II SA/Go 722/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi U.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej U.W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...].10.2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2024 r. poz. 572, dalej jako - kpa), po rozpatrzeniu odwołania U.W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (dalej jako - PINB) z dnia [...].07.2025 r. nr [...], którą organ orzekł, że nie zachodzi okoliczność do nałożenia na A.M. i M.P. (inwestorów) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze ewidencyjnym [...] (jednostka ewid. [...]) przy ul. [...]w [...], której realizację rozpoczęto na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego (stwierdzono nieważność decyzji), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako - WINB) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WINB wskazał, że decyzją z dnia [...].08.2021 r. nr [...], powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako - p.b.) PINB orzekł, że nie zachodzi okoliczność do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wykonaniu:- izolacji cieplnej stropodachu na poddaszu oraz zamontowaniu stelaży pod montaż płyt G-K,- instalacji technologicznej kotłowni gazowej,- montażu grzejników łazienkowych,- podejść pod przybory sanitarne,- docieplenia elewacji styropianem (z wyjątkiem ściany na granicy działki),- robót: elektrycznych, sanitarnych, wodno-kanalizacyjnych, gazowych oraz centralnego ogrzewania, w budowanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, realizowanym na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] (jednostka ewid. [...]) przy ul. [...] w [...], wykonanych po wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB) z dnia [...].01.2021 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2020r. nr [...] (w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji) i stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2020 r. nr [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższej decyzji z dnia [...].08.2021 r. organ I instancji opisał przebieg postępowania administracyjnego oraz podjęte ustalenia wskazując, że pismem z dnia [...].04.2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej budowy w zakresie zgodności jej realizacji z przepisami, w następstwie decyzji GINB z dnia [...].01.2021 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i jednocześnie stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2020 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę w/w budynku. Organ wskazał, że podczas kontroli dniu [...].06.2021 r. na podstawie zapisów w dzienniku budowy ustalono, iż w okresie po wydaniu decyzji GINB z dnia [...].01.2021 r. stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę, wykonano następujące roboty budowlane: izolację cieplną stropodachu i stropu na poddaszu oraz zamontowano stelaż pod montaż płyt G-K, instalację technologiczną kotłowni gazowej; zamontowano grzejniki łazienkowe; wykonano podejścia pod przybory sanitarne. Wykonano również docieplenie elewacji styropianem oraz zakończono roboty elektryczne i dokonano odbioru końcowego robót elektrycznych. Ponadto zakończono roboty sanitarne, wodno-kanalizacyjne, gazowe oraz c.o. (gotowość do użytkowania obiektu określona została na dzień [...].04.2021 r.). Postanowieniem z dnia [...].06.2021 r., wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 p.b., organ nakazał inwestorom – A. M. oraz M.P. - wstrzymać prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku. Zdaniem organu powiatowego powyższe roboty budowlane, pomimo wykonania ich w warunkach samowoli budowlanej, zostały wykonane w sposób nie stwarzający zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku. Powyższa decyzja PINB z dnia [...].08.2021 r. została uchylona w trybie instancyjnym w wyniku rozpatrzenia odwołania U.W. Uzasadniając decyzję kasacyjną z dnia [...].10.2021 r. WINB stwierdził, że postępowanie organu powiatowego poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań procesowych wynikających z przepisów art. 7 i 77 § 1 Kpa. Mianowicie, przedmiotem działań wyjaśniających organu powiatowego w dotychczasowym postępowaniu był jedynie zakres robót budowlanych wykonanych po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę rozpatrywanego przedsięwzięcia budowlanego. Natomiast organ powiatowy zaniechał wyjaśnień i analizy merytorycznej odnośnie zakresu robót budowlanych wykonanych przed wystąpieniem tej okoliczności faktyczno-prawnej. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2022r. znak: [...] ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...].01.2022r., powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. PINB orzekł, że nie zachodzi okoliczność do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia, do stanu zgodnego z prawem budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, realizowanej na terenie działki o nr [...]w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania administracyjnego oraz podjęte ustalenia wskazując, że w roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, w sposób nie stwarzający zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku i zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym, uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę. Przy czym inwestor uzyskał "pozytywną" decyzję o warunkach zabudowy dla realizowanej inwestycji. W związku z tym PINB stwierdził, że wydana decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. kończy postępowanie organu nadzoru budowlanego, natomiast stosownie do ad. 37 ust. 2 pkt 2 p.b.; "w przypadku stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę wznowienie budowy może nastąpić po ponownym wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy". W rezultacie, zdaniem organu powiatowego, kontynuowanie inwestycji wymaga wydania "nowej" decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej". W wyniku rozpatrzenia odwołania U.W., WINB wydał w dniu [...].03.2023r. decyzję znak: [...], którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu powiatowego oraz stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. stwierdził brak konieczności nałożenia na A.M. oraz M.P. (inwestorów) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu dorowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w [...].. Organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek zaskarżona decyzja PINB zawierała prawidłowe orzeczenie merytoryczne, jednak nie wskazywała adresatów wydanego rozstrzygnięcia. W wyniku rozpatrzenia skargi na powyższą decyzję WINB Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w dniu [...].07.2023 r. wyrok sygn. akt II SA/Go 286/23, którym uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...].03.2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB dla z dnia [...]01.2023 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w postępowaniu legalizacyjnym stanowisko zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, na które powołał się organ odwoławczy rozstrzygając sprawę, nie może mieć charakteru rozstrzygającego dla oceny zgodności z prawem usytuowania budynku mieszkalnego na granicy z działką Skarżącej nr [...]. Organy nie przeprowadziły również analizy przedmiotowej budowy odnośnie wymagań z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej jako rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.), który zdaniem Sądu znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji, gdy działka sąsiednia jest zabudowana, ale także w przypadku możliwej zabudowy. Z kolei w ocenie WSA w Gorzowie WIkp. w przypadku budowy w granicy, zapewnienie odpowiedniej klasy odporności ogniowej ściany znajdującej się przy granicy z działką sąsiednią, jest wymogiem wynikającym ze wskazanych przez organy nadzoru budowlanego przepisów techniczno-budowlanych. Chodzi tu o § 272 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Przy czym w ocenie Sądu z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie wynikało, czy w/w kwestie były przedmiotem badania organów. Rozpatrując ponownie sprawę PINB wydał w dniu [...].05.2024 r. postanowienie którym, na podstawie art. 81 c ust. 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., nałożył na A.M. i M.P. obowiązek dostarczenia w wyznaczonym terminie ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...]w zakresie spełniania ściany od strony granicy z działka sąsiednią wymogów dla ścian oddzielenia pożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. W w dniu [...].11.2024 r. do organu wpłynęła ekspertyza sporządzona przez rzeczoznawcę zabezpieczeń przeciwpożarowych, w której stwierdzono, że ściana przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowana na granicy z działką sąsiednią spełnia wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a także posiada klasę odporności ogniowej wyższą niż jest wymagana dla przedmiotowego budynku. W dniu [...].07.2025r. PINB wydał decyzję znak: [...], którą powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. orzekł, że nie zachodzi okoliczność do nałożenia na A.M. i M.P. (inwestorów) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w [...], której realizację rozpoczęto na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego (stwierdzono nieważność decyzji). W uzasadnieniu powyższej decyzji organ powiatowy ocenił, że ze względu na opisane okoliczności faktyczne (budowa na podstawie pozwolenia na budowę i związana z tym dobra wiara inwestora, zaufanie do organów państwa), w sprawie należało zastosować przepisy techniczno-budowlane dotyczące sytuowania obiektów budowlanych na działce budowlanej, zastosowane przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem PINB inwestorzy składając wnioski w swojej sprawie indywidualnej, najpierw o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a następnie o udzielenie pozwolenia na budowę, działali w zaufaniu do organów państwa. Takim działaniom inwestorów nie można przypisać cech zachowania bezprawnego czy zawinionego, a tym bardziej nie mogą być kwalifikowane jako czyn niedozwolony, zagrożony sankcjami, jak w przypadku działania mającego na celu ominięcie przepisów prawa czy też dokonania samowoli budowlanej. Następnie organ powiatowy wskazał, że dokonanie głębszej analizy w stosunku do wymogów § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest niemożliwe z uwagi na nieistniejącą zabudowę działki sąsiedniej, co znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z kolei z przedłożonej na żądanie organu powiatowego ekspertyzy technicznej jednoznacznie wynika, że budynek spełnia wymagania § 272 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Z ekspertyzy wynika, że ściana przedmiotowego budynku usytuowana przy granicy z działką sąsiednią posiada klasę odporności ogniowej REI 240, czyli czterokrotnie wyższą niż wymagana w/w przepisami tj. REI 60. Od powyższej decyzji PINB U.W. wniosła odwołanie zarzucając "brak rzetelnej analizy okoliczności faktycznych i niewyciągnięcie przez organ odpowiednich wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięcie, że budynek na działce ewidencyjnej posadowiony jest niezgodnie z powszechnie obowiązującym prawem tj. na granicy działki, co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz w związku z tym przepisem również art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie merytoryczne poprzez nakazanie inwestorom rozebrania części obiektu budowlanego posadowionego na działce ewidencyjnej nr [...], ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dalej WNB wskazał, że postępowanie organu powiatowego wszczęte zostało w związku z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2021r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i jednocześnie stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2020 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Powyższa decyzja GINB z dnia [...].01.2021 r. posiada charakter decyzji ostatecznej, przy czym skarga wniesiona na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.07.2021 r. sygn. akt VIISA/Wa 555/21. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych roboty budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego, nie mogą być uznane za samowolę budowlaną podlegającą rygorowi przepisu art. 48 p.b.. W takim przypadku zastosowanie znajdują przepisy art. 50 i art. 51 p.b.. Postępowanie naprawcze prowadzone w tym trybie powinno zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b., przy czym decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego tylko w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 p.b., innymi słowy, gdy brak jest technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w drodze decyzji wymienionych w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 p.b. Organ zauważył, że jeżeli w wyniku postępowania wyjaśniającego okaże się, że wszystkie czynności lub roboty, które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już dobrowolnie wykonane bądź nie ma potrzeby ich wykonywania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to organ powinien zakończyć postępowanie legalizacyjne wydając decyzję o odstąpieniu od nakładania obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. i orzec w ten sposób co do istoty sprawy. W omawianej sprawie wydany został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. prawomocny wyrok z dnia 12.07.2023 r. sygn. akt II SA/Go 286/23 uchylający poprzednią decyzję odwoławczą z dnia [...].03.2023 r., a także decyzję organu I instancji z dnia [...].01.2022 r. w przedmiocie braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Jednakże zdaniem WINB zawarta w tym wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania utraciły swoją moc z powodu zmiany istotnych okoliczności faktycznych dotyczących zakończenia budowy omawianego budynku. Dlatego, w ocenie WINB, ustała moc wiążąca oceny prawnej zawartej w powyższym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. Zdaniem WINB okolicznościami, które ukształtowały stan faktyczny omawianej sprawy, które z kolei nie zostały uwzględnione przez WSA w Gorzowie WIkp. w prawomocnym wyroku z dnia 12.07.2023 r. sygn. akt II SA/Go 286/23 jest to, że już po wydaniu uchylonej tym wyrokiem ostatecznej decyzji z dnia 13.03.2023 r. w odniesieniu do rozpatrywanego budynku została wydana przez Wojewodę [...] decyzja z dnia 17.05.2023 r., którą w trybie odwoławczym zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A.M. i M.P pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]. Z kolei inwestorzy w dniu [...].06.2023 r. złożyli u PINB zawiadomienie o zakończeniu budowy w/w budynku, w odniesieniu do którego nie wniesiono sprzeciwu, co potwierdzono zaświadczeniem z dnia [...].06.2023 r. Zdaniem organu skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy rozpatrywanego obiektu budowlanego ma istotne znaczenie na rozstrzygniecie sprawy, bowiem w świetle orzecznictwa administracyjnego skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy (bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) powoduje, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu pod kątem legalności wybudowania przez organy nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 p.b. Brak sprzeciwu organu (bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie) jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. Zdaniem organu stanowiska tego nie zmienia fakt, że po skutecznym zawiadomieniu o zakończeniu budowy w/w decyzja Wojewody [...] z dnia 17.05.2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 09.11.2023 r. sygn. akt II SA/Go 468/23. Wyeliminowanie z obrotu prawnego w/w decyzji wyrokiem nie nastąpiło bowiem ze skutkiem ,.ex tunc" lecz "ex nunc". Konkludując WINB stwierdził, że w dacie złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy omawianego budynku inwestorzy dysponowali ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z kolei skuteczność formalna w/w zawiadomienia o zakończeniu budowy nie może być kwestionowana z powodu braku okoliczności świadczących o ewentualnym odstąpieniu od warunków posiadanego wówczas pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Nawet błędne działania organu administracji architektoniczno-budowlanej wyższej instancji nie mogły szkodzić inwestorom, którzy działali w zaufaniu do organu administracji. Przerzucenie na stronę skutków ewentualnej pomyłki organu administracji naruszałoby zasadę zaufania do organów władzy publicznej i prowadziłoby do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa ustanowionej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zawiadomienie o zakończeniu budowy jest prawnie skuteczne w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków. Natomiast zatwierdzony projekt budowlany, którym dysponowali inwestorzy na etapie złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy przewidywał lokalizację budynku jedną ze ścian zewnętrznych usytuowaną na granicy działki inwestorów oraz Skarżącej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w świetle dotychczasowych ustaleń ściana ta spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego, co wykazano w treści przedłożonej przez inwestorów ekspertyzy technicznej. Co więcej, zrealizowana w omawianym przypadku zabudowa nie uniemożliwia Skarżącej ewentualnych działań inwestycyjnych na swojej działce (nr [...]), co wynika pośrednio z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której przeanalizowano kwestię ewentualnego naruszenia przez rozpatrywany budynek wymogów § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. WINB wskazał, że nakaz rozbiórki stanowi najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności Skoro zaś w omawianym przypadku inwestorom nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 p.b., to w realiach sprawy, w związku z dokonaniem przez inwestorów skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy spornego budynku, jedyną możliwą decyzją był orzeczenie o braku okoliczności do nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych dotyczących już wybudowanego i legalnie użytkowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przy czym niezadowolenie Skarżącej z wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 Kpa obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzyganie ewentualnych sporów związanych z wykonaniem robót budowlanych, w tym również sporów dotyczących odszkodowań za ewentualne straty, jakie wynikły na skutek wykonania tych robót, możliwe jest na drodze powództwa cywilnego przed sądami powszechnymi. Na powyższą decyzję WINB z dnia [...].10.2025 r. nr [...] U.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: a. art. 7, 75, 80, 77 § 1 k.p.a., poprzez nie ustalenie jakie prace budowalne zostały wykonane na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, albowiem po tej dacie do prac wykonanych po wydaniu przedmiotowej decyzji, organ powinien stosować procedurę z art. 48 p.b., b. art. 1, 75, 80, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak rzetelnej analizy okoliczności faktycznych i niewyciągnięcie przez organ odpowiednich wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięcie, że budynek na działce ewidencyjnej [...] posadowiony jest niezgodnie z powszechnie obowiązującym prawem tj. stanowi naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., c. art. 7, 75, 80, 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy tj. kwestii posadowienia budynku na działce ewidencyjnej [...], na granicy z działką [...], co jest niezgodnie z powszechnie obowiązującym prawem i co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., d. art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że posadowienie budynku na granicy działki nie stanowi naruszenia w/w przepisów i brak jest podstaw do nakazania doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co prowadzi do niezastosowania wskazanych przepisów, e. art. 48 p.b., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przedmiotowa regulacja nie ma zastosowana do niniejszego stanu faktycznego, w sytuacji, gdy budowa była prowadzona przez inwestorów, już po unieważnieniu pozwolenia na budowę i w tym zakresie powinna zostać uznana za samowolę budowlana sensu strice, f. § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy może dopuszczać możliwość lokalizacji budynku na granicy działki, w sytuacji, gdy możliwość taka może przewidywać jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, g. art. 81 i art. 84 p.b. poprzez niezastosowanie i brak nadzoru nad prawidłowością procesu budowalnego na terenie działki numer [...] oraz brak weryfikacji zgodności obiektu budowalnego z prawem. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i nakazanie organowi dalsze prowadzenia postępowania, 2. zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3. wyznaczenie posiedzenia celem rozpoznania skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest decyzja WINB, którą utrzymano w mocy decyzję PINB o stwierdzeniu braku podstaw do nałożenia na A.M. i M.P. (inwestorów) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr. ewid. [...] w [...]. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Zgodnie z tym przepisem przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W myśl art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Z akt sprawy wynika, że roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego zostały rozpoczęte na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. GINB stwierdził nieważność powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 555/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na powyższą decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2021 r. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę inwestycji, bez względu na jego przyczyny, powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do tej inwestycji, które powinno zakończyć się wydaniem jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1-3, ust. 3 lub 4, 5 p.b. Wskazuje się, że w takiej sytuacji nie można zarzucić inwestorowi popełnienia samowoli budowlanej. Inwestor, który wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być bowiem traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 p.b., a także jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Stąd nie ma zastosowania tryb wynikający z art. 48 p.b., lecz niezbędne jest zastosowanie trybu legalizacji z art. 50 i art. 51 ze wszystkimi tego konsekwencjami. To, czy będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3, czy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. zależy od okoliczności rozpoznawanej sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 25 lutego 2014 r., II OSK 2286/12, 31 stycznia 2017 r., II OSK 1199/15 oraz 3 marca 2020 r., II OSK 1218/18, 13 grudnia 2022 r., II OSK 3108/19). Wskazać również trzeba, że takie stanowisko zostało wyrażone w prawomocnych wyrokach sygn. akt II SA/Go 286/23 oraz II SA/Go 468/23, które zapadły na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. Przystępując do analizy sprawy należy mieć na uwadze, że sprawa legalizacji spornego budynku mieszkalnego była już przedmiotem kontroli tut. Sądu. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Go 286/23 WSA uchylił decyzje organów obydwu instancji o stwierdzeniu braku podstaw do nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania w danej sprawie. Wbrew stanowisku WINB, prezentowanemu w zaskarżonej decyzji, w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uchyliłyby moc wiążącą wyroku z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 286/23. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z przytoczonego przepisu wynika, że jedynie zmiana stanu prawnego powoduje skutek w postaci utraty mocy wiążącej z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Tymczasem w badanej sprawie okoliczności na które powołał się organ uzasadniając brak związania prawomocnym wyrokiem sygn. akt II SA/Go 286/23 nie dotyczą zmiany stanu prawnego, lecz okoliczności faktycznych sprawy. Przywołana przez organ okoliczność polegająca na tym, że w dacie orzekania przez WSA w sprawie sygn. akt II SA/Go 286/23 w obrocie prawnym pozostawała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla A.M. i M.P. oraz dokonano zgłoszenia zakończenia budowy danego obiektu budowlanego nie dotyczy stanu prawnego, lecz przede wszystkim stanu faktycznego sprawy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt IISA/Go468/23 w/w decyzja Wojewody [...] została uchylona, a następnie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...]postępowanie administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spornego budynku zostało umorzone. Analizując powyższe zagadnienie należy mieć na uwadze, że wskazana powyżej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydana została w toku i w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym spornego budynku mieszkalnego, w konsekwencji decyzja ta - która została uchylona, a postępowanie umorzono - nie miała wpływu na toczące się postępowanie legalizacyjne. W wyroku z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Go 468/23 Sąd wyraził stanowisko (które Sąd w składzie obecnym podziela), zgodnie z którym ostateczna decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2021 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spowodowała, że sprawa administracyjna zainicjowana wnioskiem, który wpłynął do Prezydenta Miasta w dniu 20 grudnia 2019 r., nie była zakończona. Zasadą jest, że po każdorazowym uchyleniu decyzji lub stwierdzeniu jej nieważności postępowanie administracyjne jest kontynuowane, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu (por. wyrok NSA z 5 maja 2009 r., II OSK 681/08, wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., II OSK 2206/16). Powyższe powodowało również, że nie miały zastosowania w sprawie przepisy u.p.b. w brzmieniu nadanym przez ustawę z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471; określaną dalej jako ustawa zmieniająca). Stosownie bowiem do art. 25 ustawy zmieniającej do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 19 września 2020 r.), przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego postępowanie legalizacyjne w badanej sprawie może zakończyć się poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, należy uznać że ocena prawna i wskazania zawarte w prawomocnym wyroku II SA/Go 286/23 były dla organu wiążące, przy czym analiza sprawy dowodzi, iż wskazania zawarte w tym wyroku nie zostały w całości uwzględnione. Przede wszystkim należy podnieść, że treść decyzji obydwu instancji wskazuje, iż oceną prawidłowości robót budowlanych objęto jedynie roboty wykonane po wydaniu decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2021 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r., a nie całość robót wykonanych przy spornym budynku, na co zwrócił uwagę Sąd w wyroku II SA/Go 286/23. Nie budzi w sprawie wątpliwości, że zgodność z prawem, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. dotyczy przepisów techniczno – budowlanych, ale również przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność ta ma w badanej sprawie istotne znaczenie ze względu na usytuowanie spornego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (stanowiącą własność skarżącej). W myśl § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (w wersji aktualnej na datę złożenia wniosku o wydanie pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego danego budynku) jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (ust. 1). Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (ust. 2). Zauważyć należy, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., na skutek zmiany wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. (DZ.U. z 2017 r., poz. 2285), sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jest dopuszczalne jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Przed wprowadzeniem zmian w/w rozporządzeniem dnia 14 listopada 2017 r. przepis § 12 ust. 2 dopuszczał sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli taką możliwość przewidywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy. W toku postępowania legalizacyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla A.M. i M.P. dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...] w [...]. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy, natomiast wyrokiem z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Go 609/2023 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w tej sprawie. Powyższa decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga jednak o usytuowaniu budynku na działce nr [...], o czym szeroko wypowiedziały się Sądy w uzasadnieniach prawomocnych wyroków sygn. akt II SA/Go 286/23 oraz sygn. akt II SA/Go 609/23. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ upatruje poprzez zastosowanie w sprawie § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. W myśl tego przepisu w przypadku zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dla którego przed dniem 1 stycznia 2020 r.: 1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, 2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, 3) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego - na wniosek inwestora stosuje się § 12 ust. 2 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wynika, że inwestorzy złożyli oświadczenie o którym mowa w § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia dotyczące stosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. W realiach sprawy, w ocenie organu, oznacza to że zgodność spornej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy badać opierając się na decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...] w [...]. W ocenie Sądu stanowisko powyższe pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym oraz prawnym badanej sprawy. W okolicznościach sprawy kwestią o zasadniczym znaczeniu jest sprzeczność zrealizowanej inwestycji z warunkami zabudowy określonymi w powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. o warunkach zabudowy. Wskazana decyzja dotyczy bowiem dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej oraz działki nr [...] (przed jej podziałem), a zatem rozstrzygniecie zawarte w tej decyzji dotyczy odmiennego stanu faktycznego i prawnego. Trzeba mieć na uwadze, że istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie możliwości zabudowy na danym terenie, w sposób określony przez wnioskodawcę. Podkreślenia wymaga, że decyzje o warunkach zabudowy, podobnie jak decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie stanowią decyzji konstytutywnych, tworzących porządek prawny, ich roli nie można porównywać do promesy otrzymania pozwolenia na budowę. Są to decyzje deklaratoryjne czy wręcz stanowią informację o terenie "ubraną" w formę decyzji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20.07.2010 r., K 17/08, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie stanowią szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa , jednak informują także o tym, jaka zabudowa stanowić już będzie naruszenie przepisów prawa. Powyższy deklaratoryjny charakter decyzji o warunkach zabudowy potwierdza brzmienie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a sama decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (por. Szlachetko Jakub H. (red.) Szlachetko Katarzyna (red.), Komentarz do art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX). Z tego też powodu, mając na względzie deklaratoryjny charakter decyzji o warunkach zabudowy, pomimo złożenia przez inwestorów oświadczenia o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 listopada 2017 r., w badanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia postanowień zawartych w decyzji z dnia [...] maja 2010 r., która dotyczy przecież innego zamierzenia budowanego, aniżeli obiekt który jest przedmiotem legalizacji. Reasumując powyższe uwagi, w ocenie Sądu, w sprawie zachodzi konieczność rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w wersji obowiązującej od 1 stycznia 2018 r. Dokonane w ten sposób ustalenia winny doprowadzić do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. Organ winien rozważyć, czy okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy nie uzasadniają wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że sporny obiekt spełnia wymagania wynikające z § 272 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., co znalazło potwierdzenie w przedłożonej przez inwestorów ekspertyzie technicznej. Ustalenie to nie zwalnia jednak od konieczności uwzględnienia pozostałych, mających w sprawie zastosowanie, przepisów prawa (§ 12 ust. 2 w/w rozporządzenia ). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", "c" p.p.s.a., decyzje organów obydwu instancji zostały uchylone. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.