II SA/Go 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. i J.M. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi J.M. i J.M. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji o środku odwoławczym zakończonej postanowieniem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 718/10 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] Prezydent ustalił numer porządkowy dla nieruchomości zabudowanej, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] położonej w obrębie [...], będącej przedmiotem użytkowania wieczystego J.M. i J.M.. Nieruchomość otrzymała numer porządkowy 50. Na powyższe pismo J.M. i J.M. wnieśli zażalenie, skierowane do "organu właściwego drugiej instancji" za pośrednictwem Prezydenta, w którym zakwestionowali zasadność nadania nieruchomości będącej ich własnością nowego numeru porządkowego. Prezydent przekazał powyższe zażalenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwróciło wniosek skarżącym. Postanowienie zawierało pouczenie, iż stronie niezadowolonej z zapadłego rozstrzygnięcia służy prawo złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia. J.M. i J.M., stosując się do tego pouczenia, wnieśli zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, w którym zakwestionowali prawidłowość nie tylko powyższego postanowienia, ale również całokształtu czynności podjętych w sprawie przez Prezydenta oraz Samorządowego Kolegium Odwoławcze. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystosowało do skarżących oraz Prezydenta pismo z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zawierające informację, iż przedmiotowa sprawa została zakończona postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2010 r., które zawierało pouczenie o przysługujących stronom środkach odwoławczych, sposobie i terminie ich wniesienia. Zatem jeżeli strony tego postępowania są niezadowolone z zapadłego rozstrzygnięcia, mogą wnieść od niego środek odwoławczy, zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w postanowieniu. Na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.M. i J.M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi zarzucili, iż to nie oni, tylko Prezydent skierował sprawę do SKO jako do organu właściwego drugiej instancji uznając jednocześnie, że ze swojej strony sprawę uważa za ostatecznie wyjaśnioną. Zarzucili również, iż Prezydent nie wydał w sprawie decyzji, co zdaniem skarżących jest równoznaczne z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 718/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę J.M. i J.M. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji o środku odwoławczym. Pismem z dnia [...] listopada 2010r. skarżący, wskazując między innymi ww. sprawę zakończoną postanowieniem z dnia [...] października 2010r., wystąpili o "ponowne rozpatrzenie w/w spraw". Wobec treści przedmiotowego pisma, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania zawartego w nim żądania w szczególności do wskazania czy przedmiotowe pismo stanowi skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego - terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, że jest to skarga o wznowienie tego postępowania. W dniu 30 grudnia 2010r. wpłynęło pismo skarżących, w którym wyrazili oni opinię na temat dotychczasowych postępowań sądowych i przed organami administracyjnymi (toczących się z ich udziałem), nie udzielając przy tym odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu. Wobec powyższego pismo skarżących z dnia [...] listopada 2010r. zostało zakwalifikowane jako skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i dlatego pismem z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał J.M. i J.M. do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi o wznowienie postępowania - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez określenie, która z podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271-273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.) stanowiła podstawę wniesienia skargi, jej uzasadnienie, a także poprzez sprecyzowanie czy skarżący żądają uchylenia lub zmian zaskarżonego postanowienia. Wezwanie to skarżący odebrali w dniu 3 lutego 2011r. (zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 17 i 18 akt sprawy). Pismem z dnia [...] lutego 2011r. J.M. i J.M. zatytułowanym "sprzeciw" wezwali WSA w Gorzowie Wlkp. do przedstawienia skarżącym "naszej skargi, którą zaskarżamy cyt. pismo Prezydenta Miasta z dnia [...]-02-2010r. [...]", nie odpowiadając przy tym na przedmiotowe wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić. Instytucja wznowienia postępowania sądowego opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego w sprawie orzeczenia nowym rozstrzygnięciem. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia ulegającego wznowieniu postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem można żądać z powodów określonych w art. od 271 do 273 p.p.s.a. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Artykuł 271 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 p.p.s.a.) oraz gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ppsa.). Ponadto, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd właściwy do wznowienia postępowania bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga w tym przedmiocie została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, natomiast w przypadku ich spełnienia wyznaczy rozprawę. Należy podkreślić, iż brak chociażby jednego z ww. wymogów sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi, a w konsekwencji sprawy jest niemożliwe. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką ustawową podstawę (postanowienia Sądu Najwyższego z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 154; z 28 października 1981 r., I CO 5/81, OSNC 1982 nr 5-6, poz. 77; z 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996 nr 10, poz. 138), które mogą mieć odpowiednie zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, skarga taka podlega odrzuceniu (postanowienie SN z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001 nr 4, poz. 133; z 12 października 2001 r., III AO 29/01, OSNP 2002 nr 13, poz. 319; z 2 lipca 2002 r., I PZ 47/02, OSNP 2004 nr 9, poz. 159). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w przytoczonych orzeczeniach Sądu Najwyższego. W treści złożonego przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania oraz pisma z dnia [...] lutego 2011 r. nie wskazano, mimo wezwania Sądu, żadnej z podanych powyżej podstaw wznowienia postępowania sądowego. Ze względu na okoliczność, iż argumenty podnoszone przez skarżących nie odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia postępowania sądowego oraz w świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.