II SA/Go 629/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg H.J. i J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2009r. H.J. i J.J. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2009r. nr [...], którą organ uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] oraz nałożył na stronę skarżącą obowiązek zapłaty jednorazowej opłaty w kwocie 24.753,60 zł z tytułu wzrostu wartości wskazanych w tej decyzji nieruchomości. W skardze strony wniosły o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium do "czasu rozstrzygnięcia skargi" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Wobec powyższego pisma Sąd wezwał skarżących do sprecyzowania okoliczności uzasadniających ten wniosek przez skonkretyzowanie czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i na czym mają one polegać. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. poinformowali, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, bo decyzja nakłada na nich obowiązek zapłaty dużej sumy i jeżeli będą musieli ją wpłacić, a potem okaże się, że sprawę wygrają, to prawdopodobnie będą musieli zakładać kolejną sprawę, aby odzyskać te pieniądze. Skarżący oświadczyli, iż można poczekać z zapłatą do czasu zakończenia niniejszej sprawy oraz że nie zgadzają się na 30% stawkę wzrostu wartości nieruchomości, gdyż inni płacili 20 % stawkę. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżący podali argumenty przemawiające za słusznością ich skargi na decyzję Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy. Ponadto konstrukcja powyższego przepisu wskazuje, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a staje się ono uzasadnione wtedy, gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniawszy, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Warszawa 2006, s.220; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 167). Będzie to miało miejsce przykładowo w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt II OZ 404/08, Legalis). Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej (tak jak w niniejszej sprawie) nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Lex Polonica). Z analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący nie wskazali żadnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie wskazane w omawianym przepisie przesłanki zachodzą. Argumentacja skarżących sprowadza się jedynie do niczym nie popartego stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, bo decyzja nakłada na nich obowiązek zapłaty dużej sumy i jeżeli będą musieli ją wpłacić, a potem okaże się, że sprawę wygrają, to prawdopodobnie będą musieli zakładać kolejną sprawę, aby odzyskać te pieniądze, a to następne koszty i czas Jednocześnie skarżący nie zgodzili się ze stawką nałożonej na nich opłaty. Skarżący nie poparli swych twierdzeń jakimikolwiek dowodami, które umożliwiłyby przyjęcie, że ich sytuacja majątkowa i rodzinna jest tego rodzaju, iż uiszczenie spornej opłaty spowoduje skutki, o których wyżej mowa. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r, II FZ 39/09, POP 2009/2/143). W ocenie Sądu to, że ewentualne uwzględnienie przez Sąd skargi H.J. i J.J. spowoduje konieczność ubiegania się o zwrot zapłaconej opłaty z tytułu wzrostu nieruchomości nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że uiszczenie nałożonej przez organy opłaty spowoduje szkodę, która później nie będzie mogła zostać naprawiona poprzez zwrot świadczenia. Ponadto sama wysokość kwoty świadczenia nie uzasadnia po stronie Sądu obowiązku wstrzymania wykonania decyzji. Skutku takiego nie ma również przeświadczenie skarżących o wadliwości aktu organu administracji publicznej. Jeśli zaś chodzi o argument skarżących dotyczący wysokości nałożonej na nich opłaty, a konkretnie zastosowanej stawki w wysokości 30 % wzrostu wartości nieruchomości, to kwestia ta będzie rozpatrywana przy rozpoznawaniu skargi na decyzję SKO z [...] czerwca 2009r. (nr [...]). Dodatkowo należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez sąd pierwszej instancji co do istoty nastąpi na rozprawie, która została wyznaczona na 21 października 2009r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzec, jak w postanowieniu.