II SA/Go 718/10

Dnia 17 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. i J.M. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji o środku odwoławczym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] Prezydent ustalił numer porządkowy dla nieruchomości zabudowanej, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], będącej przedmiotem użytkowania wieczystego J.M. i J.M.. Nieruchomość otrzymała numer porządkowy 50. Na powyższe pismo J.M. i J.M. wnieśli zażalenie, skierowane do "organu właściwego drugiej instancji" za pośrednictwem Prezydenta, które organ ten przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwróciło wniosek skarżącym. Na postanowienie to J.M. i J.M. wnieśli, zgodnie z pouczeniem Kolegium, zażalenie. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystosowało do skarżących oraz Prezydenta pismo z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zawierające informację, iż przedmiotowa sprawa została zakończona postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2010 r., które zawierało pouczenie o przysługujących stronom środkach odwoławczych, sposobie i terminie ich wniesienia. Zatem jeżeli strony tego postępowania są niezadowolone z zapadłego rozstrzygnięcia, mogą wnieść od niego środek odwoławczy, zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w postanowieniu. Na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.M. i J.M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 20 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę J.M. i J.M. z uwagi na to, iż została ona wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 30 listopada 2010r. W dniu 6 grudnia 2010r. do WSA w Gorzowie Wlkp. wpłynęło pismo skarżących z dnia 27 listopada 2010r. (nadane w dniu 2 grudnia 2010r. – k. 69 akt sprawy), które następnie zostało zakwalifikowane jako skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. postanowieniem z dnia 20 października 2010r. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 22/11, a postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 1 marca 2010r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia [...] marca 2011r. J.M. i J.M. wnieśli sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 20 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie i sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Na wstępie wymaga podkreślenia, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 § 1, 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2 i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421). Ponadto, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone stronie skarżącej wraz z obszernym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Z pouczenia tego wyraźnie wynikało, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym oraz w jakim terminie winna zostać złożona. Wobec powyższego sporządzona samodzielnie przez J.M. i J.M. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osoby nie będące adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Ponadto z akt sprawy wynika, że ostatnim dniem do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 20 października 2010r. był dzień 29 listopada 2010r. Złożenie więc przez skarżących skargi kasacyjnej w dniu 10 marca 2011r. (data stempla pocztowego) nastąpiło ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.