II SA/Go 736/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, skarżący W.H. wniósł - na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasy rozpatrzenia niniejszej sprawy przez Sąd. W wyniku czynności podjętych przez Sąd, ustanowiony w sprawie w ramach prawa pomocy pełnomocnik, złożył uzupełnienie wskazanego wniosku, wyjaśniajac, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gdyż skarżący i jego żona są osobami w podeszłym wieku i wskutek rzeczywistego zatrzymania prawo jazdy nie będą mogli korzystać z samochodu i w konsekwencji będą uzależnieni od pomocy osób trzecich, na co ich również nie stać. Pełnomocnik wskazał, że skarżący wraz z małżonką utrzymuje się z jednej emerytury i nie stać go na wynajmowanie taksówki lub opłacenie pomocy innych osób, w celu dokonywania zakupów, wizyt u lekarza, i realizacji obowiązków publicznych, tj. uiszczanie opłat i podatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "szkodę", o jakiej mowa w tym przepisie, należy interpretować w ten sposób, iż chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Powyższe ocenia się jednakże nie tylko w kontekście bezpośrednio wiązanych ze skarżoną decyzją konsekwencji, lecz w szerszym zakresie ocenianej sytuacji strony skarżącej. Jednakże, aby umożliwić Sądowi dokonanie takiej oceny złożonego wniosku, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji osobistej czy też finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Podnosi się, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca w treści złożonego wniosku nie wykazała konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej szczególni istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wezwany do wykazania tych okoliczności pełnomocnik, wskazał jedynie na zaawansowany wiek skarżącego oraz jego małżonki, i bliżej niedookreśloną konieczność organizowania transportu w celu zrobienia zakupów, realizacji wizyt u lekarza czy uiszczania podatków i opłat. Skarżący, ani jego pełnomocnik nie wskazali żadnych konkretnych okoliczności dotyczący stanu jego zdrowia (czy też stanu zdrowia małżonki), które pozwalałyby na uznanie, że jego sytuacja jest na tyle wyjątkowa, by uznać, iż ma ona postać kwalifikowaną w świetle w/w przepisu. Sąd zwraca uwagę, że skarżący wraz z małżonką mieszkają w [...], gdzie z powodzeniem mogą korzystać z komunikacji miejskiej, co z jednej strony zapewnia im możliwość dotarcia do różnych punktów znajdujących się w granicach administracyjnych miasta, w tym także punktów służby zdrowia, a co nie stanowi tak znacznego obciążenia finansowego jak korzystanie np. z taksówki. Złożone w sprawie wyjaśnienia nie pozwalają na uznanie, że skarżący ( i jego żona) nie może korzystać z tego rodzaju transportu, i że nie jest on wystarczający np. do zabezpieczenia jego podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo zdaniem Sądu, uwzględniając przedmiot niniejszej sprawy, nie można pominąć faktu, że dotyczy on bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co z kolei leży w interesie zarówno skarżącego, jak i innych użytkowników drogi. Mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), w oparciu o które zaskarżona decyzja została wydana, mają na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a zatem niezwykle ważnego interesu publicznego. Reasumując, skoro skarżący osobiście, czy też poprzez swojego pełnomocnika nie uprawdopodobnili nawet wystąpienia "znacznej" szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje takie właśnie skutki. Akcentowana przez skarżącego kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym wpadkowym postępowaniu kwestia ta nie mogła być przedmiotem kontroli sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.