II SA/Go 686/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Zarządu Województwa o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Zarządu Województwa na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zarząd Województwa, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2016r., nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 13.892,00 zł powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym z majątku B.S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżący jako organ administracji realizuje istotne zadania regionalne, natomiast rozpoczęcie procedury obciążania go kosztami spowoduje ograniczenie możliwości ich realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tego postanowienia spowoduje ograniczenie w realizacji zadań regionalnych, które realizuje wnioskodawca. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie został opisany stan finansowy i majątkowy strony skarżącej, a w szczególności uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez Sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania postanowienia. Twierdzenia strony niepoparte żadnymi dowodami nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem wstrzymanie wykonania postanowienia przez sąd może nastąpić jedynie na podstawie realnych okoliczności. W tej sytuacji wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie stosownymi dokumentami swoich twierdzeń o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Takich danych strona skarżąca nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności, a co się z tym wiąże, że wykonanie postanowienia wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie postanowienia wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Należy również podkreślić, że tzw. uszczerbek finansowy w związku z regulowaniem zobowiązań publicznoprawnych – nawet w znacznej wysokości - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonego postanowienia, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).