II SA/Go 660/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi KM spółka z o.o. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów Oddala skargę II SA/Go 660/05 Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 rok, znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny po przeprowadzeniu kontroli sanitarnej w dniu [...] maja 2004 roku w firmie KM spółka z o. o. nakazał jej na podstawie art. 5, art. 25 i 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2001 roku o substancjach i preparatach chemicznych /Dz. U. Nr 11 poz. 84/ w związku z § 1 rozporządzenia ministra Zdrowia z dnia 14 marca 2003 roku w sprawie sposobu oznakowania miejsc, rurociągów oraz pojemników i zbiorników służących do przechowywania lub zawierających substancje niebezpieczne lub preparaty niebezpieczne /Dz. U. Nr 61 poz. 552/ oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz. U. Nr 90 poz. 575 ze zm./ * zapewnić właściwe oznakowanie opakowań wprowadzonych do obrotu oraz stosowanych niebezpiecznych preparatów chemicznych, * zaktualizować karty charakterystyk wprowadzanych do obrotu i stosowanych niebezpiecznych preparatów chemicznych, * zapewnić prawidłowe oznakowanie rurociągów zawierających preparaty niebezpieczne oraz miejsc, w których są składowane znaczne ilości tych preparatów, w terminie do dnia 30 czerwca 2004 roku. Pismem z dnia [...] czerwca 2004 roku, spółka poinformowała Inspektora Sanitarnego, że pkt 1, 2 i 3 decyzji są w trakcie realizacji i ich wykonanie nastąpi do dnia 31 sierpnia 2004 roku. W dniu [...] września 2004 roku w czasie kontroli sprawdzającej okazało się. że obowiązki nałożone decyzją nie zostały wykonane, stąd w dniu [...] września 2004 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2002 roku, Nr 110 poz. 968/ wystawił upomnienie wzywające spółkę KM do wykonania obowiązków nałożonych w/w decyzją. W dniu [...] stycznia 2005 roku Państwowy Inspektor Sanitarny wystawił tytuł wykonawczy przymuszający do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym określonych w pkt 1 i 2 decyzji z dnia [...] czerwca 2004 roku z pouczeniem, iż zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dnia prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i wymienione zostały podstawy tych zarzutów. W aktach brak dowodu doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanej spółce. W dniu [...] stycznia 2005 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 64 a § 1 pkt 1 oraz art. 121 i 122 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2002 roku Nr 110 poz. 9687 postanowieniem nałożył grzywnę w kwocie 5 000 zł na KM spółka z o. o. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] stycznia 2005 roku. Postanowienie to zawiera pouczenie, iż zobowiązanej spółce przysługuje zażalenia na niniejsze postanowienie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w terminie 7 dni od daty doręczenia. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 25 stycznia 2005 r. W tym też terminie spółka wniosła zażalenie, z którego treści wynika, że obowiązek określony w pkt 1 decyzji został wykonany a pkt 2 jest w trakcie realizacji stąd też jej zdaniem bark jest podstaw do zastosowanych sankcji, a tym samym są podstawy do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Organ Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] lutego 2005 roku na podstawie art. 34 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowił odrzucić zarzuty, W uzasadnieniu podał, że zażalenie to zawiera w istocie zarzuty bowiem jako podstawę wskazuje wykonanie jednego obowiązku i podjęcie realizacji drugiego. Stąd też organ kierując się treścią pisma a nie jego tytułem rozpatrywał zarzuty w sprawie prowadzenia posterowania egzekucyjnego a nie zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Jednocześnie organ podał, że zarzuty nie mogą być uwzględnione, gdyż pomimo upływu wyznaczonego terminu, strona nie zapewniła w dalszym ciągu odbiorcom prawidłowych kart charakterystyki wprowadzonego do obrotu kleju jak również swoim pracownikom klej ten stosującym. Nie jest zatem możliwe stwierdzenie wykonania punktu 1 decyzji – oznakowania prawidłowego opakowań, ponieważ oznakowanie jest dokonywane w oparciu o wskazania zawarte w karcie charakterystyki. Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka z o. o. KM. Zaskarżając je w całości wniosła o jego uchylenie bowiem pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 roku stanowiło zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie stwierdzenie nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego /PPIS/ z dnia [...] lutego 2005 roku i o zawieszenie w trybie art.35 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowania egzekucyjnego /u. p. e. a./. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci: art. 122 § 3 u. p. e. a. poprzez przyjęcie, iż pismo złożone przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2005 roku może stanowić wyłącznie zarzuty w trybie art. 34 tej ustawy, art. 124 art., 112 w zw. z art. 126, art. 7, 9 i 11 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż pismo skarżącego z dnia 27 stycznia 2005 roku nie stanowi zażalenia na postanowienie PPIS z dnia [...] stycznia 2005 roku pomimo, że skarżący został pouczony o prawie wniesienia takiego zażalenia i jego niewątpliwa intencją było wniesienie zażalenia na wskazane powyżej postanowienie przez co skarżący pozbawiony został prawa do rozpatrzenia sprawy przez dwie instancje merytoryczne, naruszenie art. 34 u. p. e. a. poprzez wydanie postanowienia odrzucającego zarzuty w części pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 roku pomimo nie uzyskania wymaganego prawem stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym w jaki sposób skarżący naruszył wskazane przepisy prawa materialnego, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu podjęcie merytorycznej obrony w tym zakresie, naruszenie art. 27 § 1 u. p. e. a. poprzez nieuwzględnienie, iż tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko skarżącemu zawiera braki formalne w postacie nie przytoczenia przepisów prawa materialnego będących podstawą zobowiązania niepieniężnego, a wskazanie jedynie ogólnie ustawy o substancjach i preparatach chemicznych jako podstawy tego zobowiązania. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 5 i 25 ustawy z dnia 11 stycznia 2001 roku o substancjach i preparatach chemicznych /Dz. U. Nr 11 poz. 847 poprzez przyjęcie, iż skarżący stosuje w działalności zawodowej substancje i preparaty niebezpieczne bez posiadania karty charakterystyki, art. 221 kodeksu pracy poprzez przyjęcie, iż skarżący stosował substancje chemiczne nie oznakowane w sposób widoczny i umożliwiający ich identyfikację oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 września 2003 roku w sprawie oznakowania opakowań substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych /Dz. U. Nr 173 poz. 1679/. W uzasadnieniu swego zażalenia skarżąca spółka przypomniała stan faktyczny sprany a nadto wysunęła argumenty przeciwko decyzji, która jest decyzja ostateczną. W dniu [...] kwietnia 2005 roku postanowieniem Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 35 § 2 u. p. e. a. wstrzymał czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2005 roku, znak [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku, Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny /PWIS/ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że ocena prawna zażalenia zobowiązanego z dnia [...] stycznia 2005 roku, dokonana została przez organ I instancji jest prawidłowa, bowiem zobowiązana spółka jednoznacznie w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na wykonanie jednego z egzekwowanych obowiązków i podejmowanie starań do wykonania drugiego z nich. Stwierdzenia te mogą być zakwalifikowane wyłącznie jako zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, co ma oparcie w treści art. 33 u. p. e. a. Zgodnie z art. 34 tej ustawy zarzuty wniesione przez zobowiązanego rozpatruje organ egzekucyjny, którym w przedmiotowej sprawie jest Powiatowy Inspektor Sanitarny, będący jednocześnie wierzycielem egzekwowanych obowiązków o charakterze niepieniężnym, co wynika z art. 20 § 1 pkt 4 tejże ustawy. Stąd tez nie można zarzucać organowi naruszenie art. 34 u. p. e, a. poprzez nie zwrócenie się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Organ zauważa, iż sam skarżący potwierdza, że pismo z dnia 27 stycznia 2005 roku zawiera zarzuty. Nadto zobowiązany nie wskazał na żadne przesłanki, które dawałyby podstawę do zweryfikowania wysokości i zasadności nałożonej grzywny np: nie powołał się na sytuację finansową spółki w stosunku do wymierzonej grzywny. Stąd też organ nie podziela poglądu, że organ I instancji naruszył przywołane w zażaleniu przepisy procedury administracyjnej. Jednocześnie organ ustosunkował się do zarzutów strony o naruszenie przepisów prawa materialnego w tym ustawy z dnia 11 stycznia 2001 roku o substancjach i preparatach chemicznych /Dz. U. Nr 11 poz. 84/. Z przepisów tych wynika, że karta charakterystyki substancji niebezpiecznej lub preparatu w świetle art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi zbiór informacji o niebezpiecznych właściwościach substancji lub preparatu oraz zasad i zaleceń ich bezpiecznego stosowania. Jest ona niezbędna do podjęcia w miejscu pracy odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo i ochronę zdrowia człowieka i środowiska prze użytkowników prowadzących działalność zawodowa. Niedopuszczalne jest stosowanie w działalności zawodowej substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych bez posiadania karty charakterystyki. Osoba wprowadzająca do obrotu substancje lub preparaty niebezpieczne w przypadku pojawienia się nowych istotnych informacji ma obowiązek zaktualizować kartę charakterystyki, Kwestię oznakowania takich substancji i preparatów reguluje art. 221 § 1 kodeksu pracy, zgodnie z którym takie substancje muszą być oznaczone w sposób widoczny, umożliwiający ich identyfikację. Oznakowanie obejmuje nazwę umożliwiającą jednoznaczną identyfikację substancji, nazwy określonych substancji niebezpiecznych zawartych w preparacie, nazwę i siedzibę a w przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko oraz adres osoby wprowadzającej substancje do obrotu oraz odpowiednie znaki ostrzegawcze i napisy zgodnie z art. 26 a także informację o wymaganym postępowaniu z opróżnionymi opakowaniami. Te wszystkie okoliczności wymagalne przez ustawę były podstawą wydanej decyzji, której termin wykonania minął i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zarzutów zobowiązanego nie zostały wykonane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka z o. o. KM, która zaskarżyła przedmiotowe postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w całości i wniosła o; - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wskazanie Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu dlaczego sposobu postępowania zgodnego z wnioskami skarżącego zaprezentowanymi w zażaleniu na postanowienie PPIS z dnia [...] marca 2005 roku, względnie o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w trybie uproszczonym w razie stwierdzenia przesłanek do wydania orzeczenia w tym trybie, - przyznania skarżącemu od Skarbu Państwa PWIS zwrotu kosztów postępowania sadowego oraz o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa proceduralnego w postaci: - art. 124 § 1 kpa poprzez niewskazanie w zaskarżonym postanowieniu "czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego i w ocenie skarżącego z tego powodu jest nieważne, * art. 122 u. p. e. a. poprzez przyjęcie, iż pismo złożone przez skarżącego w dniu 27 stycznia 2005 roku może stanowić wyłącznie zarzuty w trybie art. 34 tej ustawy, * art. 124, 112 w zw. z art.126, art. 7, 9 i 11 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 roku nie stanowi zażalenia na postanowienia PPIS pomimo, że skarżący został pouczony o prawie wniesienia takiego zażalenia i jego niewątpliwą intencja było wniesienie zażalenia na wskazane powyżej postanowienia przez co skarżący pozbawiony został prawa rozpatrzenia sprawy przez dwie instancje, - naruszenie art. 34 u. p. e. a. poprzez wydanie postanowienia odrzucającego zarzuty sformułowane w części pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 roku, pomimo nie uzyskania wymaganego prawem stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, naruszenie art. 124 § 1 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym w jaki sposób skarżący naruszył wskazane przepisy prawa materialnego a tym samym uniemożliwiającym skarżącemu podjęcie merytorycznej obrony w tym zakresie, naruszenie art. 27 ust. 1 u. p. e. a. poprzez nieuwzględnienie, iż tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko skarżącemu zawiera braki formalne w postaci nie przytoczenia przepisów prawa materialnego będących podstawą zobowiązania niepieniężnego, a wskazane jedynie ogólnie ustawy o substancjach i preparatach chemicznych, jako podstawy tego zobowiązania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: art. 5 i 25 ustawy z dnia 11 stycznia 200] roku o substancjach i preparatach chemicznych /Dz. U. Nr 11 poz. 84 poprzez przyjęcie, iż skarżący stosuje w działalności zawodowej substancje i preparaty niebezpieczne bez posiadania karty charakterystyki, art. 221 kodeksu pracy poprzez przyjęcie, iż skarżący stosował substancje chemiczne nie oznakowane w sposób widoczny i umożliwiający ich identyfikację, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 września 2003 roku w sprawie oznakowania opakowań substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych /Dz. U. Nr 173 poz.1679/, W uzasadnieniu skarga podkreśla, iż postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy w ocenie skarżącego wadliwe pod względem formalnym i materialnym postanowienie PPIS jest obarczone wadą formalną i jako takie nie może się ostać a mianowicie nie zawiera ono pouczenia o środkach zaskarżenia od niego przysługujących ani nie zawiera ustosunkowania się do wszystkich wyłuszczonych w zażaleniu argumentów przeciwko niemu. Bowiem organ w żaden sposób nie wykazał, iż miał podstawy do zakwalifikowania zażalenia jako zarzutów i rozpoznania ich w takim trybie, gdy tymczasem wolą. skarżącego było złożenie zażalenia. Podał ponadto że skoro organ miał wątpliwości co do kwalifikacji zażalenia skarżącej spółki to mógł zapytać skarżącego o to czym jest to pismo i tak je rozpoznać zgodnie z wolą skarżącego. Wreszcie skarga podnosząca w zasadzie te same argumenty co w odwołaniu polemizuje także z decyzją administracyjną co do zasadności wymagań i nakazów nałożonych na skarżącą spółkę. Mimo, że wyraźnie skarżący do końca tak rzeczy nie ujmuje można wywieść wniosek ze skargi, iż pismo nazwane zażaleniem z dnia [...] stycznia 2005 roku było i zażaleniem i w części zarzutami. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty dotychczasowe w sprawie i wniósł o jej oddalenie, nie wyraził także zgody na prowadzenie sprawy w trybie uproszczonym, domagał się przeprowadzenia rozprawy. Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest niezasadna. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tj. z 2002 roku Dz. U. Nr 110 poz.151/ przewiduje środki odwoławcze: zażalenie i zarzuty /art. 33 oraz 122 ustawy/. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia. A mianowicie przysługuje on tylko zobowiązanemu, składać go można jedynie z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33, a składa się go gdy naruszone są istotne zasady postępowania egzekucyjnego, lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna, a organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy merytorycznie bowiem te kwestie mogły być rozpoznane w odwołaniu od decyzji nakładającej obowiązek. Art. 33 jako podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji wymienia: - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, * odroczenie terminu wykonania obowiązku, albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, * określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, * błąd co do osoby zobowiązanego, * nie wykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, * niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, * brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 * zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, * prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, * niespełnienie wymogów określonych w art. 27, Natomiast zgodnie z art. 122 § 3 wyżej cytowanej ustawy na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia przysługuje zażalenie, którego podstawą jest kwestionowanie zasad jej nałożenia, wysokości, celowości i skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, iż zobowiązanemu przysługuje prawo i do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji z art. 33 i także zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, bądź tez tylko jednego z tych środków w zależności od przytoczonych w nich okoliczności i podstaw zaskarżenia. Z analizy pisma złożonego w dniu [...] stycznia 2005 roku /data prezentaty/ złożonego przez skarżącego zatytułowanego "z a ż a l e n i e" na postanowienie, znak [...] a dnia [...] stycznia 2005 roku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wynika, iż strona KM spółka z o. o. kwestionuje prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec wykonania punktu I decyzji i realizowaniu punktu II decyzji przy dużym stopniu zaangażowania strony wskazującym na wykonanie także i tego nałożonego obowiązku. A zatem dorozumianie wskazał jako podstawę wniesionego środka art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W żadnym razie skarżący nie podniósł argumentów co do zasad nałożonej grzywny w celu przymuszenia, mimo, że pismo nazwał zażaleniem. Stąd też w ocenie Sądu trafnie organ zakwalifikował przedmiotowe pismo zgodnie z jego treścią, a nie nazwą, jako zarzuty przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu i je rozpoznał. Przeprowadzona kontrola z [...] września 2004 roku przed wydaniem upomnienia wykazała, iż obowiązki nałożone decyzją nie zostały wykonane. W przedmiotowej sprawie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest utrwalone i wielokrotnie Sąd ten dawał wyraz w swych orzeczeniach, iż o zakwalifikowaniu wniesionego pisma przez stronę nie decyduje nagłówek lecz jego treść, /patrz wyrok NSA z 2 stycznia 1988 roku SA/Wr 815/87/. Nie można zgodzić się w tym miejscu ze skarżącym, iż jego pismo z dnia [...] stycznia 2005 roku jest jednocześnie i zażaleniem i zarzutem. Z treści tego pisma nie można wywnioskować co poza tytułem miałoby być treścią zażalenia. Podobnie nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż został naruszony przepis art. 34 ustawy wobec nie uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W niniejszej sprawie trafnie zauważa Wojewódzki Inspektor Sanitarny, iż zarzuty rozpatrywał organ, który jest jednocześnie wierzycielem egzekwowanych obowiązków o charakterze niepieniężnym i brak tego stanowiska nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na wynik prowadzenia postępowania egzekucyjnego /patrz wyrok NSA z 20 lutego 1998 roku /I SA/ŁD 911/96 ONSA 1998 Nr 4 poz. 148/ - zachowujący swą aktualność po nowelizacji z 6 września 2001 roku. Sąd nie rozpatrywał podniesionych w skardze, ale także i w odpowiedzi na skargę zarzutów merytorycznych dotyczących zasadności obowiązków wynikających z decyzji, bowiem te okoliczności mogły być podniesione w odwołaniu od decyzji a zobowiązany takiego odwołania nie składał i decyzja stała się ostateczna. Natomiast należy podzielić stanowisko skarżącego co do braku pouczenia w postanowieniu organu II instancji o terminie i możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Jednakże okoliczność ta nie powoduje z mocy prawa nieważności postanowienia, bowiem nie miało ono wpływu na dalsze postępowanie w sprawie. Skarżący w terminie złożył skargę do Sądu Administracyjnego, która została rozpoznana. Okoliczność ta miała by jedynie wpływ na przywrócenie terminu do wniesienia skargi w przypadku jego uchybienia, co w sprawie nie miało miejsca. Te zatem okoliczności zadecydowały, iż z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji wyroku.