II SA/Go 650/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi V.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z odwołania V.K. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2012 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej na terenie inwestycji obejmującej działkę numer [...] oraz cześć działki numer [...] działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 267) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 Nr poz. 647 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku garażu w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej na terenie inwestycji obejmującym działkę numer [...] oraz cześć działki numer [...], wszczęte zostało na wniosek T.J. zamieszkałej w [...]- właścicielki tego lokalu mieszkalnego. W złożonym wniosku podano między innymi, że inwestycja polegająca na budowie budynku garażowego ma obejmować działkę numer [...] i cześć działki o nr [...]. Podano również dane techniczne budynku garażowego, tj. długość, szerokość, opisano geometrię dachu, podano szerokość elewacji frontowej, podano charakterystykę zabudowy. Do wniosku dołączono między innymi mapę zasadniczą terenu. Dla powyższego terenu brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, V.K. jako jedna ze współwłaścicielek nieruchomości obejmującej działkę o nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się trzy lokale mieszkalne, graniczącej z działką u nr [...] na której ma być wybudowany garaż, nie wyraziła zgody na jego budowę. W piśmie z dnia [...] października 2010 roku podniosła, że działka o nr [...] jest od 45 lat zwyczajowo użytkowana jako ogród z zasadzonymi drzewami owocowymi i ozdobnymi oraz jest wykorzystywana jako część podwórka budynku mieszkalnego położonego na działce numer [...]. Pozostałymi właścicielami lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym na działce numer [...] są T.J. (lokalu numer 2) oraz M.S. i Z.S. (lokalu numer 1). W dniu 8 października 2010 roku do organu wpłynęło pismo podpisane przez M.F. i U.F., w którym sprzeciwili się budowie garażu. W piśmie tym podnieśli, że od kilkudziesięciu lat dzierżawią część działki o nr [...], na której posiadają ogród. W związku z powyższym ponieśli na utrzymanie tego ogrodu znaczne nakłady. Budowa garażu w pobliżu ogrodu oszpeci teren, a jego budowa spowoduje natężenie hałasu. Podobne zastrzeżenia złożyły osoby zamieszkujące przy ulicy [...]. W złożonym piśmie noszącym datę [...] października 2010 roku podniesiono, że garaż ma powstać w pobliżu ogrodu prowadzonego przez M.F. i U.F., co spowoduje oszpecenie tego terenu. W związku z powyższymi zastrzeżeniami, organ administracji publicznej w dniu [...] listopada 2010 roku przeprowadził oględziny obu działek objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, zawiadamiając o ich przeprowadzeniu wszystkich uczestników postępowania. W trakcie oględzin podtrzymali oni swoje dotychczasowe stanowisko, które odnotowano w protokole. Nadto sporządzono dokumentację fotograficzną przedstawiającą teren inwestycji, a którą dołączona do akt sprawy. Następnie na potrzeby niniejszego postępowania została sporządzona analiza urbanistyczna dotycząca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie murowanego garażu w zespole zabudowy garażowo- gospodarczej na terenie działki numer [...] z dojazdem przez działkę [...], która została opracowana w oparciu o art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 6, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Powyższą analizę sporządził mgr inż. arch. B.J. wpisany na listę członków okręgowej Izby Urbanistów. W sporządzonej analizie opisano aktualny stan prawny i zagospodarowania obu działek objętych inwestycją, ustalono granicę obszaru analizowanego, przedstawiono sposób zagospodarowania działek znajdujących się w analizowanym obszarze, wyznaczono linię zabudowy, obliczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, wyznaczono szerokość elewacji frontowej planowanego budynku garażowego,, wyznaczono górną krawędź elewacji frontowej i wyznaczono geometrię dachu. Nadto dołączono wyrys mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem analizowanego terenu i naniesieniem danych niezbędnych do dokonania w/w ustaleń. Z ustaleń przedstawionych w sporządzonej analizie wynika, że w występuje duża różnica poziomu terenu między jezdnią ulicy [...] a poziomem ternu działki na której ma być wybudowany garaż, która wynosi 2 metry a pochylenie skarpy wynosi około 88%. Z tego powodu odstąpiono od projektu wykonania dojazdu do tego garażu od tej ulicy. Wymagałoby to wykonania dużych robót ziemnych oraz wykonanie murów oporowych. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 roku Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem T.K. przy uwzględnieniu warunku konserwatorskiego, że w przypadku wykonywania robót budowlanych w otoczeniu zabytku wymagane jest ich uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W oparciu o powyższe dokumenty, Burmistrz Miast w dniu [...] października 2011 roku wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej na terenie części działki nr [...] z dojazdem przez teren działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła V.K.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że organ I instancji przesłał do konsultacji do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków projekt decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w której jako przedmiot decyzji podano ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej na terenie działki nr [...] oraz części działki nr [...]. Natomiast w decyzji z dnia [...] października 2012 roku przedmiot ten określił jako ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo- gospodarczej na terenie części działki nr [...] z dojazdem przez teren działki nr [...]. Tym samym organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien dokonać uzgodnienia projektu z Konserwatorem Zabytków zgodnie z treścią decyzji. Nadto stwierdzono, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący i jednoznaczny sprzeczności związanych z dojazdem do planowanej inwestycji przez działkę nr [...], nie wykazał charakteru prawnego tego przejazdu, czym naruszył przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nakazano również organowi I instancji ustalenie w sposób jednoznaczny statusu podmiotów uczestniczących w postępowaniu w kontekście przyznania im lub nie statusu strony w oparciu o art. 28 k.p.a. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zdaniem organu II instancji było zbyt ogólnikowe. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało za zasadne pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących ustalenia linii zabudowy elewacji frontowej projektowanego garażu, czy też ustalenia odległości tego garażu od granicy z działką nr [...]. Ustalenia w tym zakresie zawarte w decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2011 roku nie naruszają obowiązujących w tym zakresie przepisów, a w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania warunków nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz Miasta, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z [...] stycznia 2012 r. nr [...] uchylającą decyzję organu pierwszej instancji z [...] października 2011r. nr [...], decyzją z dnia [...] maja 2012r., znak [...], ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej, na terenie obejmującym działkę nr [...] oraz część działki nr [...]. Organ określając warunki obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury ustalił, że dojazd do projektowanego garażu ma dokonywać się istniejącym wjazdem z ul. [...], przez działkę nr [...]. Uzasadniając decyzję w tym zakresie Burmistrz wskazał, że działka nr [...], w swojej części pełni praktycznie funkcję pieszo-jezdną dla jej współwłaścicieli, tj. V.K., T.J. oraz M. i Z.S.. Organ uznał, że skoro z tej części działki korzysta V.K., a także jej ojciec, bowiem przez tę działkę dojeżdżają do garaży położonych na działkach nr [...], to także inwestorka – T.J. (także współwłaścicielka działki nr [...]), powinna mieć zapewniony przejazd do projektowanego garażu na części działki nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do SKO wniosła V.K., wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ, zarzucając naruszenie: – art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a), poprzez załatwienie sprawy w formie decyzji, w zakresem nieobjętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskutek dowolnego rozszerzenia na kolejnych etapach postępowania zakresu sprawy, bez stosownego wniosku T.J. - poprzez wskazanie, iż terenem inwestycji ma być część działki [...], podczas, gdy w rzeczywistości wnioskodawczymi zamierza prowadzić inwestycję wyłącznie na działce nr [...], – art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p), poprzez uznanie, iż działka [...] posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy w rzeczywistości działka nr [...] takiego dostępu nie posiada, – art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim organ I instancji nie dokonał należytego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i prawnego realizowanej inwestycji, czego przejawem było m.in.: • niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie przeznaczenia działki nr [...] jako zespołu zabudowy garażowo - gospodarczej - pomimo, iż działka [...] nie posiada takiego przeznaczenia, • nieustalenie odległości projektowanego garażu do granicy z działką [...], co stanowi naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. - pomimo, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami drzwiowymi w stronę tej granicy, • nieustalenie czy dla projektowanej inwestycji została wyrażona zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], co stanowi naruszanie art. 199 Kodeksu cywilnego, w zakresie w jakim organ pierwszej instancji wyznaczył dojazd do projektowanego garażu przez działkę [...] (własność Wspólnoty) z istniejącego wjazdu z ulicy [...] - pomimo, iż do wyrażenia zgody na projektowaną inwestycję (w zakresie, w jakim dotyczy działki nr [...]) niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli (czynność przekraczająca zwykły zarząd), • niezgodne ze stanem faktycznym (jak również z wnioskiem T.J.) określenie jako terenu inwestycji łącznie działki [...], podczas gdy rozpoczęta procedura w 2010 r. dotyczyła inwestycji wyłącznie na działce [...]. Aktualnie organ określił inwestycję na dwóch działkach, które nie stanowią całości gospodarczej, a ponadto jedna stanowi własność Wspólnoty Mieszkaniowej, a druga, będąca własnością Gminy, znajduje się w dzierżawie osób trzecich, • nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych w piśmie V.K. z [...] marca 2012 r., • bezzasadna odmowa udziału w postępowaniu, w charakterze strony, podmiotom – autorom pisma z dnia [...].10.2010 r. - dzierżawcom działki nr [...]. SKO decyzją z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, uchyliło pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy nawiązując do uprzednio wydanej decyzji z [...] stycznia 2012r. nr [...] (uchylającej decyzję organu pierwszej instancji z [...] października 2011 r. nr [...]) wskazał, że organ I instancji w dalszym ciągu nie wyjaśnił sprawy sprzeczności wokół dojazdu do planowanej inwestycji przez działkę nr [...] oraz nie wykazał charakteru prawnego tego przejazdu, czym naruszył przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, dotyczące dostępu działki nr [...] do drogi publicznej. SKO zaznaczyło, iż dostęp do drogi publicznej definiuje art. 2 pkt 14 u.p.z.p zgodnie, z którym jest to bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten zapewnia bezpośrednie połączenie, pośrednie - poprzez drogę wewnętrzną, a także ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego, polegającego na możliwości przejazdu. Organ I instancji w decyzji wskazuje projektowany przejazd przez teren działki nr [...]. Wskazana jako droga dojazdowa działka nie jest drogą urządzoną. W tej sytuacji nie można ustanowić służebności przejazdu, a zatem wskazać dojazdu do planowanego garażu przez tę działkę. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] przy ulicy [...] jest w użytkowaniu wieczystym T.J., V.K. i Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o.. Nie jest natomiast przedmiotem niniejszego postępowania wyjaśnienie, na jakiej podstawie przejazdu przez te nieruchomość dokonuje V.K.. Kwestię tę, zdaniem organu, należy uregulować w odrębnym postępowaniu, jeżeli zaszło naruszenie przepisów prawa w zakresie wykorzystywania nieruchomości niezgodnie z przeznaczeniem, a także naruszenie praw własności T.J.. Organ wskazał także, że działka nr [...], na której ma być realizowany projektowany garaż, ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Organ I instancji powinien zatem wskazać dojazd z tej drogi, po uzyskaniu uzgodnienia projektu decyzji z właścicielem tej drogi. SKO wskazało ponadto, że organ I instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny statusu podmiotów uczestniczących w postępowaniu w kontekście przyznania im lub nie statusu strony. U.p.z.p nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy terenu, co oznacza, że ma zastosowanie art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Obowiązkiem organu jest zbadanie, czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego. W przypadku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu, ustalenie stron postępowania w istocie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia zakresu oddziaływań zamierzenia inwestycyjnego, w wyniku czego dochodzi do określenia kręgu osób, których prawa do korzystania z nieruchomości mogą zostać naruszone. Status strony w przedmiotowym postępowaniu determinowany może być granicami oddziaływania planowanej inwestycji, przy czym oddziaływanie takie może polegać m.in. na uciążliwości korzystania z nieruchomości. Status strony może ponadto wynikać z norm prawa materialnego, zarówno z prawa administracyjnego, ale także z prawa cywilnego, które to stanowisko jest już powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych dominującej części doktryna prawa. Warto także podkreślić, iż w tym zakresie wyznaczony przez wnioskodawcę obszar oddziaływania inwestycji w żaden sposób nie zwalnia organu, w aspekcie art. 6, art. 7 i 28 k.p.a., od samodzielnych ustaleń co do zakresu oddziaływania inwestycji, a tym samym dotyczących identyfikacji stron postępowania. W tym kontekście istotne - zdaniem SKO - jest rozważenie i wyjaśnienie przez organ I instancji zarzutów strony w zakresie współwłasności wspólnoty i związanych z tym uprawnień poszczególnych podmiotów do występowania jako strony postępowania (Wspólnota Mieszkaniowa), użytkownicy wieczyści działki nr [...], np. Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. oraz zastosowania odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego, czy też ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), szczególnie w świetle przedstawionych zarzutów przez odwołującą się w odwołaniu. Organ nie może w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji tej kwestii zbyć jednym zdaniem, że zgodnie z art. 28 k.p.a, za strony w postępowaniu uznano współwłaścicieli oraz właścicieli działek sąsiednich przylegających do działek objętych ustaleniami decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującej SKO wskazało ponownie, że ustalenie linii zabudowy elewacji frontowej projektowanego garażu, czy też ustalenie odległości projektowanego garażu od granicy z działką [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z § 4 rozporządzenia: 1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadkach niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tym przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, to wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. SKO podkreśliło, że rozporządzenie w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób ustalania w decyzji o warunkach linii zabudowy (§ 1 pkt 1 rozporządzenia). Linia zabudowy w zasadzie ma być skorelowana z taką linią na działkach sąsiednich. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linę nowej zabudowy ustala się, jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia). W ustępie 4 tegoż paragrafu dopuszcza się ponadto możliwość wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, co w sposób zgodny z przepisami u.p.z.p. oraz k.p.a. powinien uzasadnić w decyzji organ I instancji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1206/10, Lex nr 753463). Ustosunkowując się do zarzutów strony, iż decyzja nie wyznacza odległości projektowanego garażu do granicy z działką [...], co stanowi naruszenie § 12 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) SKO stwierdziło, że szczegółowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie na działce budowlanej, w tym odległość od granicy działek oraz zagospodarowanie działki przeznaczonej pod zabudowę określone zostały w ww. rozporządzeniu. Ustalenie warunków zabudowy, jako określenie zamierzeń inwestycyjnych, jest tylko fazą wstępną procesu inwestycyjnego. Podjęcie robót budowlanych może bowiem nastąpić dopiero po spełnieniu wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego, po udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zarzuty dotyczące kwestii wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przedwczesne, gdyż okoliczności te oceniane będą w toku postępowania o udzielnie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ orzekający o ustaleniu warunków zabudowy nie może ponadto naruszać kompetencji organu powołanego do udzielania pozwolenia na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 622/2008, Lex Polonica nr 2079313 i wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1310/2006, Lex Polonica nr 2118158). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T.J. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej, art. 77 k.p.a, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodnego w sprawie oraz naruszenie art. 28 k.p.a, poprzez stwierdzenie braku ustaleń w zakresie stron postępowania administracyjnego, skarżąca wniosła o zmianę decyzji i oddalenie odwołania V.K. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżąca podkreśliła, że działka nr [...], której jest współwłaścicielem, stanowi drogę dojazdową do planowanej inwestycji w postaci garażu. Działka ta pełni identyczną funkcję w przypadku garaży należących do Z.K. – ojca odwołującej V.K. i faktycznego użytkownika jej mieszkania. Zdaniem skarżącej z uwagi na powyższe, niezasadny jest zarzut wyrysowania na mapce załączonej do decyzji jako terenu inwestycji łącznie działki nr [...]. załączona mapa powinna określać granice analizowanego terenu. Również zarzut nieustalenia, czy istnieje zgoda współwłaścicieli działki nr [...] na przejazd nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem skarżącej ponownie pojawiający się zarzut naruszenia art. 199 k.c. nie znalazł uznania w stanowisku SKO w decyzji z dnia z [...] stycznia 2012r. W tym zakresie skarżąca podtrzymywała stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na poprzednie odwołanie V.K.. W ocenie skarżącej, z całą bowiem pewnością wyrażenie zgody na przejazd przez wspólną działkę nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością, nie prowadzi bowiem do zmiany jej przeznaczenia, bądź rozporządzenia nią, zaś do dokonywania czynności zwykłego zarządu wystarczy zgoda większości współwłaścicieli (udział V.K. wynosi 441/1000). Skarżąca zaznaczyła, że również jest współwłaścicielką działki przez którą ma następować przejazd do projektowanego garażu i zgodnie z art. 206 k.c., ma prawo do współkorzystania z działki w taki zakresie, w jakim daje się to pogodzić ze współposiadaniem i współkorzystaniem z działki przez pozostałych współwłaścicieli. Odnosząc się natomiast do kwestii niewyjaśnienia uprawnień poszczególnych podmiotów do występowania jako strony postępowania, skarżąca wskazała, powołując się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2331/12, Lex nr 1138144), że stronami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są współwłaściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z tą nieruchomością. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 roku, sygn. akt II SA/Go 1042/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając jednocześnie, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podzielił poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej z działki o nr [...], na której ma być posadowiony projektowany budynek garażowy. T.J. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określiła, że dostęp do drogi publicznej ma mieć miejsce z ulicy [...], przez działkę [...], której jest jednym ze współwłaścicieli. Tym samym nie jest do zaakceptowania stanowisko organu, iż należy wskazać dojazd do działki, gdzie ma być postawiony garaż z ulicy [...], z którą to ulicą graniczy działka nr [...], po uzyskaniu uzgodnienia projektu decyzji z właścicielem drogi. Ustawa o planowaniu i gospodarce przestrzennej nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od tego, że na działce przez którą ma być wykonywany wjazd musi istnieć droga urządzona. Nadto, skoro inwestor jest współwłaścicielem działki gruntu o nr [...] nie jest wymagane, aby na jego rzecz była ustanowiona służebność drogi koniecznej. Może bowiem korzystać z tej działki będącej rzeczą wspólną, jak każdy inny współwłaściciel, w tym korzystać z wjazdu na tą działkę i przejazdu przez nią. Sąd nie podzielił także stanowiska SKO, iż w sprawie istotne jest rozważenie i wyjaśnienie przez organ I instancji zarzutu uczestniczki postępowania W.K. dotyczącego uprawnień poszczególnych podmiotów do występowania jako strony postępowania. Zdaniem Sądu, organ I instancji zasadnie uznał, że stronami postępowania administracyjnego w tej sprawie są, oprócz skarżącej, także współużytkownicy wieczyści działki numer [...], albowiem wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego i nie jest konieczne ustalanie, czy mieszkańcy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce numer [...] tworzą wspólnotę mieszkaniową, skoro wszyscy właściciele lokali zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i doręczono im wydane w sprawie decyzje administracyjne. Nadto Sąd podzielił stanowisko SKO zgodnie, z którym organ I instancji prawidłowo wyznaczył linię zabudowy elewacji frontowej zespołu zabudowy garażowo – gospodarczej, że wyznaczenie odległości projektowanego garażu do granicy z działką numer [...] jest przedwczesne z uwagi na charakter i cel decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta bowiem wyznacza jedynie ogólne parametry inwestycji oraz zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Dopiero na etapie projektu budowlanego w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ wydający ocenia, czy planowana inwestycja, z uwagi na przepisy normujące odległość między obiektami budowlanymi może być wzniesiona w miejscu wskazanym przez inwestora. W związku z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 lutego 2013 roku, decyzją z dnia [...] maja 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2012 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budynku garażu murowanego w zespole zabudowy garażowo – gospodarczej na terenie inwestycji obejmującej działkę numer [...] oraz cześć działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji – budowy garażu- spełniającej wymogi sformułowane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. stanowi kontynuację istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, posiada dostęp do drogi publicznej, ma zapewnioną wystarczające uzbrojenie terenu, dla terenu objętego inwestycją nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a nadto inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Granice obszaru analizowanego na podstawie, którego dokonano analizy warunków zabudowy i zagospodarowania ternu wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach. Dojazd do działki, na której ma być wybudowany garaż jest zapewniony przez działkę numer [...], z której inwestor może korzystać jako współwłaściciel, a aktualny stan jej zagospodarowania taki przejazd umożliwia. Istnieje teren utwardzony między budynkiem mieszkalnym znajdującym się na działce o nr [...], a granicą tej działki z działką o nr [...] o szerokości 4 metrów, co umożliwia przejazd, m.in. samochodem. W zaskarżonej decyzji podzielono również stanowisko organu I instancji dotyczące ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, wysokości krawędzi górnej elewacji frontowej oraz szerokości elewacji, geometrii dachu i sposobu jego pokrycia, które to ustalenia znajdują potwierdzenie w sporządzonej uprzednio analizie urbanistycznej. Skargę na powyższą decyzję wniosła w ustawowym terminie V.K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W złożonej skardze podniesiono zarzuty dotyczące; – naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ustalenie, że działka, na której planowana jest inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, albowiem w części, z której ma korzystać inwestor jako dojazd występuje urządzony teren zielony, a nie tylko teren wyłożony kostką brukową, – naruszenia art. 77 kpa w zakresie w jakim SKO nie ustosunkowało się do stanowiska skarżącej zgodnie, z którym dojazd do działki na której ma być wybudowany garaż przez działkę o nr [...] przyczyni się do zmiany jej wykorzystania, zwłaszcza w części dotychczas urządzonej jako teren zielony, – naruszenie art. 206 k.c. w zakresie, w jakim projektowane przeznaczenie działki numer [...] jako drogi przejazdowej nie da się pogodzić z współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, – naruszenie art. 140 k.c. w zakresie, w jakim projektowane wykorzystanie działki numer [...] jako drogi przejezdnej jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i jako takie nie korzysta z ochrony wynikającej ze społeczno- gospodarczego przeznaczenia prawa, – naruszenie art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie, z którym zabroniony jest postój w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu, – naruszenie art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, poprzez zaprojektowanie przejazdu przez działkę, która nie jest przeznaczona do ruchu pojazdów, – naruszenie art. 104 kpa poprzez załatwienie sprawy w formie decyzji w zakresie nie objętym wnioskiem o wydanie decyzji (wnioskodawczyni wskazała we wniosku tylko działkę o nr [...], – art. 7 i 8 kpa poprzez nieuwzględnienie, że uczestnicy postępowania są właścicielami, a nie użytkownikami wieczystymi nieruchomości obejmującej działkę gruntu o nr [...], – nieuwzględnienie, że teren na którym ma być wybudowany garaż jest terenem zalewowym. W złożonej odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że są one bezzasadne i podtrzymał stanowisko oraz argumentację przedstawioną uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kierując się wskazaniami kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zasadności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarga podlega oddaleniu w przypadku uznania przez sąd, że zaskarżona decyzja lub postanowienie pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego, a także nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu nakazującym jej wzruszenie. Należy również mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść przepisów art. 153 i 170 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Natomiast art. 170 p.p.s.a. stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby. Powyższe oznacza, że w przypadku ponownego rozpoznawania sprawy przez sąd administracyjny winien on uwzględnić wytyczne i sugestie zawarte w uzasadnieniach wyroków wydanych poprzednio, jeżeli wyroki te nie zostały uprzednio uchylone. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że dla terenu objętym wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.), zwanej dalej jako "u.p.z.p.", w związku ze zmianą zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymagane jest ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy. Warunki dopuszczające wydanie takiej decyzji zostały określone w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy. Do warunków tych należy: – co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalających na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowana terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy, oraz intensywności wykorzystania terenu, – teren ma dostęp do drogi publicznej, – istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające do zamierzenia budowlanego, – teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskania przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 87 ust. 1, – decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie powyższe warunki zostały łącznie spełnione. Na sąsiednich działkach, które są dostępne z tej samej drogi publicznej, występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w cytowanym art. 61 ust. 1 pkt 1. Na terenie wyznaczonym do analizy występują działki zabudowane budynkami jednorodzinnymi lub wielorodzinnymi z garażami, część działki o nr [...] stanowiącej część inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zabudowana jest budynkiem garażu i trzema budynkami gospodarczymi. Jak wynika z analizy urbanistycznej sporządzonej przez uprawnionego mgr inż. arch. B.J. średnia szerokość elewacji frontowych istniejących budynków garażowych i gospodarczych waha się od 3,0 m do 3,5 m. Szerokość projektowanego budynku garażowego wynosi 3,0 m, a więc mieści się w średniej szerokości elewacji frontowych budynków garażowych istniejących na analizowanym terenie. Wewnętrzną obowiązującej linię zabudowy elewacji frontowej zespołu zabudowy garażowo – gospodarczej, w tym projektowanego garażu ustalono jako przedłużenie linii zabudowy elewacji południowych dwóch już istniejących garaży i budynku gospodarczego. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku ustalono na około 3 metry, która nawiązuje do średniej wysokości elewacji frontowych budynków garażowych i gospodarczych istniejących na analizowanym terenie. Powyższe ustalenie znajduje również potwierdzenie w sporządzonej analizie urbanistycznej. Takie same ustalenia należy odnieść do ustalonej geometrii pokrycia dachowego projektowanego garażu. Strona skarżąca nie tylko nie zakwestionowała powyższych ustaleń, ale także nie podważyła rzetelności sporządzonej przez uprawnioną osobę analizy urbanistycznej. Tym samym brak jest podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji w tym zakresie. Drugim warunkiem, jaki musi zostać spełniony do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy - a jaki zdaniem skarżącej nie został spełniony i na którym opiera swoją skargę - jest posiadanie przez teren, na którym planowana jest inwestycja, dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z przepisami u.p.z.p., dostęp do drogi publicznej może być zapewniony poprzez dostęp bezpośredni z drogi publicznej, albo poprzez dostęp pośredni, poprzez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności drogowej (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14). Skarżąca we wniosku o ustanowienie warunków zabudowy określiła, iż wjazd do garażu ma mieć miejsce z ulicy [...], przez działkę numer [...], której jest jednym ze współwłaścicieli. Precyzyjnie zatem we wniosku został określony sposób komunikacji. Treścią tego wniosku organ I instancji był w pełni związany. Wskazać należy, że żaden przepis u.p.z.p. nie uzależnia wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od tego, że na działce przez którą ma być dokonywany wjazd, musi istnieć droga urządzona. Wystarczy, że działka ta, z uwagi na jej powierzchnię, w tym także odległości od budynku do granicy działki, faktycznie umożliwia przez nią przejazd, np. samochodem osobowym. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci map potwierdza, że odległość pomiędzy budynkiem położonym na działce nr [...] a granicą z działką nr [...] wynosi ponad 4 m. Zresztą, jak ustalił organ I instancji, obecnie funkcjonuje dojazd z drogi publicznej przez działkę numer [...] do garaży położonych na działkach nr [...]. Nadto z przejazdu przez działkę numer [...] do garażu znajdującego się na sąsiedniej działce o nr [...] korzystają aktualnie osoby trzecie np. ojciec skarżącej. Okoliczność ta została podniesiona nie tylko w zaskarżonej decyzji, ale także przez T.J. na rozprawie w dniu 24 października 2013 roku w obecności skarżącej. Skarżąca powyższemu nie zaprzeczyła. Bezsprzecznie zatem istnieje dojazd z drogi publicznej ul. [...] do działki objętej planowaną inwestycją. Dojazd ten odbywać się ma przez działkę nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielem. Brak jest zatem w takiej sytuacji podstaw prawnych, by domagać się od skarżącej podjęcia działań zmierzających do zapewnienia dostępu do drogi poprzez ustanowienie drogi koniecznej – służebności koniecznej. Udział w prawie własności, jest tym prawem, które pozwala na ustaleniu w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy legalnego dostępu do drogi publicznej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2013 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1632/12 wyrażony został pogląd zgodnie, z którym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć dostęp prawny i dostęp faktyczny. Przez dostęp faktyczny należy rozumieć możliwość faktycznego zjeżdżania i wyjeżdżania na ulicę z działki. Taka możliwość w niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy administracyjnej, zachodzi. Wnioskodawczyni T.J. jako współwłaściciel nieruchomości obejmującej działkę gruntu o nr [...] może z nieruchomości tej korzystać, między innymi poprzez przejeżdżanie przez tą działkę. Nadto taka możliwość faktycznie istnieje, albowiem między budynkiem gospodarczym posadowionym na działce numer [...], a granicą z działką nr [...] wynosi ponad 4 metry. Umożliwia to zatem swobodny przejazd samochodem osobowym. Wskazać należy, że współwłaściciel czy współużytkownik wieczysty, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z całej rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z wjazdu na działkę wspólną i przejazdu przez nią, tak zresztą jak pozostali współwłaściciele. Nie ogranicza to, wbrew twierdzeniom skarżącej, w żaden sposób prawa własności każdego z pozostałych współwłaścicieli. Skarżąca, za wyjątkiem tak ogólnie sformułowanego zarzutu, konkretnie nie wskazała na czym to ograniczenie miałoby polegać. Należy nadto zauważyć, że z istoty prawa współwłasności określonej w art. 206 k.c. wynika, że każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Nadto ewentualne spory między współwłaścicielami na tym tle podlegają rozpatrzeniu przez sądy powszechne. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, że urządzenie terenu zielonego uniemożliwia dostęp z części działki na której ma być wybudowany garaż do drogi publicznej, zwłaszcza gdy ma się na uwadze, że teren ten znajduje się faktycznie poza granicami działki numer [...] i strony nie wykazały swojego tytułu prawnego do tej części terenu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut oparty na naruszeniu art. 140 k.c., albowiem zgodnie z treścią tego przepisu, każdy ze współwłaścicieli nieruchomości może korzystać z rzeczy wspólnej. Zakazanie wnioskodawczyni przejeżdżania samochodem przez działkę numer [...] jako współwłaścicielce naruszałoby jej prawo własności, albowiem taki sposób korzystania z rzeczy wspólnej, mając na uwadze jak często będzie z tego korzystała nie narusza praw pozostałych współwłaścicieli. Przypomnieć należy, że także mieszkańcy domu przy ul. [...] korzystają z tego samego wjazdu na działce wspólnej, celem dojazdu do swoich garaży, znajdujących się na działkach nr [...]. Wjazd ten, jak wynika z okazanych przez skarżącą na rozprawie zdjęć, wyłożony jest kostką brukową. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zakazującym postoju w miejscach utrudniających wjazd i wyjazd między innymi do garażu należy stwierdzić, że ograniczenie to dotyczy nie tylko skarżącej, ale także każdej innej osoby, w tym T.J., jeżeli chodzi o taki zakaz dotyczący wjazdu do innych garaży, w tym stanowiących własność skarżącej. Nadto istnieje możliwość zaparkowania samochodu w innym miejscu na działce numer [...], co wynika z mapy przedstawiającej między innymi tą działkę. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy podnieść, że związany jest on z wymogiem posiadania przez teren objęty inwestycją dostępem do drogi publicznej. Tym samym należy uznać go za bezzasadny z przyczyn wskazanych przy rozpatrywaniu tej przesłanki. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 104 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w formie decyzji w zakresie nie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawczyni jako teren objęty inwestycją wskazała część działki nr [...] i działkę nr [...]. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącej V.K. w zakresie współwłasności, wspólnoty i związanych z tym uprawnień poszczególnych podmiotów do występowania jako strony postępowania. Z akt sprawy wynika, że współwłaścicielami działki gruntu nr [...] są: T.J., V.K. oraz M.S. i Z.S.. Działka ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym, składającym się z 3 samodzielnych lokali mieszkalnych. Lokal mieszkalny nr 3 stanowi własność V.K., lokal nr 2 –T.J., zaś lokal nr 1 M. i Z.S.. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji uznał, że stronami postępowania administracyjnego w tej sprawie, oprócz skarżącej, powinni być współwłaściciele działki gruntu nr [...], ponieważ przez działkę tę zaplanowano dojazd do terenu inwestycji. Zatem wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego, przy czym nie było konieczne ustalenie, czy mieszkańcy budynku zlokalizowanego na działce nr [...] tworzą wspólnotę mieszkaniową, skoro wszyscy właściciele lokali zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i doręczono im wydane w sprawie decyzje administracyjne. Strona skarżąca nie wykazała, aby w budynku mieszkalnym położonym na działce numer [...] było więcej niż trzy lokale mieszkalne, jak to ustalono w trakcie postepowania administracyjnego. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Zgodnie z treścią art. 198 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Kolejne przepisu Kodeksu cywilnego w tym art. 199 i następne określają zasady zarządu rzeczą wspólną. Z istoty tych unormowań wynika, że w przypadku małej wspólnoty o której mowa w art. 19 ustawy o własności lokali, każdy ze współwłaścicieli winien być stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zwłaszcza, gdy właściciele nie powołali zarządcy. Dopiero, tzw. duża wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 20 ustawy o własności lokali, czyli jeżeli wyodrębniono więcej niż siedem lokali, posiada uprawnienia strony lub uczestnika postępowania w postępowaniu administracyjnym. Należy również stwierdzić, iż stan faktyczny wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie uległ zmianie po wydaniu zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie wskazała konkretnych, nowych okoliczności faktycznych, które zaistniałyby po wydaniu decyzji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.