II SA/Go 697/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P.B. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 856, obecnie Dz.U. z 2017 poz. 1840; dalej u.o.z.) orzekł o czasowym odebraniu P.B. psów rasy Bulterier oraz American Staffordshire Terrier wskazanych w treści decyzji, utrzymywanych na posesji strony przy ul. [...] do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji oraz orzekł o przekazaniu psów do Punktu przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt znajdującego się na terenie Grupowej Oczyszczalni Ścieków w miejscowości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Komendy Powiatowej Policji prowadzącej postępowanie przygotowawcze w sprawie zaistniałego od czerwca 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017r. na terenie Gminy narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo uszczerbku na zdrowiu wielu osób poprzez nienależyte zabezpieczenie psów rasy Bulterier i American Stafford Terrier, które stwarzają bezpośrednie zagrożenie uciekając z posesji właściciela i zagryzając zwierzęta domowe (art. 160 § 1 kodeksu karnego) oraz niezachowania przez właściciela zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt, które po wydostaniu się z terenu posesji biegały po terenie m. [...] i m. [...] bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela, zagryzając na terenie [...] dwa króliki, tj. o czyn z art. 77 Kodeksu wykroczeń oraz art. 37 ust. 1 u.o.z. Zdaniem organu z uzasadnienia wniosku oraz ustaleń opisanych w treści decyzji wynika, że właściciel psów – P.B. nie sprawuje należytej kontroli nad nimi naruszając art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.o.z., który zawiera katalog otwarty przesłanek stanowiących o znęcaniu się nad zwierzętami. Do znęcania się nad zwierzętami dochodzi również, w ocenie organu, w sytuacji niezachowania zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy ich trzymaniu. Poprzez to właściciel dopuszcza do swobodnego poruszania się psów po okolicy, co powoduje u nich zmianę psychiki i wzrost agresji w stosunku do innych zwierząt. Doprowadza to w ocenie organu do realnego zagrożenia bezpieczeństwa dla zwierząt oraz ludzi. W dniu [...] września 2017 r., w ramach wykonania powyższej decyzji, odebrano P.B. pięć psów rasy American Staffordshire, spisując z tej czynności protokół i notatkę służbową. 2. Od decyzji z dnia [...] września 2017 r. P.B. złożył odwołanie, wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił organowi: – naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem istoty sprawy oraz pominięciem istotnych dowodów w sprawie oraz przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, – naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. poprzez wydanie decyzji o czasowym odebraniu odwołującemu psów z uwagi na stwierdzone znęcanie się nad zwierzętami w sytuacji, gdy ze wskazanej przez organ podstawy prawnej wynika, że zachowanie odwołującego się nie wyczerpywało znamion znęcania się nad zwierzętami, albowiem warunki w jakich znajdują się psy są odpowiednie, są zadbane pozostając w dobrej kondycji fizycznej, posiadając stały dostęp do pożywienia, wody, które swobodnie poruszają się w kojcu, a który pozwala im na zachowanie naturalnej pozycji. Odwołanie uzupełnione zostało przez skarżącego pismem z dnia [...] października 2017 r., w którym rozwinął zarzuty. 3. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie i dokonał poprawnej analizy stanu faktycznego sprawy, nie dopatrując się zarzucanych przez stronę naruszeń art. 7, 8 i 9 k.p.a., ani innych przepisów proceduralnych. Kolegium uznało również, że organ I instancji nie naruszył prawa, jako że zastosowany przez niego środek w pełni mieści się w dyspozycji przepisu art. 6 ust. 2 pkt. 10 u.o.z. Uzasadniając stwierdzenie spełnienia w przedmiotowej sprawie ustawowych przesłanek znęcania się nad zwierzętami organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. funkcjonariusze Policji wspólnie z Inspektorem Powiatowej Inspekcji Weterynarii i pracownikiem Urzędu dokonali sprawdzenia hodowli prowadzonej przez odwołującego i nie stwierdzono, aby psy były zaniedbane, były w dobrej kondycji fizycznej, posiadały dostęp do pożywienia i wody oraz mogły swobodnie poruszać się po kojcu. O niewłaściwych warunkach bytowych zwierząt mogłyby pośrednio świadczyć niektóre zapisy opinii z miejsca interwencyjnego odebrania psów wydanej przez Stowarzyszenie Pomocy zwierzętom A w dniu [...] października 2017 r., czy notatki służbowe z dnia [...] września 2017 r. jednak dowody te nie są dostatecznie jednoznaczne. Jednak zdaniem Kolegium dogłębna i celowościowa interpretacja art. 6 ust. 2 pkt. 10 u.o.z. wskazuje na to, że niewłaściwe warunki, o których mowa w tym przepisie to takie warunki, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Powyższe pozwala w ocenie organu odwoławczego przyjąć, że niewłaściwe warunki bytowania istnieją wówczas, gdy nie zapewniają zwierzęciu opieki i ochrony i nie odpowiadają potrzebom gatunku, rasy, płci i wieku, przy czym potrzeby traktować należy szeroko, zważając na cechy psychofizyczne gatunku i rasy zwierzęcia, zakres percepcji zjawisk zewnętrznych oraz sposób i zdolność reagowania na nie, które to elementy postrzegać należy w kontekście obowiązku nie narażania zwierzęcia na niebezpieczeństwo, którego samo nie jest świadome. W ocenie Kolegium psy stanowiące własność odwołującego się nie miały zapewnionych właściwych warunków bytowania, utrzymywano je w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz. Powyższe spowodowało zaś, że osobniki pozostające poza kontrolą właściciela (opiekuna) nie tylko stwarzały niebezpieczeństwo dla innych zwierząt i ludzi, ale dodatkowo same były narażone na niebezpieczeństwo (np. na niebezpieczeństwo kolizji z pojazdami, niebezpieczeństwo ze strony innych zwierząt, jak również na niebezpieczeństwo złego traktowania przez mieszkańców jako, że nie można wykluczyć, że w celu obrony przed psami ludzie będą stosować środki zagrażające ich zdrowiu i życiu). Psy wielokrotnie biegały bez nadzoru po terenie m. [...] oraz m. [...] i że było to zjawisko powtarzalne, a nie incydentalne. Z tych względów zastosowanie środka określonego w art. 7 ust. 1 u.o.z. było w pełni uzasadnione. 4. Od decyzji P.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że utrzymywanie psów w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz stanowi znęcanie się nad zwierzętami w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy wykładnia językowa mająca pierwszeństwo przed wykładnią celowościową i funkcjonalną nie pozwala na wyciągnięcie powyższego wniosku; 2) art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci przede wszystkim oględzin nieruchomości, na której zwierzęta były przetrzymywane, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż psy miały swobodną możliwość wydostawania się na zewnątrz posesji, podczas gdy psy były trzymane w ogrodzonej metalowym ogrodzeniem i dodatkowo od strony drogi publicznej i chodnika drewnianym ogrodzeniem, części posesji, zabezpieczonej furtką wewnętrzną z metalową zasuwą, metalową przesuwną bramą zabezpieczoną dodatkowo łańcuchem i kłódką; 3) art. 6 k.p.a. przez działanie organów obu instancji z naruszeniem przepisów prawa, w tym art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., poprzez dokonanie niedopuszczalnej interpretacji tego przepisu i na jego podstawie wydanie decyzji w sprawie; 4) art 7 k.p.a. przez niestanie w toku postępowania na straży praworządności, niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie mając przy tym na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 5) art. 7a § 1 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej t.j. art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. na korzyść strony, w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki jego niezastosowania określone w § 2 art. 7a k.p.a.; 6) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 7) art. 9 k.p.a. przez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 8) art. 11 kpa przez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi się kierują przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. 5. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. wydanym w sprawie II SA/Go 1189/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] października 2017 r., nr [...]. W ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że mimo zbycia psów skarżący nadal posiada przymiot strony i interes prawny w niniejszym postępowaniu. Po przytoczeniu przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 6 ust. 2 oraz 7 ust. 1 u.o.z. sąd skonstatował, że skoro w art. 7 ust. 1 u.o.z. mowa jest o traktowaniu zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., to hipoteza powyższego przepisu zakłada, iż właściciel lub opiekun zwierzęcia znęca się nad nim, czyli popełnia przestępstwo z art. 35 ust. 1 i 2 u.o.z. Stąd aby zastosować art. 7 ust. 1 u.o.z. powinno nastąpić co najmniej uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem. Podejrzenie to może być zweryfikowane wyłącznie w postępowaniu karnym i jedynie w nim można je potwierdzić i wyciągnąć łączące się z nim konsekwencje w postaci kar i środków karnych. Dalej sąd wskazał, że w sprawie znaczenie ma pkt 10 art. 6 ust. 2 u.o.z., który za znęcanie traktuje "utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania". Zdaniem sądu "niewłaściwe warunki", o których mowa we wskazanym przepisie przepisie art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. to takie warunki, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Przy czym niewłaściwe warunki bytowania, to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, upałem, deszczem, śniegiem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała. Przepis ten należy odczytywać również w kontekście art. 5 u.o.z., statuującym obowiązek humanitarnego traktowania zwierzęcia, przez które rozumie się – stosownie do art. 4 pkt 2 u.o.z. – traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu ochronę oraz w kontekście art. 1 ust. 1 z d. 2 u.o.z. , stanowiącego, że człowiek jest winien zwierzęciu poszanowanie, ochronę i opiekę. Za "niewłaściwe warunki bytowania" zwierząt uznaje się równeiż przetrzymywanie ich w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz i narażanie na niebezpieczeństwo ich samych oraz narażanie innych zwierząt i ludzi na niebezpieczeństwo stwarzane przez to stado psów pozostające poza kontrolą właściciela lub opiekuna. Taka ostatnia sytuacja, jak konkluduje sąd mogła mieć miejsce w sprawie i mogłaby uzasadniać zastosowanie wobec skarżącego przepisu art. 7 ust. 1 u.o.z. Jednakże odebranie to ma charakter uznaniowy. Dlatego organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 7 ust. 1 o.u.z. powinien w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. Tymczasem, jak stwierdził sąd, postępowanie administracyjne w sprawie zostało ograniczone jedynie do oceny wniosku i dokumentów przedłożonych przez Komendę Powiatową Policji, natomiast organy nie podejmowały żądnych własnych ustaleń w sprawie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a które niezbędne były do właściwego zastosowania środka wskazanego w art. 7 ust. 1 u.o.z. Organy nie poczyniły żadnych ustaleń co do tego czy po wszczęciu postępowania, skarżący poczynił działania mające na celu uniemożliwienie psom dalsze wydostawania się poza posesję, na której jest prowadzona hodowla (skarżący w odwołaniu wskazywał, że podjął takie działania, załączając dokumentację fotograficzną do czego organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, a niewątpliwie okoliczność ta ma istotne znaczenie, przy ocenie celowości zastosowania sankcji wynikającej z art. 7 ust. 1 u.o.z. Rozważenie tej kwestii, zdaniem sądu, było konieczne z punktu widzenia wspomnianego art. 7 k.p.a. nakazującego uwzględnienia nie tylko interesu społecznego, ale również interesu strony). Ponadto organ I instancji przed wydaniem decyzji nie sprawdził, czy wszystkie psy, które zostały wymienione we wniosku nadal pozostają pod opieką skarżącego, a tym samym czy zachodziły podstawy do ich odebrania. Okoliczność ta miała istotne znaczenie, gdyż na etapie wykonywania decyzji okazało się, że jeden z psów, objętych decyzją został sprzedany przez skarżącego i nie pozostaje pod jego opieką, do czego organ odwoławczy również się nie odniósł. Sąd wskazał również, że w decyzji organu I instancji stwierdzono, że odebranie zwierząt następuje "do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji". Jednakże czasowe odebranie zwierząt w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z. łączy się ściśle z postępowaniem karnym o przestępstwo znęcania z art. 35 ust. 3 u.o.z. Organy nie ustaliły, czy tego rodzaju postępowanie o wskazany czyn w ogóle się toczy lub toczyło (we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest bowiem informacja o postępowaniu dotyczącym czynów stypizowanych w art. 160 § 1 kodeksu karnego, art. 77 kodeksu wykroczeń i art. 37 u.o.z., a nie o czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z.). W ocenie sądu wojewódzkiego organy nie dokonały w kontrolowanym postępowaniu jakichkolwiek ustaleń pozwalających na ocenę, czy wskazany w decyzji "Punkt przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt, znajdujący się na terenie Grupowej oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]", do którego miały zostać przekazane zwierzęta, spełnia wymogi schroniska zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 1 u.o.z w zw. z art. 4 pkt 25 u.o.z. Z tych względów stwierdzając naruszenia przepisów art. 7, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. W ostatnim akapicie wskazano, że ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do konieczności uzupełniania postępowania w zakresie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Wyrok nie został zaskarżony i jest prawomocny. 6. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2017 r., nr [...]. Po przedstawieniu historii sprawy, w tym wydanych decyzji oraz orzeczenia kasacyjnego tutejszego sądu z dnia 15 marca 2018 r. Kolegium, powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie wskazało, że dla sprawy nie ma znaczenia kwestia przeniesienia własności sześciu psów objętych decyzją na rzecz P.R. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] października 2017 r., gdyż to skarżący był osobą, która faktycznie zajmowała się psami i nimi władała. Wskazano również, że – jak to również stwierdził sąd administracyjny, odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeśli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 u.o.z. przepadku zwierzęcia, gdyż postępowanie w przedmiocie odbioru zwierzęcia pełni funkcję służebną i akcesoryjną względem postępowania karnego o przestępstwo z art. 35 ust. 1 a u.o.z. Następnie Kolegium in extenso przytoczyło uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt [...] w sprawie P.B. obwinionego o czyny art. 77 kodeksu wykroczeń oraz art. 10a pkt 3 u.o.z., którym to wyrokiem Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony apelacją strony skazujący wyrok sądu I instancji w ten sposób, że wyeliminował z opisu przypisanego obwinionemu czynu zachowania sprawcze, które dopuścił się w dniu [...] marca 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r., a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Czyny, za które P.B. został skazany polegały zatem na tym, że we wskazanym w wyroku okresie nie zachował zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt - psów rasy "Amstaf" sztuk 3 maści brązowej oraz jednego psa bulterier maści białej (czyn z art. 77 kodeksu wykroczeń") oraz, że puszczał wskazane zwierzęta bez kontroli i oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela (art. 10a pkt 3 u.o.z.). Ponadto, na podstawie art. 37 ust. 3 u.o.z. sąd okręgowy utrzymał orzeczony przez sąd rejonowy orzekł przepadek 7 psów rasy "American Staffordshire Terrier" i "Bulterier". Kolegium uznało, że wydany w sprawie karnej wyrok Sądu Okręgowego, w kontekście zawartej oceny prawnej i wskazań co do uzupełnienia postępowania w zakresie okoliczności wymienionych w uzasadnieniu wyroku (art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. jednoznacznie przesądził o fakcie przepadku 7 psów tych samych, których dotyczy zaskarżona decyzja o ich czasowym odbiorze. Skoro, jak orzekł WSA, postępowanie w przedmiocie odbioru zwierzęcia pełni funkcję służebną i akcesoryjną względem postępowania karnego i decyzja o czasowym odebraniu zwierząt stanowi formę tymczasowego środka stosowanego w związku z toczącym się równolegle postępowaniem karnym i skoro zwrot zwierzęcia uzależniony jest od końcowego rozstrzygnięcia sądu wydawanym w sprawie, to w niniejszej sprawie zasadne było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. 7. Skargę od decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] złożył P.B. domagając się jej uchylenia lub zmiany oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy zarzucając decyzjom naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: – art. 7 k.p.a. przez niestanie w toku postępowania na straży praworządności, niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; – art. 11 k.p.a. przez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu; – art. 77 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz zignorowanie zaleceń dotyczących konieczności uzupełnienia postępowania w zakresie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wyroku WSA w Gorzowie Wlkp.; – art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci przede wszystkim oględzin nieruchomości, na której zwierzęta były przetrzymywane, co doprowadziło do błędnego wniosku, że psy miały swobodną możliwość wydostania się na zewnątrz posesji; – art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ponowione postępowanie administracyjne, wbrew wskazaniom sądu, zostało ograniczone jedynie do oceny wniosku i dokumentów przedłożonych przez Komendę Powiatową Policji. Nie podjęto żadnych własnych ustaleń w sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji. WSA zobowiązał organ do poczynienia ustaleń co do tego, czy po wszczęciu postępowania skarżący poczynił działania mające na celu uniemożliwienie psom dalsze wydostawanie się poza posesję, na której jest prowadzona hodowla. Skarżący podjął takie działania, ale organ w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności, która przecież miała istotne znaczenie nie tylko do uwzględnienia interesu społecznego, ale również interesu strony. Organy nie sprawdziły, czy wszystkie psy, które zostały wymienione we wniosku nadal pozostają pod opieką skarżącego, a tym samym czy zachodziły podstawy do ich odebrania. Ponadto organy nie dokonały w kontrolowanym postępowaniu jakichkolwiek ustaleń pozwalających na ocenę, czy wskazany w decyzji "Punkt przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt", znajdujący się na terenie Grupowej oczyszczalni ścieków w miejscowości [...], zapewniał psom właściwą opiekę weterynaryjną oraz czy znajdował się w rejestrze podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Zdaniem skarżącego wydana przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] lipca 2018r. stanowi tylko polemikę z ustaleniami i rozważaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). 9. Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 marca 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1189/17. wcześniejszej decyzji Kolegium z dnia [...] października 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W związku z tym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi związanie oceną prawną wyrażoną w tej sprawie (art. 153 p.p.s.a). Kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla sprawy bowiem w kontekście tego związania należy ocenić legalność kontrolowanej decyzji. Relewantne dla niniejszej kontroli elementy oceny prawnej wskazane w powołanym wyroku zostały wyżej opisane w punkcie 5. Wynika z nich przesądzenie interesu prawnego skarżącego, co nie jest już sporne oraz to, że mimo zbycia psów skarżący posiada przymiot strony i interes prawny w niniejszym postępowaniu i może być adresatem zaskarżonej decyzji. Nie można jednak podzielić stanowiska Kolegium, że wydany przez Sąd Okręgowy prawomocny wyrok skazujący P.B. w postępowaniu karnym i orzeczony w tym postępowaniu przepadek psów uzasadnia wydaną decyzję (jest to jedyna przesłanka jaką wskazało Kolegium ponownie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji). Konstatacja ta jest sprzeczna z treścią wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 15 marca 2018 r. (II SA/Go 1189/17). Jak wynika bowiem z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] marca 2018 r. wydanego w sprawie [...] P.B. został uznany za winnego polenienia przestępstw określonych w art. 77 kodeksu wykroczeń oraz art. 10a ust. 3 u.o.z. Żadne z tych przestępstw nie jest przestępstwem znęcania się, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.o.z. Skazanie to nie wyczerpuje również znamion czynów określonych w poszczególnych punktach art. 6 ust. 2 u.o.z., w szczególności punktu 10. Przepadek, który orzeczono w postępowaniu karnym został oparty na przepisie art. 37 ust. 3 u.o.z. ze względu na ukaranie obwinionego za wskazane wykroczenia. Przepadek ten nie był zatem związany z czynami zarzucanymi skarżącemu w postępowaniu administracyjnym objętymi pojęciem znęcania się and zwierzętami, o czym wprost wypowiedział się sąd administracyjny w poprzednim wyroku. W tymże wyroku podkreślono, że prejudycjalny związek postępowania karnego z postępowaniem administracyjnym zachodzić będzie tylko wtedy, gdy postępowanie karne prowadzone jest w przedmiocie znęcania się nad zwierzętami (czyn z art. 35 ust. 1 a u.o.z.), wobec czego przepadek orzekany może być na podstawie art. 35 ust. 3 u.o.z. 10. Skazanie za inne, niż znęcanie się nad zwierzętami czyny oraz przepadek orzeczony na innej podstawie prawnej, niż związana ze sprawą administracyjną kwestia znęcania się nad zwierzętami, nie mogą być więc "automatycznie" przenoszone na postępowanie administracyjne. W szczególności taki zabieg nie może służyć do konwalidacji skutków postępowania administracyjnego prowadzonego w innym przedmiocie i dotyczącego innego deliktu. Kwestie te zostały już wiążąco przesądzone w poprzednim wyroku i szczegółowo omówione, wobec czego nie ma potrzeby ich powtarzania. Dla sądu jasne było bowiem to, że zagrożenie i szkody, które powodują nienadzorowane właściwie zwierzęta powinny spotkać się z reakcją i sankcjonowaniem czemu służyło postepowanie karne, ale że takie sytuacje nie są same przez się przypadkami znęcania się nad zwierzętami, które typizuje art. 6 ust. 2 u.o.z. Inne są bowiem zakresy i przedmioty ochrony; w tym drugi przypadku chodzi bowiem o ochronę zwierzęcia, a nie innego dobra któremu zwierzę zagraża lub może zagrażać. Z tych właśnie względów sąd wojewódzki, znając przedmiot toczącego się już wówczas postępowania karnego, poświęcił znaczną część swojej argumentacji prawnej możliwości uznania za przypadek znęcania się na zwierzętami (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.), także sytuacji, gdy zwierzęta nie są właściwie dozorowane i zabezpieczane przed niekontrolowanym opuszczaniem posesji i wyrządzając szkody same mogą być narażone na cierpienia lub szkody. To jednak ustalenie nie było przedmiotem postępowania karnego i wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym właśnie kierunku w niniejszym postępowaniu, co wyraźnie nakazano organowi uczynić (por. s. 13-16 uzasadnienia w sprawie II SA/Go 1189/17). Tymczasem te zalecenia pozostały całkowicie niezrealizowane, gdyż aktywność organu w ponowionym postępowaniu sprowadziła się wyłącznie do odnotowania treści prawomocnego wyroku karnego – wydanego łącznie ze skutkiem w postaci przepadku, jak to już podkreślono, w innym przedmiocie, niż przesłanka stanowiąca podstawę wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Nie zostało też zrealizowane w żadnym zakresie wskazanie dotyczące wyjaśnienia charakteru miejsca, do którego zostały przekazane odebrane psy, o czym również szczegółowo była mowa w wyroku sądu administracyjnego (s. 19 uzasadnienia w sprawie II SA/Go 1189/17). Z tych względów stwierdzając naruszenia przepisów art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., był obowiązany uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do konieczności uzupełniania postępowania w zakresie okoliczności wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu wyroku wydanym w sprawie II SA/Go 1189/17, potwierdzonym niniejszym orzeczeniem biorąc pod uwagę fakt, że prawomocne orzeczenie wydane w postępowaniu karnym, ze względu na innym przedmiot i typizację czynów, za które skazano stronę, nie jest dla niniejszego postępowania prejudykatem. W tej sytuacji wypowiadanie się co do prawidłowości kwalifikacji materialnoprawnej jest nadal przedwczesne. O należnych skarżącemu kosztach postępowania (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 209 p.p.s.a.