II SA/Go 748/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2007r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją [...], działający z upoważnienia Starosty S., Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po wznowieniu postępowania i ponownym rozpoznaniu sprawy w tym trybie, odmówił uznania E.G. za osobę bezrobotną od dnia 4 stycznia 2002r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu w okresie od 2 stycznia 1974r. do 30 września 2002r. Jednocześnie organ uchylił decyzje ostateczne wydane z upoważnienia Starosty S.: - [...] w sprawie nabycia przez E.G. statusu bezrobotnego od dnia 4 stycznia 2002r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002r. - [...] w sprawie utraty statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 4 stycznia 2002r. na wniosek bezrobotnego. Decyzja organu pierwszej instancji została podjęta po następujących ustaleniach: Strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 4 stycznia 2002r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002r. W dniu rejestracji, tj. 4 stycznia 2002r. strona złożyła pisemny wniosek o wy rejestrowa nie z dniem 4 stycznia 2002r. W związku z tym, na mocy decyzji z dnia [...] strona utraciła status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, na swój wniosek. W dniu 10 lutego 2003r. E.G. ponownie zarejestrował się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 18 lutego 2003r., który pobierał do 17 lutego 2004r.. Podczas rejestracji strona przedłożyła świadectwo pracy wydane w dniu 30 września 2002r. przez Przedsiębiorstwo Budowy i Utrzymania Dróg w upadłości, z którego wynika, że była zatrudniona w okresie od 2 stycznia 1974r. do 30 września 2002r. Organ podał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust.3 pkt l i 2 lit. a-e i g, lub cudzoziemiec -członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nie uczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stosownie do postanowień ww. przepisu strona w dniu 4 stycznia 2002r. nie mogła być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ w tym czasie była zatrudniona w Przedsiębiorstwie Budowy Dróg i Utrzymania Dróg. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł E.G. przedstawiając przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Ponadto skarżący stwierdził, iż przedstawił świadectwo pracy dokumentujące jego pracę w okresie od 2 stycznia 1974r. do 31 grudnia 2001 r. Decyzją [...] Wojewoda Lubuski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji oraz podkreślił, iż E.G. został pozbawiony statusu bezrobotnego z powodu pozostawania w zatrudnieniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Lubuskiego wniósł E.G., podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił swoje niezadowolenie z dotychczasowego postępowania, kładąc nacisk na postępowanie w sprawie zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołano argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ zaznaczył, iż zarzuty przedmiotowej skargi nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania. Wobec niejednoznacznej treści skargi w zakresie określenia jej przedmiotu zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 listopada 2007r. wezwano skarżącego do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pismem [...] E.G. uzupełnił skargę stwierdzając, iż dotyczy ona decyzji [..] Wojewody Lubuskiego [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji uchylającej ostateczne decyzje w sprawie nabycia oraz utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę nie może orzekać w zakresie szerszym, niż rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracji publicznej, nie może także zastąpić tych organów w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a ma jedynie dokonać kontroli zgodności z prawem merytorycznych orzeczeń tych organów i prowadzonego przez nie postępowania. Jednakże na mocy przepisu art. 135 ww. ustawy, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W zakresie tak określonej kognicji Sąd zważył, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, toczącej się w trybie wznowieniowym. Na wstępie należy podkreślić, że decyzje ostateczne (w rozumieniu K.p.a.) -decyzje, od których nie służy odwołanie), w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 zd. 2). Kodeks jasno określa przesłanki i tryby uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych (rozdział 12a i 13 K.p.a.). Dopuszczalność takiej weryfikacji decyzji ostatecznych tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia trwałość tych decyzji i przyczynia się do gwarantowania pewności obrotu prawnego. Jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, uregulowanym w Rozdziale 12 K.p.a., jest postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Omawiana instytucja procesowa stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 Kpa, wznawia się postępowanie w sprawie, jeżeli 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 K.p.a.). Poza wskazanymi wyżej przesłankami pozytywnymi wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, ustawodawca w art. 146 § 1 i 2 K.p.a. wprowadził dwie przesłanki negatywne, ograniczające możliwość uchylenia decyzji administracyjnej w omawianym trybie nadzwyczajnym. Po myśli przepisu art. 147 i art. 149 K.p.a., wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia, z urzędu lub na żądanie strony. Postanowienie to jest aktem o charakterze wyłącznie procesowym - stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie bowiem, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki do rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 K.p.a. Wznowione postępowanie kończy się decyzją, w której organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a. Jeżeli zatem organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznawania sprawy administracyjnej. Nie może bowiem nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwości decyzji, uchylić jej w tym trybie. 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1 i 145a K.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych), 3) stwierdza wydanie uprzedniej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje oraz okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i § 2, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 K.p.a.). Organy rozpoznające niniejszą sprawę we wznowionym z urzędu postępowaniu (postanowienie z dnia 18 kwietnia 2007 r.) uznały, iż zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych wydaniem ostatecznych decyzji z upoważnienia Starosty S. z dnia [...] o tożsamym numerze [...], tj. decyzji w sprawie nabycia przez E.G. statusu bezrobotnego od dnia 4 stycznia 2002 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002 r. oraz decyzji o utracie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 4 stycznia 2002 r., na wniosek bezrobotnego. Wobec powyższego organy zakończyły ostatecznie wznowioną z urzędu sprawę w dniu 6 września 2007 r., uchylając wskazane wyżej decyzje Starosty oraz orzekając o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 4 stycznia 2002 r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 30 września 2002 r. W decyzji organów zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji nie przytoczono przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, konkretyzacji tej przesłanki nie umożliwia także analiza treści uzasadnienia decyzji. Po wskazaniu stanu faktycznego sprawy i dokonanych ustaleń, skutkujących wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, organy przystąpiły bowiem do ponownego rozstrzygania sprawy co do istoty. Jedynie z treści postanowienia z dnia 18 kwietnia 2007 r. o wznowieniu postępowania zdaje się wynikać, iż skoro jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., we wznowionym postępowaniu organy dokonywały ustaleń czy postępowania, w których zapadły decyzje ostateczne, dotknięte były wadliwością, określoną w ww. przepisie. W ocenie Sądu, już ta wada uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jak wskazano powyżej wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją o charakterze wyjątkowym, która prowadzić może do przełamania zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, zatem postępowanie to winno być prowadzone ze szczególną dbałością o przestrzeganie regulujących je przepisów oraz zasad ogólnych procedury administracyjnej. Także decyzja, która je kończy musi zawierać szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 3 K.p.a.) obydwu etapów postępowania wznowieniowego, zarówno przesłanek, którymi kierował się organ uznając dopuszczalność wznowienia postępowania, jak i ewentualnego uchylenia decyzji na skutek rozpoznania sprawy co do istoty. Jedynie bowiem dokonanie przez organ na podstawie analizy całości zgromadzonego w sprawie i kompletnego materiału dowodowego, ustalenia zaistnienia jednej z przesłanek pozytywnych wznowienia postępowania, umożliwia przystąpienie do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty. Brak zaistnienia ściśle określonych przez ustawodawcę wadliwości, uniemożliwia wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w omawianym trybie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjmując, że organy rozważały przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. winny, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) ustalić, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy ustalenia statusu E.G. w dniu rejestracji (4 stycznia 2002 r.) jako osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przy czym w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż nie jest istotne czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy), czy z innych powodów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 1984 r. SA/Wr 649/83 ONSA 1984, Nr 1, póz. 7). Należy podkreślić, iż w aktach administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi brak jest dokumentu lub dokumentów, na podstawie których organ orzekając pierwotnie o nabyciu przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w dniu rejestracji tj. 4 stycznia 2002 r. oraz prawa do zasiłku - ustalił, iż faktycznie E.G. pozostawał w zatrudnieniu w Przedsiębiorstwie Budowy i Utrzymania Dróg w okresie do 31 grudnia 2001 r., kiedy to stosunek pracy uległ rozwiązaniu. Na podstawie karty rejestracyjnej (która wprawdzie była uzupełniana wielokrotnie od daty pierwszej rejestracji) można jedynie stwierdzić, iż w dniu 4 stycznia 2002 r. E.G. potwierdził własnoręcznym podpisem, w obecności pracownika oświadczenie, w którym m.in. stwierdza, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia (część C pkt 1) nie pozostawał w tym dniu w zatrudnieniu, oraz spełniał pozostałe przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną. Także w wydruku z systemu komputerowego wskazano, jako ostatniego pracodawcę ww. Przedsiębiorstwo Budowy i Utrzymania Dróg, i okres zatrudnienia 2 styczeń 1974 do 31 grudzień 2001 r., tryb zwolnienia "według szczególnych zasad rozwiązywania stosunku pracy", okres uprawniający do zasiłku - 30 lat, staż pracy ogółem 30 lat, staż pracy w warunkach szczególnych 21 lat. W szczególności należy podkreślić brak dokumentu (świadectwa pracy), potwierdzającego rozwiązanie stosunku pracy z pracodawcą z dniem 31 grudnia 2001 r. Organ nie ustalił także czy świadectwo takie zostało przez skarżącego złożone, w związku z przedmiotową rejestracją czy nie. Ustalenia te są istotne dla rozważenia przesłanek wznowienia postępowania, które przedwcześnie zdają się przyjmować organy jako oczywiste, jedynie z tej przyczyny, iż rejestrując się ponownie w urzędzie pracy, w dniu 10 lutego 2003 r. skarżący przedłożył świadectwo pracy (k. 12) wystawione przez Syndyka Przedsiębiorstwa Budowy i Utrzymania Dróg [...] w upadłości stwierdzające, iż był on zatrudniony u ww. zakładzie pracy w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 30 września 2002 r. jako elektryk przy produkcji masy bitumicznej, stosunek pracy ustał w wyniku upadłości zakładu pracy. W pkt 10 ww. świadectwa pracy wskazano, iż okresy nieskładkowe stanowią załącznik nr 1 do świadectwa pracy (załącznika brak w aktach sprawy). Z treści decyzji organów obu instancji rozpoznających sprawę wynika pośrednio, że uznały za jedyną, a zarazem wystarczającą przesłankę wznowienia niniejszych postępowań przedłożenie w dniu 30 września 2002 r. przez E.G. wskazanego wyżej świadectwa pracy. Nie jest wobec treści uzasadnień decyzji możliwym jednoznaczne ustalenie, czy w ocenie organów podstawę wznowienia stanowiło ujawnienie nowych, nieznanych organowi dowodów czy też okoliczności istotnych w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy możliwe byłoby jedynie rozważanie ujawnienia nowej "okoliczności faktycznej" istotnej dla przedmiotu sprawy tj. uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji możliwości jego utraty. W ocenie Sądu, zaniechanie przez organy podjęcia jakichkolwiek dalszych czynności dowodowych i postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy rzeczywiście w dniu rejestracji (4 stycznia 2002 r.) E.G. pozostawał w zatrudnieniu, czy też nie, skutkuje naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Oświadczenia składane w tym zakresie w szczególności w postępowaniu w sprawie prawa do zasiłku przedemerytalnego nie są w tym zakresie jednoznaczne, jednakże nie można na ich podstawie jednoznacznie stwierdzić, iż zatrudnienie było w okresie od 1974 r. do 30 września 2002 r. nieprzerwane. Skoro organ pierwotnie w 2002 r. ustalił, że skarżący co najmniej w dniu 4 stycznia był osobą bezrobotną, gdyż w dniu 31 grudnia 2001 r., w trybie szczególnym ustał stosunek pracy we wskazanym wyżej przedsiębiorstwie, należało rozważając zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ustalić (np. zeznania strony, dokumenty zakładu pracy, tryb zgłaszania przez pracodawcę urzędowi pracy tzw. zwolnień grupowych w 2001 r.), czy faktycznie nie nastąpiła czasowa przerwa w zatrudnieniu skarżącego, czy w dniu rejestracji pozostawał w zatrudnieniu, czy przedłożył on świadectwo pracy, czy też może to organ wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy przyjmując bezpodstawnie datę ustania stosunku pracy jako 31 grudnia 2001 r. Możliwości takiej w ocenie Sądu nie można wykluczyć, zwłaszcza wobec treści dokumentu "Świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach", którego kserokopię dołączył przez skarżący do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dokument ten wystawiony przez Dyrektora Przedsiębiorstwa Budowy i Utrzymania Dróg w G. w dniu 31 grudnia 2001 r., stanowi w istocie zaświadczenie potwierdzające, iż E.G. w ww. zakładzie był zatrudniony w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 31 grudnia 2001 r., w tym okresie od 1 maja 1980 r. do 31 grudnia 2001 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy produkcji asfalbetonu czyli w warunkach szczególnych. Zaświadczenie to, aczkolwiek niezbędne dla wykazania okresu pracy w warunkach szczególnych dla nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nie stanowi świadectwa pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, nie może być z nim utożsamiane. Niezależnie od powyższego należało wskazać, iż decyzje merytorycznie rozstrzygające sprawę we wznowionym postępowaniu zapadły po upływie ponad 5 lat od daty doręczenia obydwu decyzji z dnia 4 stycznia 2002 r. Sąd zważył, bowiem iż okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje doręczenie E. G., zarówno decyzji nadającej mu status osoby bezrobotnej od dnia 4 stycznia 2002r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 12 stycznia, jak i decyzji pozbawiającej skarżącego tych praw na jego wniosek, w dniu 4 stycznia 2002 r. Tymczasem z art. 146 § 1 Kpa wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przy rozpatrywanej przez organy w niniejszej sprawie podstawie wznowienia, ustawodawca ustalił zatem okres przedawnienia na pięć lat, po upływie których organy administracji tracą kompetencje do merytorycznego rozpoznawania sprawy. Przy czym skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w niniejszej sprawie podziela utrwaloną w tym zakresie linię orzecznictwa, zgodnie z którą wystąpienie przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 146 Kpa, nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Oznacza to w szczególności bezwzględny zakaz uchylenia (odmowy uchylenia) ostatecznej decyzji administracyjnej w tym trybie. Doręczenie decyzji nastąpiło 4 stycznia 2002 r., wobec czego pięcioletni okres przedawnienia dla merytorycznego orzekania w sprawie (przy przyczynach wznowienia określonych w art. 145 pkt 3-8), upłynął z dniem 4 stycznia 2007 r. Oznacza to, iż organy obu instancji orzekając w trybie wznowieniowym o uchyleniu ostatecznych decyzji odpowiednio w dniu 12 lipca 2007 r. oraz 6 września 2007 r., naruszyły przepis art. 146 § 1 Kpa. W powyższej sytuacji, możliwe było ewentualne wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 Kpa. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym, wbrew przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, nie dokonały takich ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby Sądowi jednoznacznie ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy, i przy uwzględnieniu wymienionych wyżej uwag, po pierwsze zaistniały przesłanki do wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami Starosty S. z dnia [...], a po wtóre czy skarżący w dniu 4 stycznia 2001 r. pozostawał, czy też nie osobą bezrobotną, w rozumieniu ówcześnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji, z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt l sentencji wyroku. Zgodnie z przepisem art. 152 ww. ustawy, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.