II SA/Go 664/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D., D.D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej A.D., D.D. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. A. i D.D. wnieśli skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł za samowolnie wykonaną budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zarządzeniem z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt II SA/Go 664/14, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 1400 zł, powołując się na § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł pełnomocnik A. i D.D., które postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1090/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., pełnomocnik skarżących cofnął skargę, wniósł o zwrot uiszczonego wpisu sądowego i o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wniosku podał, że decyzją z dnia [...] października 2015r. Wojewoda umorzył nałożoną na skarżących opłatę legalizacyjną, wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.) oraz czy została prawidłowo opłacona. Według art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W świetle natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga A.D. i D.D. jest obarczona brakiem formalnym, jakim jest brak uiszczonego w całości wpisu sądowego, uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Odnosząc się natomiast do złożonego w przedmiotowej sprawie oświadczenia pełnomocnika skarżących o cofnięciu skargi wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga nie została jeszcze należycie opłacona, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606 oraz postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 277/14; postanowienie WSA w Kielcach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 180/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W związku z przytoczonymi powyżej argumentami, w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi, bowiem zachodziły podstawy do jej odrzucenia wobec nieuzupełnienia braków formalnych. W dalszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Stosownie zaś do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 2 powołanego artykułu). Z uwagi na to, że skarga została odrzucona, w sprawie zaistniały przesłanki do zwrotu kwoty uiszczonej z tego tytułu opłaty. Z tych względów na podstawie przepisu art. 220 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.