II SA/Go 717/16

Dnia 7 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, Skarżący P.A., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wydanie zaskarżonej decyzji spowodowało, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wskazane w art. 62 § 2 pkt 1 in fine p.p.s.a. stojące na przeszkodzie uwzględnienia wniosku. Zaskarżona decyzja jest decyzją wykonalną. Skarżący podkreślił rozbieżności orzecznictwa Służby Celnej w zakresie charakteru gier na urządzeniu, wskazał na wyroki zapadłe w podobnych sprawach w innych sądach administracyjnych, a także postanowienia wydane w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wydane przez inne sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, nie wykazał we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające powołanie się na rozbieżności w sferze orzeczeń organów administracji publicznej, wcześniej wydawane w sprawie wyroki kończące postępowania w podobnych sprawach, czy nawet wskazanie na postanowienia wydawane przez inne sądy administracyjne w przedmiocie wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji, którymi nakładano na strony kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji np. finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn, uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej w żaden sposób nie odniósł się do materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem strona nie wykazała ziszczenia się przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia "znacznej" szkody, czy też "trudnych do odwrócenia" skutków, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast akcentowana przez Skarżącego kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym wpadkowym postępowaniu kwestia ta nie mogła być przedmiotem kontroli sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.