II SA/Go 644/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Gminy wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie Projektu nr [...]. W skardze Gmina wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając przy tym tego wniosku. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - w terminie 7 dni, poprzez wykazanie, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpatrzenia wniosku jedynie w oparciu o akta sprawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" pełnomocnik strony skarżącej - jako uzasadnienie przedmiotowego wniosku wskazała zarzuty zawarte w skardze, które dotyczą zaskarżonej decyzji oraz podała, iż decyzja ta nakłada na Gminę obowiązek zwrotu kwoty 73 675,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami w kwocie 5 991,00 zł wyliczonymi przez organ na dzień wydania decyzji. Zdaniem pełnomocnika wskazane w decyzji należności zostały przez organ potrącone w rozliczeniu drugiego wniosku o płatność, tj. w dniu [...] grudnia 2015 r.. co nie znajduje odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji. Ponadto pełnomocnik zwróciła uwagę na to, że organ dokonując rozliczenia korekty w dniu [...] grudnia 2015 r. powinien naliczyć odsetki na dzień rozliczenia (potrącenia) - tj. w wysokości 4 877, 00 zł, a nie na dzień wydania decyzji - tj. 5 991,00 zł. W konsekwencji zaskarżona decyzja nakłada na Gminę obowiązek zapłaty odsetek w kwocie wyższej 1 114,00 zł, aniżeli wynika to z faktycznych rozliczeń w sprawie. Powyższe w ocenie strony skarżącej wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w budżecie skarżącej, albowiem z decyzji nie wynika, że dochodzona kwota została już przez organ potrącona i rozliczona, a nadto odsetki wskazane w decyzji wyliczone zostały w sposób nieprawidłowy i nadmierny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13). Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z ww. przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Zdaniem Sądu skarżąca Gmina nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W aktach niniejszej sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie przedmiotowej decyzji (tj. zwrot dofinansowania) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do powstania niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Gmina na poparcie swoich twierdzeń powinna bowiem przedstawić stosowną dokumentację pozwalającą Sądowi ocenić, jakim obciążeniem dla budżetu skarżącej i realizowanych przez nią zadań ustawowych będzie egzekucja kwoty określonej zaskarżona decyzją. Natomiast wskazane przez stronę skarżącą argumenty m.in., że z decyzji nie wynika, że dochodzona kwota została już przez organ potrącona i rozliczona, a nadto odsetki wskazane w decyzji wyliczone zostały w sposób nieprawidłowy i nadmierny odnoszą się do kwestii ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji.