenia, dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny 9222 W, sporządzenie raportu jest wymagane dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, o ile w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f sporządzenia raportu mogą wymagać wskazane powyżej rodzaje przedsięwzięć, jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości od 150m do 200m. Kolegium podało, iż analiza planowanego przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. K.M. wykazała, iż w określonych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten (150 i 200 m), nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Na azymucie 300° i 60° brak jakiejkolwiek zabudowy, przy czym na kierunku anteny skierowanej na azymut 600 znajduje się zabudowa mieszkaniowa, jednak nie wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Z kolei na azymucie 180° budynek mieszkalny znajduje się 6,5 m poniżej osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W najdalszych punktach tj. 200m od środka elektrycznego wiązki wszystkich anten schodzą na wysokość 6,3 m n.p.t., a więc również nie przechodzą przez miejsca dostępne dla ludności. Nadto powołując się na ww. analizę organ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie także oddziaływać na obszary chronione Natura 2000 ustanowione na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Wobec powyższego organ drugiej instancji uznał przedmiotowe przedsięwzięcie za wyłączone spośród obiektów wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, co jego zdaniem w świetle obowiązującego aktualnie stanu prawnego, oznacza brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W tej sytuacji zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżoną decyzję, jako wydaną bez podstawy prawnej należało uchylić w całości i umorzyć sprawę przed organem pierwszej instancji -jako bezprzedmiotową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. K.G. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: 1) przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 81, art. 105 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie, 2) przepisów art. 11, art. 46 ust 2 w związku z art. 51 ust 8 pkt 1, art. 46 a ust 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 w związku z art. 51 ust 8 pkt 1 oraz 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w powiązaniu z § 3 ust 2 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 3) § 2 ust 1 pkt 7, § 3 ust 1 pkt 8 w związku z § 5, § 3 ust 2 pkt 2 w związku z § 5 i § 4 ww. rozporządzenia. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżąca, powołując się na linię orzeczniczą prezentowaną przez WSA w Rzeszowie, Gliwicach oraz w Gorzowie Wlkp., wskazała, iż nie można umorzyć postępowania, bowiem brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania lecz stwierdził, że analiza planowanego przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. K.M. wykazuje, iż w określonych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wobec tego, zdaniem skarżącej oceny prawnej oraz faktycznej dokonał inwestor a nie organ. Brak etapów ustalania poszczególnych czynności, które doprowadziły organ do zajęcia końcowego stanowiska nie pozwala na merytoryczna ocenę powyższego. Organ przy tak potężnej mocy anten miał obowiązek samodzielnie poczynić własne ustalenia tym bardziej, iż w decyzji brak widoku głównej wiązki promieniowania. Skarżąca stwierdziła, iż w niniejszej sprawie pozostaje bezsporne, iż w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Można to wyliczyć samodzielnie stosując choćby tylko i wyłącznie twierdzenie pitagorasa. W dalszej części uzasadnienia skargi strona, cytując orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko Komisji ds. Problemów Bioelektromagnetycznych Polskiego Towarzystwa Badań Radiacyjnych im. Marii Skłodowskiej-Curie, zarzuciła również organowi przeoczenie aktualnie najważniejszej kwestii dotyczącej kumulacji pola e-m w środowisku, co powoduje, iż wydana decyzja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz mienia w przypadku jej realizacji i uruchomienia. Odzwierciedla to również art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. udział w niniejszym postępowaniu zgłosiło Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., w oparciu o przepis art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dopuścił tę organizację społeczną do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Stowarzyszenie wniosło o uwzględnienie skargi i poparło wskazaną w niej argumentację. Dodatkowo podniosło, iż sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji jest obligatoryjne, ponieważ główna wiązka promieniowania przebiega przez miejsca dostępne dla ludności, a przedłożona przez inwestora dokumentacja nie odzwierciedla jej charakterystyki. Linia naniesiona na mapie nie posiada opisu proceduralnego ani faktycznego, nie można ocenić w jaki sposób autor stwierdził, iż zaznaczona wiązka jest wiązką główną. Stowarzyszenie zarzuciło również, że organy nie poczyniły w sprawie żadnych samodzielnych ustaleń, opierając się wyłącznie na dokumentacji złożonej przez inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym podstawę dla uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej stanowi stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), zwanej dalej: K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Musiało to zatem skutkować wyeliminowaniem wadliwych decyzji z obrotu prawnego. Realizacja jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., l SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu l instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o - materiał dowodowy zebrany w postępowaniu l instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ l instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 K.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w l instancji wydał decyzję lub postanowienie. Funkcjonowanie zasady prawdy w postępowaniu administracyjnym zobowiązuje organ do szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa (zob. wyrok NSA z dnia 26.05.1981 r., S.A. 810/81, ONSA 1981, Nr 1 poz. 45). Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 K.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, a nadto wiąże się także z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 K.p.a. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją ostateczną o jego umorzeniu toczyło się z wniosku inwestora - PT Sp. z o.o., reprezentowanej przez pełnomocnika Ł.M., z dnia [...] września 2005 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PT zlokalizowanej na działce nr ewid. [...]. Zakres inwestycji szczegółowo określał dołączony do wniosku raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opracowany przez mgr inż. K.M., datowany na październik 2005 r. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia [...]października 2005 r., [...] lipca 2006 r. oraz aneksem do ww. raportu z lutego 2007 r. (sporządzonym ze względu na zmianę typu wieży ze stalowej na strunowo-betonową oraz zmianą azymutu jednej z anten radioliniowych). Zgodnie z powyższymi dokumentami na system antenowy projektowanej stacji nr [...] składać miały się 3 anteny sektorowe (AS-1) o azymutach 60°, 180° i 300°, (tilt 4°-15°) i mocy EIRP po 5420 W każda, zainstalowane na wysokości 40 m nad poziomem terenu (śr.el.) (vide str. 21 i 22 raportu, str. 2 i 3 aneksu) oraz 6 anten radioliniowych (o parametrach wskazanych w raporcie). Z akt sprawy wynika, iż planowane zamierzenie w takim zakresie podlegało uzgodnieniu z Wojewodą (postanowienie z [...] marca 2007 r. znak [...]) oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym (postanowienie z [...] marca 2007 r. nr [...]). W dacie składania przedmiotowego wniosku tryb postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia regulowały przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska , w szczególności rozdziału 2 działu VI tytułu l (art. 46 i nast.). Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 i 2 P.o.ś. realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach" Przez przedsięwzięcie należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 4 pkt 2 i ust. 4a P.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje między innymi przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, a także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.); Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (ust. 3). Po myśli art. 46 a ust. 1 P.o.ś, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W ust. 4 określono dokumenty, które wnioskodawca winien dołączyć do wniosku, a w dalszych przepisach także obligatoryjną zawartość poszczególnych dokumentów, w tym raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie z przepisem art. 51 ww. ustawy, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Z kolej w myśl ust. 8 art. 51 ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę rodzaj działalności, wielkość produkcji i inne parametry techniczne, a także charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko; 2) szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Wykonanie powyższej delegacji nastąpiło rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn.zm.). Nie budzi wątpliwości, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie składania wniosku (tj. [...] września 2005 r.) określone w załączonym do wniosku raporcie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcie należało do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Stanowiło ono bowiem instalację radiokomunikacyjną, radionawigacyjną i radiolokacyjną, emitującą pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowe wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz (§ 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia). W toku przedmiotowego postępowania - w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), które mocą przepisu § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, nadało nowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. tj. uznało za przedsięwzięcia wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogące znacząco oddziaływać na środowisko: "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W;" Do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko w omawianym zakresie po nowelizacji zaliczono (§ 3 ust. 1 pkt8): "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;". Wobec powyższego stwierdzić należy, że kryteria według których kwalifikuje się daną inwestycję z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie uległy zmianom. Porównanie treści poprzedniej regulacji z przepisami znowelizowanymi prowadzi do wniosku, iż nastąpiła pewna liberalizacja i uszczegółowienie kryteriów w stosunku do stanu wcześniejszego, albowiem o wymogu sporządzenia raportu nie przesądza obecnie sam fakt spełnienia przez inwestycję określonych parametrów technicznych. Po nowelizacji kryterium kwalifikującym inwestycję z przedmiotowego zakresu do sporządzenia raportu nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowe oraz częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Rozporządzenie nowelizacyjne nie zawierało przepisów intertemporalnych, zatem zasadnie organy orzekające w sprawie stosują je w przedmiotowym postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie przepisów nowelizujących. Obecnie rozstrzygająca jest lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności, a zatem możliwość rzeczywistego negatywnego oddziaływania emisji przedsięwzięcia. Wynika stąd, iż dwie inwestycje charakteryzujące się takimi samymi wartościami równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, lecz inną odległością miejsc dostępnych dla ludności, mogą uzyskać inną kwalifikację z punktu widzenia tego, czy stanowią przedsięwzięcia, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 P.o.ś., czy też nie. Ustalenie tej okoliczności miało wobec tego znaczenie zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy. Z analizy akt sprawy nie wynika, iżby po zmianie stanu prawnego inwestor zmodyfikował lub cofnął swój wniosek z dnia [...] września 2005 r. Pismem kierowanym do jednego z pełnomocników inwestora z dnia [...] września 2007 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. organ wezwał do: "przedłożenia obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środków elektrycznych poszczególnych anten rozsiewczych oraz porównanie ich z wymaganiami określonymi w tym rozporządzeniu dla stacji bazowej telefonii komórkowej PT zlokalizowanej na terenie działki nr [...]. W obliczeniach należy uwzględnić różnice wysokości terenu otaczającego przedmiotową stację bazową". Wezwanie zostało doręczone 21 września 2007 r. Brak w aktach sprawy jakiejkolwiek odpowiedzi inwestora na powyższe wezwanie. Analiza przedstawionych Sądowi akt administracyjnych prowadzi nadto do wniosku, iż organ pierwszej instancji (w imieniu którego postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadził Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta) ani też inwestor (PT Sp. z o.o.), nie podejmowali w niniejszym postępowaniu dalszych czynności procesowych aż do [...] kwietnia 2009 r. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. (nr [...]) Z-ca Naczelnika Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UM "o wydanie opinii dotyczącej konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji", w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie udzielenia PT Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej na wieży strunobetonowej wraz z antenami i prefabrykowanym kontenerem technicznym oraz zasilaniem energetycznym na terenie działki o nr ewidencyjnym [...]. Załącznik do ww. pisma stanowiła Analiza planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W następstwie powyższego, pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. (znak [...]) organ, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. zawiadomił strony, że w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie środowiskowych uregulowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, strony mogą zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W związku bowiem ze zmianą rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wyłączone spośród obiektów wymagających uzyskania decyzji środowiskowej, natomiast nadal będzie wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Następnie organ (pismem z [...] kwietnia, doręczonym 4 maja 2009 r.) wezwał E S.A. do uzupełnienia "Analizy planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" uwzględniając budowany na działce nr [...] budynek mieszkalny, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W dniu 11 maja 2009 r. do organu wpłynęło pismo K.M. wraz z "uzupełnioną dokumentacją dotyczącą wydania opinii w sprawie konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Należy stwierdzić, iż w aktach sprawy znajduje się za powyższym pismem dokument zatytułowany "Analiza planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Stacja telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...]" sporządzona przez mgr inż. K.M., datowana na marzec 2009 r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy dla oceny prawidłowości zarówno ustalenia przez organy jej stanu faktycznego, jak i wybory trybu postępowania, istotne znaczenie ma również systemowa zmiana stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 15 listopada 2008 r. Z tym dniem weszła bowiem w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) - dalej zwana "u.i.ś.", która kompleksowo normuje problematykę związaną z oceną skutków, jakie może wywrzeć na środowisko realizacja konkretnych zamierzeń, a także dotyczy instrumentów mających zagwarantować pełen obiektywizm tych procesów poprzez dostęp do informacji o stanie i ochronie środowiska oraz uczestnictwo społeczeństwa w procesie oceny. Ustawa ta jednocześnie wyodrębniła powyższe zagadnienia, w szczególności dotyczące ocen oddziaływania na środowisko (art. 144), z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z przepisem przejściowym art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., do spraw wszczętych, na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (15 listopada 2008 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, ze zmianą kompetencji wskazanych organów. Na podstawie analizy akt sprawy nie budzi wątpliwości, iż postępowanie wszczęte wnioskiem PT Sp. z o.o. z [...] września 2005 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewidencyjny [...] zostało wszczęte i było prowadzone na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem 15 listopada 2008 r. Oznacza to, iż zasadnie organy orzekające w sprawie przyjęły, że należało je kontynuować i zakończyć na podstawie przepisów ustawy P.o.ś. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić przyjdzie, iż ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie dokonały wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy i oceny zgromadzonych w niej dowodów, jak również nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniach sporządzonych do wydanych rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż szczegółowa analiza akt administracyjnych sprawy, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, iż na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie czy decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, organ w istocie rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną tożsamą przedmiotowo ze sprawą wszczętą wnioskiem inwestora z dnia [...] września 2005 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Treść samego wniosku inwestora nie określała charakterystycznych parametrów planowanego przedsięwzięcia, a jedynie jego lokalizację na konkretnej działce ewidencyjnej, która nie budzi wątpliwości. Dołączony do wniosku raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko precyzował między innymi ogólną charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, jego dane techniczne i parametry projektowanych anten zarówno sektorowych, jak i radioliniowych, przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. W sytuacji, gdy w myśl cytowanych wyżej przepisów P.o.ś. przedmiotowe postępowanie mogło być wszczęte i toczyć się wyłącznie na wniosek inwestora, to treść tego wniosku wraz ze wszystkimi załącznikami kształtowała rzeczywisty przedmiot postępowania - skonkretyzowane przedsięwzięcie, co do którego inwestor zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Jedynie zatem dla takiego przedsięwzięcia, o określonych parametrach, mogło być przez organ prowadzone postępowanie w sprawie oceny jego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, iż jedynie inwestor poprzez jednoznaczną pisemną zmianę wniosku w omawianym zakresie, mógł zmienić wcześniejszy zakres przedsięwzięcia, co w zależności od zakresu zmiany skutkować winno koniecznością powtórzenia postępowania w sprawie oceny tego wniosku, w tym postępowania uzgodnieniowego, w odpowiedniej części. Zmiana taka nie może być zatem jedynie dorozumiana. W kontekście powyższych wywodów wskazać należy zatem na istotną rozbieżność parametrów charakteryzujących przedmiotowe przedsięwzięcie pomiędzy pierwotnym wnioskiem inwestora wraz z raportem oddziaływania na środowisko z października 2005 r. (uzupełnionym aneksem z lutego 2007 r.), w którym - na system antenowy projektowanego przedsięwzięcia (stacji) składać miały się 3 anteny sektorowe (AS-1) o azymutach 60°, 180° i 300°, (tilt 4°-15°) i mocy EIRP dla każdej anteny po 5420 W, zainstalowane na wysokości (śr.el.) 40 m n.p.t. oraz 6 anten radioliniowych - o parametrach wskazanych w raporcie, a zakresem przedsięwzięcia ustalonym przez organy orzekające w sprawie i opisanym w uzasadnieniach ich decyzji. Organ pierwszej instancji na str. 5 uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdził, iż: "zamieszczone na nowoprojektowanej wieży strunobetonowej 3 anteny sektorowe, skierowane będą na azymuty 60°, 180° i 300°. Środek elektryczny anten znajdował się będzie na wysokości 41 m n.p.t., maksymalny tilt 10°, a równoważna moc promieniowana izotropowe EIRP dla każdej z anten wynosić będzie 9222 W". Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie poczynił własnych ustaleń co do zakresu i parametrów planowanego przedsięwzięcia, aczkolwiek na podstawie treści tego uzasadnienia należy uznać, że zaakceptował ustalenie organu pierwszej instancji jako prawidłowe, w tym kontekście także oparł się jedynie na treści "Analizy planowanego przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. K.M.". Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy zaniechały podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego i zupełnie pominęły w tym zakresie zgromadzone w postępowaniu dowody w postaci raportu oddziaływania na środowisko wraz z aneksem. Podkreślenia wymaga także, iż brak jest dokumentów pozwalających na przyjęcie, iż inwestor zmienił pierwotny wniosek w niniejszej sprawie w zakresie charakterystycznych parametrów planowanego przedsięwzięcia. Z pewnością niedopuszczalne na obecnym etapie przedmiotowego postępowania było dokonywanie istotnych ustaleń charakteryzujących przedsięwzięcie (z pominięciem danych określonych w raporcie stanowiącym załącznik do wniosku) na podstawie danych zawartych w dokumencie prywatnym (analizie z marca 2009r) złożonym przez inwestora w toku odrębnego postępowania, toczącego się w przedmiocie odrębnego wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Tym bardziej, iż z treści tego dokumentu nie wynika, iż ma on również zmienić treść wniosku z [...] września 2005 r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo treść pisma K.M. złożonego po wezwaniu organu do uzupełnienia "Analizy planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", jak również sam tytuł tego dokumentu prowadzą do wniosku, iż inwestor złożył ten dokument w innym postępowaniu, toczącym się w trybie przepisów Prawa budowlanego, którego elementem jest obecnie ocena przedsięwzięcia pod względem oddziaływania na środowisko. Wobec istotnej zmiany stanu prawnego od daty wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i znacznego upływu czasu, a w szczególności w świetle wyrażanego obecnie przez pełnomocników inwestora stanowiska o braku przesłanek dla zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do sporządzenia raportu i wydania spornej decyzji, w pierwszej kolejności należy ustalić aktualne stanowisko inwestora wobec żądania jego wniosku wszczynającego postępowanie. Należy bowiem wskazać, iż regulacja przejściowa art. 153 ust. 1 ustawy u.i.ś. dotyczy wyłącznie spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy na podstawie przepisów P.o.ś, nie może mieć zastosowania do postępowań prowadzonych w trybie przepisów innych ustaw, w tym ustawy Prawo budowlane. Do takich spraw, po 15 listopada 2008 r., dla oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko dokonywanej w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Po wtóre w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie został dostatecznie ustalony stan faktyczny sprawy w stopniu umożliwiającym dokonanie rzeczywistej, obiektywnej i zgodnej ze wskazanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej oceny czy planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego bądź mogącego wymagać sporządzenia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż poza przyjęciem jako podstawy swych ustaleń faktycznych analizy planowanego przedsięwzięcia - sporządzonej na rzecz inwestora przez mgr inż. K.M., pomimo zarzutów pełnomocnika skarżącej i protestów społecznych organ zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy, a spornych okoliczności faktycznych. Nie można zapominać, iż pomimo nałożenia na inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów, nadal na organie administracji publicznej spoczywa ciężar przeprowadzenia całego postępowania, w tym zgromadzenia i oceny dowodów. Organ ma zatem obowiązek z własnej inicjatywy uzupełnić materiał dowodowy, przeanalizować i ocenić każdy przeprowadzony dowód, a następnie wskazać w uzasadnieniu decyzji - zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązki te spoczywają także na organie odwoławczym, który w pierwszej kolejności ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie w jej całokształcie, odnosząc się między innymi do stawianych zarzutów decyzji organu pierwszej instancji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 2232/02). Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jak również uproszczona ocena zebranego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. W przedmiotowej sprawie zaniedbania takiego dopuściły się organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, zatem jako przedwczesną należy uznać ich ocenę co do bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć, które nie wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organy nie dokonały wystarczającej oceny dokumentu, którego treść bezrefleksyjnie przyjęły jako podstawę swych ustaleń faktycznych. Nie porównały jego treści z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Zarówno sporządzony przez mgr inż. K.M. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak również dokument zatytułowany "Analiza planowanej inwestycji (...)" nie stanowią dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzystają więc z domniemania zgodności ich treści ze stanem faktycznym. W związku z tym, zawarte w nich stwierdzenia odnośnie faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W sytuacji gdy organ prowadzący postępowanie uzna, że zachodzi potrzeba odnośnie weryfikacji danych zawartych w raporcie w określonym zakresie, powinien podjąć stosowne działania w tym celu (art. 77 § 1 k.p.a.). Zakres weryfikacji informacji zawartych w raporcie przez organ prowadzący postępowanie musi być adekwatny do okoliczności sprawy, takich jak ocena kwalifikacji autora i fachowości opracowania, jego szczegółowości, stopnia skomplikowania sprawy oraz zakresu kwestionowania przez uczestników postępowania przedłożonych danych. Organ administracji musi mieć w tym kontekście na względzie, zarówno obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 k.p.a.), jak i obowiązek uwzględnienia zasady ekonomii postępowania (art. 12 k.p.a.). Analiza określonych kwestii zawartych w dokumentach powinna znaleźć odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, w której skarżąca w toku postępowania stawiała zarzuty co do poprawności, rzetelności i mocy dowodowej - "analizy (...)", nie budzi wątpliwości, że organy rozpoznające sprawę nie mogą ograniczyć się tylko do przywołania wniosków wynikających z tego dokumentu, bez odniesienia się do jego treści, sposobu ustalania danych, dokonanych obliczeń, uzasadnienia wniosków kończących i ich oceny w kontekście argumentacji zaprezentowanej przez autora dokumentu i stawianych mu zarzutów. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie odniósł się i szczegółowo nie ocenił stanowiska inwestora wynikającego ze spornego dokumentu. Przykładowo na str. 9 analizy, w pkt 4 jej autor stwierdza, iż "na podstawie przeprowadzonej analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych w otoczeniu projektowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości [...], stwierdza się, że obszary o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczających wartość dopuszczalna wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla użytkowników okolicy." Zauważyć należy, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy planowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce o nr ewid [...], a nadto, iż w dokumencie brak jest danych bądź opisu sposobu i podstawy prawnej obliczeń przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych. Autor dokumentu nie wyjaśnił, ani nie wskazał rozumienia, czy tez źródeł definiowania stosowanych przez siebie pojęć takich jak: "miejsca niedostępne dla użytkowników okolicy", "miejsca dostępne dla ludności", "występowanie miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej promieniowania anten". Brak również sprecyzowania sposobu dokonywania ustaleń odzwierciedlonych w załącznikach graficznych do dokumentu analizy. Wszystkie wskazane wyżej wątpliwości organ pierwszej instancji winien wyjaśnić i zweryfikować. Przy czym wskazać trzeba, iż uzupełnienia analizy, opinii, innych opracowań specjalistycznych, technicznych itp. winien dokonywać ich autor bądź inna osoba dysponująca odpowiednią w tym zakresie wiedzą lub wykształceniem specjalistycznym. Nie można także zaakceptować jako prawidłowej dokonanej przez organ pierwszej instancji samodzielnie i dowolnie (w zastępstwie autora analizy) interpretacji i wykładni pojęć zawartych w dokumencie prywatnym i dorozumianego uzupełniania jego treści. Nadto wskazać przyjdzie, iż interpretacje ministerstwa środowiska nie stanowią obowiązujących źródeł prawa, natomiast przytoczenie przez organ ustawowej definicji pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" (art. 124 ust. 2 P.o.ś.), nie oznacza, iż w takim znaczeniu dokonywał analizy okoliczności sprawy autor spornego dokumentu. Tym bardziej nie można na tej podstawie ustalić, jak to nieostre pojęcie interpretował. W ocenie Sądu, brak jest w uzasadnieniach decyzji organów orzekających w niniejszej sprawie szczegółowego ustalenia, odniesienia się i wyjaśnienia rozumienia znaczenia istotnych terminów pozwalających jednoznacznie ustalić czy planowane przedsięwzięcie, polegające na zamontowaniu zespołu anten sektorowych wraz z antenami radioliniowymi, z uwagi na jego charakterystyczne parametry, poziom promieniowania izotropowo oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anten, zalicza się bądź nie do grupy, która znacząco oddziałuje na środowisko. Jak wynika z materiału dowodowego znaczenie pojęcia - miejsce dostępne dla ludności, które znajduje się w określonej odległości od środka elektrycznego wzdłuż wiązki promieniowania jest diametralnie odmiennie rozumiane przez skarżącą i innych mieszkańców tej okolicy, a inaczej przez inwestora. Organ winien w tym zakresie dokonać oceny i wyjaśnić szczegółowo dlaczego uznał rozumienie tego terminu przez inwestora za prawidłowe, a skarżącej błędne. Sam fakt przywołania stanowiska zaprezentowanego przez inwestora, bez jego szczegółowej oceny naraża organ na zarzut, że ocena materiału dowodowego nosi znamiona dowolności. Organ pierwszej instancji nie dokonał samodzielnej oceny spornego przedsięwzięcia w zakresie kwestionowanej przez strony prawidłowości ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Okoliczność ta wymaga szczegółowego ustalenia i wyjaśnienia, skoro autor analizy uznał, iż na azymucie 180° w odległości 130m znajduje się zabudowa mieszkaniowa o wysokości nie przekraczającej 8m, co pośrednio wynika z załączników do analizy. Mogłoby to oznaczać, iż główna wiązka promieniowania jednej z anten sektorowych przebiega ponad nieruchomością zabudowaną budynkiem mieszkalnym, która z pewnością stanowi miejsca dostępne dla ludzi. Oznacza to, iż należy uzupełnić postępowanie dowodowe i podjąć niezbędne działania mające na celu możliwość dokonania obiektywnej oceny, czy planowane przedsięwzięcie, z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, o określonej wysokości środka elektrycznego zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższych uchybień i nieprawidłowości nie usunął organ odwoławczy, który również ograniczył się jedynie do przytoczenia w cząstkowym zakresie treści wniosków sformułowanych w przedłożonym przez inwestora dokumencie - analizie, który jak wyżej wskazano nie może być uznany za dokument kompletny, rzeczowy, logiczny i prawidłowo uzasadniony zarówno co do ustaleń faktycznych jak i podstaw prawnych (w tym rozumienia pojęć istotnych dla rozstrzygnięcia sporu w sprawie). Organ odwoławczy, mimo licznych zarzutów skarżącej, nie przeprowadził oceny zgodności sporządzonej analizy będącej subiektywnym stanowiskiem - opinią inwestora ze stanem faktycznym sprawy, a jednocześnie nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę tej analizie. Jego ustalenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie są dostatecznie konkretne i szczegółowe, co czyni słusznym zarzut strony skarżącej o lakoniczności w istocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie znajduje w nim bowiem odzwierciedlenia, podobnie jak w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, że zbadano, czy inwestor w rzeczywistości prawidłowo określił zakres charakterystycznych parametrów przedsięwzięcia, w szczególności wyznaczył i prawidłowo ocenił odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania, a także czy właściwie wskazał równoważną moc promieniowania izotropowo poszczególnych anten i czy dokonał dostatecznych ustaleń, które pozwoliły mu stwierdzić brak kumulacji oddziaływania na środowisko. Sąd stoi na stanowisku, iż z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej wynika powinność organów poszukiwania i przeprowadzania dowodów służących dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności gdy istnieje spór pomiędzy stronami postępowania i gdy wskazują one na istnienie w tym zakresie istotnych wątpliwości, a określona decyzja może dotykać chronionych prawnie dóbr osobistych człowieka w postaci życia i zdrowia ludzkiego. W takiej sytuacji organ winien szczególnie zadbać o to, aby w pełni została zrealizowana zasada przekonywania, określona w art. 11 K.p.a. Równie istotne w dokonywaniu analizy danego przedsięwzięcia pod względem możliwości jego znaczącego oddziaływania na środowisko jest uwzględnianie zasad ogólnych systemu prawnego ochrony środowiska, regulowanego nie tylko normami prawa krajowego, ale również wspólnotowego. W art. 6 P.o.ś. zostały sformułowane zasady zapobiegania i przezorności dotyczące podejmowania działań mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Źródeł pierwszej z nich należy upatrywać m.in. w postanowieniach dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE z 1985 r. Nr L 175, s. 40). W myśl postanowienia art. 2 ust. 1 tego aktu prawnego państwa członkowskie zobowiązane są do stosowania wszystkich koniecznych działań w celu zapewnienia, aby skutki przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, m.in. ze względu na swój charakter, rozmiary i położenie, zostały poddane ocenie, zanim zostanie udzielone im zezwolenie na przeprowadzenie tych przedsięwzięć. Z postanowień tego przepisu wynika, że do podejmowania działań o charakterze prewencyjnym w pierwszej kolejności zostały zobowiązane państwa członkowskie, w drugiej natomiast podmioty podejmujące działalność mogącą oddziaływać negatywnie na środowisko - ponieważ bez tego nie uzyskają niezbędnych zezwoleń. Zawartą w art. 6 ust. 2 ustawy P.o.ś. zasada przezorności, ma swoje źródło w postanowieniach art. 174 pkt 2 traktatu rzymskiego, który określa, że: "Polityka Wspólnoty [...] opiera się na zasadzie przezorności [...]". Sformułowanie prawnie wiążącego obowiązku zapobiegania i przewidywania negatywnego oddziaływania na środowisko, określonego w zasadzie przezorności, ma na celu zapobieganie przed nieodwracalnymi i nieznanymi skutkami degradacji środowiska w skali globalnej, regionalnej i lokalnej. Wszelkie czynności związane z korzystaniem ze środowiska, a więc również podejmowaniem działalności, powinny uwzględniać zasadę przezorności, nawet przy założeniu hipotetycznych zagrożeń dla środowiska. Zasada przezorności jest realizowana m.in. poprzez obowiązek uwzględniania zagrożeń, wynikający z zasady planowości. Nakreślenie zagrożeń na etapie planowania przedsięwzięcia, a następnie kierowanie się przezornością, pozwala bowiem podjąć możliwe środki zapobiegawcze. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić powyższe wskazania. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. organ umarza postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W związku z tym organ winien ustalić czy przedmiotowe przedsięwzięcie aktualnie faktycznie, w związku ze zmianą treści rozporządzenia, kwalifikuje się do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie, w ocenie Sądu, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, właściwą formą rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, będzie decyzja o jego umorzeniu, z uwagi na brak przedmiotu sprawy. Organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji wydały decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 8 i art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., dopuściły się zatem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie naruszenie przepisów postępowania czyni zbędnym rozważanie zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż wobec istotnych braków w ustaleniach faktycznych przedwczesnym jest wypowiadanie się co do zasadności stosowania konkretnych przepisów prawa materialnego. Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W trybie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., orzeczono o zwrocie stronie skarżącej poniesionych kosztów postępowania.