II SA/Go 633/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. G, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] odmawiającej zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] poprzez zmianę lokalizacji punktu gier. Wnosząc skargę, skarżąca Spółka nie uiściła wpisu sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 września 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł - stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano skarżącego do złożenia, w powyższym terminie dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej (odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej Spółki), również pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 41 akt sprawy), odpis zarządzenia został doręczony osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w imieniu Spółki G z o.o. w dniu 21 września 2015 r. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie usunęła braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne, jakim powinna odpowiadać skarga. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W odniesieniu do spółek informacja o tym, kto jest upoważniony do działania w ich imieniu wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest oryginał odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelniony odpis. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1331/04, ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z uwagi na ustalenie, iż skarżąca Spółka nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej, Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego złożonej skargi poprzez nadesłanie odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej Spółki. W toku czynności wstępnych stwierdzono również brak należnego wpisu, który na podstawie art. 230 p.p.s.a. pobierany jest od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi. Wysokość wpisu należnego od złożonej przez Spółkę G skargi została ustalona przez Sąd w oparciu o dyspozycję § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 200 zł. Z uwagi na treść art. 220 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, wezwano skarżącą do uiszczenia ustalonego jak powyżej wpisu od skargi. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uiszczono należnego wpisu, o czym stanowi ustawodawca w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżąca Spółka, pomimo prawidłowego pouczenia o wyżej wskazanych konsekwencjach, nie zastosowała się do wezwań Sądu. Oba wezwania – do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego odebrała osoba uprawniona do odbioru korespondencji – upoważniony pracownik, potwierdzając w dniu 21 września 2015 r. odbiór przesyłki własnoręcznym podpisem i pieczęcią firmową Spółki (dowód: k. 41 i 43-44 akt sądowych). Zdaniem Sądu odebranie pisma przez pracownika osoby prawnej w jej siedzibie, rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki zwłaszcza, gdy posługuje się on pieczęcią firmową (vide: postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 911/07, LEX nr 360325). Zatem ostatnim dniem, w którym skarżąca Spółka powinna wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 28 września 2015 r. (poniedziałek). Należy jednocześnie wskazać, iż art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi lex specialis w stosunku do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie, w jakim sąd orzeka o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Jeżeli postanowienie sądu obejmuje również inne braki formalne skargi, podstawę prawną postanowienia odrzucającego skargę stanowią oba przywołane wyżej przepisy (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego, Warszawa 2008, s. 418). Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.