II SA/Go 650/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Ł. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Ł. R. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2024 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako - kpa) po rozpatrzeniu odwołania Ł. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków w miejscowości [...], gmina [...] na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków w miejscowości [...], gmina [...] na działce nr ewid. [...] w obrębie [...]. Od powyższej decyzji Ł. R. wniósł odwołanie zarzucając niezgodność decyzji organu I instancji z obowiązującymi przepisami. Skarżący wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 1996 r. nr 132 poz. 622, dalej jako - u.c.p.g.), który według odwołującego się jest w sprzeczności z zakazem nałożonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według twierdzeń skarżącego ustalenia organu I instancji są nieprawidłowe i nie uwzględniają wszystkich okoliczności sprawy. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725, dalej jako - p.b.) zgodnie z którym budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m2 na dobę zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i do jej wykonywania można przystąpić po wcześniejszym zgłoszeniu takiego zamiaru organowi administracji architektoniczno - budowlanej jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie on sprzeciwu, w drodze decyzji - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Z treści art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. wynika natomiast, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie użyte w tym przepisie oznacza, że sprzeciw ten wnoszony jest obligatoryjnie w przypadku niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a decyzja pozbawiona jest elementu uznania administracyjnego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na objętym nim terenie. Zawarte w nim zapisy wiążą zarówno organ administracji architektoniczno-budowlanej jak i inwestora. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności zamierzenia z warunkami określonymi w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bez względu na to, czyjego zapisy mogą kolidować z rozwiązaniami przyjętymi w ustawach. Nie budzi bowiem wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na objętym nim terenie. Z uwagi na zasadę pewności prawa stwierdzić należy, że dopóki zapisy te obowiązują wiążą one zarówno organ administracji architektoniczno-budowlanej jak I inwestora. Nie można również zapomnieć, że władztwo planistyczne ustawodawca przyznał organom gminy, które realizują je poprzez ustanowienie na swoim terenie zasad zagospodarowania nieruchomości. Przyznając takie uprawnienia organom samorządu terytorialnego prawodawca dopuścił jednocześnie możliwość wprowadzenia ograniczeń w prawie własności. Stosownie jednak do art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Taką ustawą na mocy, której prawo własności zostaje ograniczone w zakresie swobodnego wyboru zagospodarowania nieruchomości jest ustawa o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, na mocy której uchwalane są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przyjętą hierarchią akty prawa miejscowego ustępują rangą m.in. rozporządzeniom i ustawom. Niemniej jednak dopóki niezgodny z prawem przepis funkcjonuje w planie miejscowym, to jest on wiążący do czasu wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Nr X/91/19 Rady Miejskiej we [...] z 24 października 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi [...]. Działka inwestora o nr ew. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MN/21 o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na obszarze objętym planem nie ma istniejącej sieci kanalizacyjnej. Miejscowy plan w § 11 ust. 2 pkt 2 ustalającym zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej określa następująco zasady dotyczące kanalizacji sanitarnej: a) po wybudowaniu systemu kanalizacyjnego ustala się obowiązek odprowadzania ścieków sanitarnych (bytowych, komunalnych) do oczyszczalni ścieków, b) budowa tymczasowych bezodpływowych zbiorników na nieczystości płynne (szamb) ale tylko do czasu budowy sieci kanalizacyjnej, c) ustala się obowiązek usunięcia szamb po przyłączeniu terenu do sieci kanalizacyjnej, d) zakazuje się budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Jak ustalono w toku postępowania odwoławczego w trakcie procedury związanej z uchwalaniem tego planu przeprowadzona została prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi [...]. Ocenie poddano również kwestie związane z odprowadzeniem ścieków z terenu objętego planem. W projektowanym dokumencie ustalonych zostało szereg zapisów, których przestrzeganie pozwoli zapobiec bądź znacząco ograniczyć negatywne oddziaływanie na jakości wód. Po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej, plan wprowadza obowiązek odprowadzania ścieków sanitarnych (bytowych, komunalnych) do lokalnej oczyszczalni ścieków. Na całym obszarze objętym planem wprowadzono ponadto zakaz lokalizowania przydomowych oczyszczalni ścieków. Taki sposób rozwiązania gospodarki ściekowej zgodny jest z obowiązującą od 13 stycznia 2015 r. uchwałą nr ll/11/14 Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., w sprawie wyznaczenia aglomeracji [...]. Aby zagwarantować ochronę wód przed zanieczyszczeniami, w projekcie planu miejscowego wprowadzono dodatkowo: - zakaz składowania oraz rolniczego wykorzystania osadów ściekowych, - zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych, podziemnych oraz gruntów". Przywołaną w prognozie uchwałą Sejmiku Województwa [...] ustanowiono aglomerację [...], co zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 469) - obowiązującego w czasie podjęcia uchwały, oznacza że aglomeracje powinny być wyposażone w system kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych. Taki sposób odprowadzania ścieków (do kanalizacji zbiorczej) określono w planie. Istotnym problemem dotykającym ten obszar jest ochrona istniejących zasobów środowiskowych i kulturowych. Ochronie podlegają tu wody podziemne, których ochrona polega na niedopuszczeniu do ich zanieczyszczenia oraz zapobieganiu i przeciwdziałaniu szkodliwym wpływom na obszary ich zasilania. Wieś [...] położona jest na terenie głównego zbiornika wód podziemnych nr [...] - [...] o powierzchni 261,67 km2. Wprowadzony zakaz wynika zatem prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi [...]. Powyższe skutkuje tym, że na terenie objętym przypisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie działki nr ewid. [...], w obrębie [...] nie została dopuszczona możliwość budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Zdaniem Wojewody [...] przyjęte przez gminę ograniczenie znajduje uzasadnienie i jest udokumentowane w procedurze planistycznej. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. zdanie pierwsze tego przepisu właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Z cytowanego przepisu wynika, że w przypadku braku sieci kanalizacyjnej obowiązkiem właściciela nieruchomości jest wyposażenie jej w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Przepis ten przewiduje prawo właściciela nieruchomości do dokonania wyboru pomiędzy dwoma rozwiązaniami, z tym tylko zastrzeżeniem, aby każde z tych rozwiązań spełniało wymagania określone w przepisach odrębnych. W ocenie Wojewody, odprowadzanie ścieków bytowych do wód i gruntu byłoby sprzeczne z art. 75 ust. 3 pkt b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023r. poz. 1487 z późn. zm.). Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2024 r. znak [...] Ł. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący wskazał, że w dniu [...].10.2022 r. do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzoru Wodnego we [...] został zgłoszony zamiar wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków, decyzja była odmowna z powołaniem się na § 11 ust 2 pkt 2 lit. d Uchwały Nr X/91/19 Rady Miejskiej we [...] w sprawie mpzp dla obszaru w rejonie wsi [...], który przewiduje zakaz budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Natomiast po odwołaniu się od decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzoru Wodnego we [...] do Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydana została decyzja z dnia [...].04.2024 r. o uchyleniu decyzji I instancji, w której podano, że cyt.: "Skoro zatem ustawa zawiera przepis dopuszczający dane urządzenie do eksploatacji, prawo miejscowe nie może zawierać regulacji negujących możliwość ich realizacji. Jeśli zaś dojdzie, tak jak w niniejszej sprawie, do takiej sytuacji, to pierwszeństwo ma regulacja ustawowa." Skarżący podniósł, że Wody Polskie po przekazanych im dokumentach badania gleby i wód w decyzji ostatecznej wyraziły zgodę na budowę tejże inwestycji. Natomiast teren ten nie jest skanalizowany, dodatkowo nie ma w chwili obecnej planu jego budowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako - p.p.s.a.) sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli przeprowadzonej w oparciu o wymienione powyżej kryteria jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...] o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy biologicznej oczyszczalni ścieków na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...] gmina [...] , na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...]. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 p.b. budowa przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw do zgłoszenia, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Skarżący zgłosił zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr ewid. [...] w obrębie [...]. Do zgłoszenia załączono decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], opinię gruntowo - wodną z dnia [...] kwietnia 2022 r. oraz mapkę na której przedstawiono lokalizację przydomowej oczyszczalni ścieków podlegającej zgłoszeniu. W ustawowym terminie decyzją z [...] września 2024 r. Starosta [...] wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. sprzeciw do ww. zgłoszenia, powołując się na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z § 11 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. Wojewoda uznał sprzeciw Starosty [...] do zgłoszenia za uzasadniony. Zasadniczą zatem kwestią dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., jest ustalenie, czy objęta zgłoszeniem Skarżącego budowa przydomowej oczyszczalni ścieków narusza ustalenia m.p.z.p. W sprawie nie jest sporne, że działka o nr [...] objęta zamiarem inwestycyjnym Skarżącego zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem MN/21 o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na obszarze objętym planem brak jest sieci kanalizacyjnej. Przepis § 11 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego ustalający zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej określa następująco zasady dotyczące kanalizacji sanitarnej: a) po wybudowaniu systemu kanalizacyjnego ustala się obowiązek odprowadzania ścieków sanitarnych (bytowych, komunalnych) do oczyszczalni ścieków, b) budowa tymczasowych bezodpływowych zbiorników na nieczystości płynne (szamb) ale tylko do czasu budowy sieci kanalizacyjnej, c) ustala się obowiązek usunięcia szamb po przyłączeniu terenu do sieci kanalizacyjnej, d) zakazuje się budowy przydomowych oczyszczalni ścieków Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z zacytowanej regulacji wynika, że jeśli przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymogi techniczne stawiane tym urządzeniom, jej eksploatacja jest prawnie dopuszczalna, a korzystający z tego urządzenia spełnia kryteria utrzymania czystości i porządku na nieruchomości. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przepisy m.p.z.p. należy tak interpretować, aby jego postanowienia tworzyły spójną oraz logiczną systemowo całość (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 1016/19). Należy przy tym kierować się dyrektywą, iż organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania postępował racjonalnie (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 2614/20 oraz z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1804/19 ). Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego o charakterze reglamentacyjnym nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tzn. interpretacja tego rodzaju postanowień planu nie może powodować rozszerzania nakładanych na właścicieli gruntów ograniczeń (por. wyrok NSA z 5 października 2022 r., II OSK 2935/19; wyrok WSA w Poznaniu z 12 grudnia 2019 r., IV SA/Po 719/19). Należy mieć także na uwadze, że uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem prawa, choć jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym do obszaru gminy. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok NSA z 28 lutego 2003 r., I SA/Lu 882/02). Poszanowanie to oznacza również, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, należy podkreślić, iż stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z 9 września 2008 r. ,II SA/Łd 814/07). Wobec powyższego - zdaniem Sądu - przepis § 11 ust. 2 m.p.z.p. winien być interpretowany z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, z którego wynika brak technicznych możliwości podłączenia danej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej należy stwierdzić, że w okolicznościach faktycznych i prawnych danej sprawy skarżącemu przysługuje prawo wyboru jednego ze sposobów odprowadzenia ścieków bytowych z jego nieruchomości, tj. wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy lub w przydomową oczyszczalnię ścieków. Na brak przeciwskazań dla realizacji planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] wskazuje się w opinii gruntowo wodnej z [...] kwietnia 2022 r., z której wynika, że pod warunkiem rozsączania powierzchniowego nie ma przeciwskazań do realizacji tej inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisu § 11 ust. 2 m.p.z.p. Dokonanie błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, należy zakwalifikować jako naruszenie wyrażonej w 6 k.p.a. zasady praworządności. Wskutek dokonania błędnej wykładni powyższego przepisu m.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy obu instancji zaniechały dokonania analizy, czy objęta zgłoszeniem skarżącego przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymagania określone w przepisach odrębnych. Zauważyć przy tym należy, że w sprawie nie ustalono żadnych parametrów technicznych planowanej inwestycji. Organ odwoławczy, bez przeprowadzenia merytorycznej oceny istotnych okoliczności sprawy, dowodów zgromadzonych w aktach sprawy jak i przepisów prawa, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poczynione przez organy niepełne ustalenia faktyczne skutkowały przedwczesnym zastosowaniem przepisów art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 p.b. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. - w pkt II sentencji wyroku - Sąd umorzył postępowanie administracyjne, gdyż ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b. postępowanie dotyczące wniesienia sprzeciwu stało się bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku działając na podstawie art. 200 p.p.s.a.