II SA/Go 650/16

Dnia 19 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016r. znak [...] nakazującą W.P. rozbiórkę budynku garażowego blaszanego zlokalizowanego na terenie działki nr [...]. W skardze zawarty został m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został przez stronę uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej w skrócie ppsa) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 ppsa, tzn. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ppsa to taka szkoda, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 ppsa został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania zaistnienia wymienionych w nim okoliczności spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10). Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę, ewentualnie poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Innymi słowy, brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tylko nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony, tzn. nie wskazano jakichkolwiek okoliczności choćby uprawdopodabniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Co więcej, w uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła m.in., iż obiekt opisany w zaskarżonej decyzji jest pozbawiony fundamentów i nie stanowi części składowej gruntu. W każdej chwili można go od gruntu odłączyć i bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego przenieść w inne miejsce. Skoro zatem, jak oświadczyła skarżąca, obiekt objęty nakazem rozbiórki można w każdej chwili odłączyć od gruntu i bez uszkodzenia lub jego istotnej zmiany przenieść w inne miejsce, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą skutki opisane w art. 61 § 3 ppsa. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.