II SA/Go 721/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] września 2013r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na G.G. prowadzącego Zakład "S’ karę pieniężną w wysokości 5.000, 00 zł za naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym, polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Decyzja wydana została na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) zał. Nr 3 lp. 6.2.1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013r. na drodze wojewódzkiej w miejscowości [...] do kontroli zatrzymany został samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] jadący ze [...] w kierunku [...]. Kierujący pojazdem – R.M. oświadczył, że udaje się po towar w ramach wykonywania międzynawowego transportu drogowego rzeczy w przedsiębiorstwie – Zakład "S" G.G.. W trakcie kontroli wykonano wydruk z tachografu cyfrowego, na którym od godz. 00:00 do 04:29 widniał zapis odpoczynku - wpis manualny, a o godz. 04:29 włożenie karty i zalogowanie karty. Następnie widniał zapis jazdy 3 min., od godz. 04:30 do momentu kontroli. W trakcie kontroli kierujący pojazdem przyznał się do jazdy bez karty i na magnesie. W ocenie organu z analizy zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nastąpiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Okoliczności te wynikają z protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania R.M.. Dalej organ wskazał na treść art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3821, w myśl którego zarówno pracodawca jak i kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. Z kolei art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. W ocenie organu w sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym (dalej – udt) zwalniające podmiot z odpowiedzialności za tego rodzaju naruszenie przepisów wymienionej ustawy.. Od powyższej decyzji G.G. wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77, art. 81, 85 § 1 kpa. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ nie podjął inicjatywy w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jedynie poprzestał na spisaniu protokołu kontroli, który wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji nie jest dowodem na okoliczność rzekomego naruszenia (albowiem z protokołu nie wynika np., aby pojazd poddano oględzinom), a jedynie na okoliczność złożonych przez kierowcę oświadczeń. Zdaniem strony ustalenie okoliczności faktycznych wymagało przeprowadzenia dowodu z oględzin. Ponadto mając na uwadze możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, organ winien zapewnić stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, zgodnie z art. 10 kpa oraz art. 81 kpa. W toku postępowania takiego prawa stronie nie zagwarantowano. Skarżący stwierdził, że podjął wszelkie czynności w celu zapobieżeniu naruszeniom przez kierowców przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzją z dnia [...] listopada nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Decyzja wydana została na podstawie art. 138 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P. 0008-0021 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji kolejności wskazał na treść art. 92a ust. 1, 92a ust. 6, 92b ust. 1 – 6, 92c ust. 1, art. 4 pkt 22 lit. a oraz lit. h utd, art. 15 ust. 2, ust. 3 i ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85. Dalej organ wywiódł, że konsekwencją rozwiązań przyjętych w wymienionych przepisach prawa jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 5.000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika iż kierowca pojazdu – R.M. w dniu [...] sierpnia 2013r. tuż przed zatrzymaniem go do kontroli zatrzymał pojazd, wysiadł z kabiny, po czym kontynuował jazdę aż do momentu zatrzymania przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego. Kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Podczas kontroli drogowej ustalono, że kierowca używał magnesu celem nierejestrowania swojej prawdziwej aktywności. Podczas kontroli wykonano wydruk z tachografu cyfrowego, na którym od godz. 00:00 do 04:29 widniał zapis odpoczynku - wpis manualny, a o godz. 04:29 miało miejsce włożenie i zalogowanie karty kierowcy. Następnie zarejestrowana została jazda przez 3 minuty, gdyż o godz. 04.33 pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej. Dalej organ wywiódł, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. W ocenie organu argumentacja zawarta w odwołaniu nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzone naruszenie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na brak poprawnej rejestracji rzeczywistej aktywności kierowcy. Powyższe uniemozliwa prawidłową analizę aktywności kierowcy i weryfikację jego czasu jazdy, odebrania przez niego wymaganych przerw lub odpoczynków. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie brak jest możliwości uwzględniania przesłanek egzoneracyjnych o jakich mowa w art.. 92b utd. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ podkreślił, że z zeznań kierowcy wynika, że używanie magnesu spowodowane było koniecznością terminowego wykonania zadania przewozowego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony organ wyjaśnił, że przeprowadzenie dowodu z oględzin samochodu nie było czynnością konieczną, bowiem stwierdzone naruszenie było oczywiste i nie budziło wątpliwości, nadto potwierdzone zostało zeznaniami złożonymi przez kierowcę pojazdu w chwili kontroli drogowej. Dalej organ podniósł, że oględziny pojazdu nie były czynnością celową, gdyż ustawodawca nie uzależnia nałożenia kary z tytułu stwierdzenia naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy od faktu używania magnesu. Fakt użycia niedozwolonego urządzenia wpływa na rejestrację danych przez tachograf, jednakże sankcjonowany przez ustawodawcę jest już sam fakt nierejestrowania wymaganych danych przez urządzenie. Nie był również zasadny, zdaniem organu, zarzut braku możliwości czynnego udziału przez stronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Od powyższej decyzji G.G. wniósł skargę, w której zawarł zarzuty oraz argumentację o treści tożsamej jak zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądż naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl ust. 6 art. 92a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 do ustawy pod pozycją 6.2.1 ustawodawca opisał naruszenie obowiązku przewozu drogowego polegające nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, za które przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 5.000, 00 zł. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. podczas kontroli przeprowadzonej na drodze wojewódzkiej, funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego stwierdzili, że kierujący samochodem ciężarowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] – R.M. nierejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Z protokołu kontroli wynika, że przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli, na widok Inspekcji Transportu Drogowego, kierowca zatrzymał pojazd, wysiadł z niego, a następnie ruszył dalej. W trakcie kontroli wykonano wydruk z tachografu cyfrowego na którym od godz. 00:00 do 04:29 widniał zapis odpoczynku – wpis manualny, a o godz. 04:29 – włożenie i zablokowanie karty. Następnie widniał zapis tylko 3 minuty – d godz. 04:30 do momentu kontroli – 04 :33. Przesłuchany w dniu [...] sierpnia 2013 r. charakterze świadka R.M. zeznał, że chcąc zdążyć na załadunek założył magnes i nie włożył karty. Dalej podał, że na widok Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał się, zdjął magnes z impulsatora skrzyni biegów i włożył kartę logując ją w tachografie cyfrowym. Wskazał również, że kilkakrotnie stosował magnes w celu zaoszczędzenia czasu . Ustalony powyżej stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję naruszenia przepisów o ruchu drogowym opisaną w załączniku nr 3 pod poz. 6.2.1. udr., za które przewidziana jest administracyjna kara pieniężna w wysokości 5. 000, 00 zł. Zarzuty skargi są bezzasadne. Stan faktyczny ustalony został prawidłowo i nie budzi wątpliwości. W toku postępowania, na każdym jego etapie, stronie zagwarantowano prawo czynnego w nim udziału. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawarto pouczenie o prawie przeglądania akt sprawy na każdym etapie postępowania, nadto o możliwości przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92b i 92c utd,, zwalniających podmiot wykonujący przewóz drogowy z odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało w dniu 22 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] września 2013 r. przed wydaniem decyzji , w oparciu o przepis art. 10 § 1 kpa, organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o prawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów oraz o prawie zgłoszenia żądań. W piśmie tym zawarto również pouczenie o treści art. 41 kpa i art. 73 § 1 kpa. Zawiadomienie doręczono stronie w dniu 5 września 2013 r. W toku postępowania, przed wydaniem decyzji, strona nie zgłosiła wniosków dowodowych, jak również nie wniosła zastrzeżeń co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W myśl art. 73 ust. 1 utd w toku kontroli inspektor może: 1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli; 2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli; 3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody; 3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 9.10.1998, str. 1), lub kartę przedsiębiorstwa; 4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych; 5) przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. 1a. W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. 2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przebieg kontroli w dniu [...] sierpnia 2013 r. nie naruszył przytoczonego powyżej przepisu ustawy o transporcie drogowym. W realiach rozpatrywanej sprawy nie znajduje uzasadnionych podstaw zarzut skarżącego co do konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o dowód z oględzin pojazdu. Na fakt zainstalowania magnezu w impulsatorze skrzyni biegów wskazał kierowca pojazdu - R.M. w zeznaniach złożonych w toku kontroli w dniu [...] sierpnia 2013 r. Okoliczność tę potwierdził podpisując bez uwag i zastrzeżeń protokół przeprowadzonej kontroli. Należy przypomnieć, że odpis protokołu kontroli został doręczony skarżącemu przy piśmie organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., skarżący treści protokołu nie kwestionował. Tym samym zasadnie można przyjąć, że na danym etapie postępowania okoliczność zainstalowania w pojeżdzie magnezu nie była sporna. Trzeba też zauważyć, że wskazując w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji na konieczność przeprowadzenia dowodu z oględzin pojazdu strona skarżąca nie podważała w żaden sposób już zgromadzonego na tę okoliczność materiału dowodowego, w szczególności nie podważała zeznań świadka R.M., jak również nie podnosiła twierdzeń, które zmierzałyby do obalenia ustaleń wynikających z protokołu kontroli. Podnosząc opisany zarzut pełnomocnik skarżącego nie zaprzeczył okoliczności zainstalowania w pojeżdzie magnezu, tym samym nie wykazał na jaką okoliczność dowód z oględzin pojazdu miałby być przeprowadzony, wskazał jedynie że w jego ocenie nie ulega wątpliwości, że dla wykazania "jazdy na magnezie" wymagane było przeprowadzenie oględzin pojazdu. Prezentowanych w tym zakresie twierdzeń skarżący nie odniósł do pozostałego, zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Innymi słowy zarzucając braki w materiale dowodowym polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z oględzin pojazdu, pełnomocnik skarżącego nie podważył już zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nawet nie zaprzeczył okoliczności zainstalowania magnezu w danym pojeżdzie. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stosownie do treści § 2 art. 78 kpa organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Z przytoczonego powyżej przepisu art. 78 § 2 kpa wynika, że obowiązek uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu nie ma charakteru bezwzględnego. W wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 219/12 (Lex nr 1450898) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że co prawda strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Z kolei w wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt GSK 246/07 (Lex nr 494068) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł pogląd, w myśl którego, nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że protokół kontroli i zdjęcia wykonane przez kontrolerów posiadają szczególną moc dowodową i uzasadniają pominięcie przeciwdowodów. Czym innym jest wiarygodność poszczególnych środków dowodowych na tle całokształtu okoliczności sprawy. Ocena w tym zakresie jednakże może być dokonana dopiero po przeprowadzeniu dowodów. Sąd rozpoznający daną sprawę wyrażone powyżej stanowiska w pełni podziela. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada otwartego systemu dowodów, o czym stanowi art. 75 § 1 kpa. Stosownie do treści wskazanego przepisu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast w myśl art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie sądu nie ulega wątpliwościom, że protokół kontroli sporządzony w badanej sprawie administracyjnej jest dokumentem urzędowym, spełnia bowiem wszelkie wymogi o których mowa przytoczonym powyżej przepisie kpa, tym samym stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. W tym stanie sprawy, w ocenie sądu, nie znalazły potwierdzenia zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego, tj. art. 7, art. 77, art. 81 oraz art. 85 § 1 kpa. Jak wyżej wykazano, w toku postępowania administracyjnego stronie umożliwiono prawo czynnego w nim udziału. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej o możliwości zgłoszenia okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 92b lub 92c utd) została ona poinformowana już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący przedłożył pismo procesowe, dowód udzielenia R.M. kary upomnienia oraz umowę zlecenia nr [...], z których to dokumentów, w jego ocenie, wynikają okoliczności, które przemawiają za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Stosownie do treści art. 92b ust. 1 utd nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Ocena przedłożonych przez stronę dokumentów oraz przedstawionych przez nią okoliczności, w kontekście zastosowania w sprawie przepisu art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 utd, dokonana przez organ drugiej instancji była prawidłowa. Podmiot wykonujący transport drogowy winien wykazać, że jako profesjonalista dochował należytej staranności, ale pomimo tego zdarzenia pociągającego odpowiedzialność materialną nie można było uniknąć Brak właściwego i w rezultacie skutecznego nadzoru lub akceptacja zachowań kierowcy, a w konsekwencji dopuszczenie do powstania naruszeń, obciąża wykonującego przewóz drogowy. Profesjonalny przewoźnik winien posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną i wdrożyć rozwiązania organizacyjne, pozwalające na prawidłowe wykonywanie przewozów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 698/13, Lex nr 1471585). Podmiot wykonujący transport drogowy będzie mógł uwolnić się od odpowiedzialności, o ile zaistnieją przesłanki wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 92b ust. 1 u.t.d. Jednakże ciężar wykazania zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł on przewidzieć, spoczywać będzie na podmiocie wykonującym transport drogowy. Podmiot ten powinien przedstawić odpowiednie dowody dla wykazania, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów. Podkreślenia jednak wymaga, iż w dyspozycji powołanych przepisów nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji zacytowanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za dokonane przez kierowców naruszenia odnoszące się do reguł czasu pracy. Takimi okolicznościami, co do zasady, nie może być brak miejsca parkingowego, konieczność podjazdu w celu załadunku, opuszczenie miejsca parkowania przez kierowcę na polecenie Policji i przerwanie czasu odpoczynku, czy też nieuwaga kierowcy skutkująca niewłączaniem przełącznika w urządzeniu rejestrującym czas pracy kierowcy czy niesporządzenie wydruku, jak też inne działania kierowcy (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 66/14, Lex nr 1465451). Fakt ukarania kierowcy karą upomnienia po stwierdzonym w toku kontroli naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stanowi przesłanki, o której mowa w przytoczonym przepisie ustawy zwalniającej od wymierzenia kary. Również zawarcie umowy zlecenia z firmą zewnętrzną o obsłudze przedsiębiorstwa m.in. w zakresie szkolenia kierowców i kontroli dokumentów nie gwarantuje jeszcze właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: Odnośnie okoliczności wskazanych w piśmie skarżącego z dnia [...] pażdziernika 2013 r. opisane działania ocenić należy jako nieskuteczne, czyli niezapobiegające naruszeniom, bowiem jak wynika chociażby z zeznań świadka R.M. fakt używania magnezu miał powtarzający się charakter. W tym stanie sprawy zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.