II SA/Go 749/08

Dnia 17 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów utrzymania i nauki p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 20 października 2008 roku (data prezentaty) T.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. W skardze tej T.N. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu ze względu na brak możliwości zarobkowych i niebezpieczeństwo zepchnięcia rodzin skarżącego na skraj ubóstwa. Skarżący wskazał, iż kwota ustalonych do zwrotu kosztów w wysokości 38.545,64 złotych jest dla niego kwotą znaczną i wobec braku oszczędności oraz dochodów umożliwiających mu uiszczenie tej kwoty zachodzi obawa, iż zostanie on pozbawiony dochodów niezbędnych dla utrzymania rodziny. T.N. wskazał przy tym iż dopiero od niedawna posiada stałe zatrudnienie i zarabia 1.743,33 złotych netto miesięcznie. Skarżący oświadczył także, iż jest żonaty (żona osiąga dochody w wysokości 1.508,16 złotych netto) a na utrzymaniu ma roczną córeczkę. Skarżący udowadniając powyższą okoliczność dołączył do wniosku zaświadczenie o własnych zarobkach oraz zarobkach swojej żony. Nadto T.N. nadmienił, iż wraz z żoną spłaca kredyt zaciągnięty na zakup mieszkania. Jednocześnie skarżący wskazał, iż złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o zwolnienie go z obowiązku zwrotu zwaloryzowanej równowartości kosztów utrzymania i nauki ze względu na trudną sytuację rodzinną i materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie wskazane w tym przepisie istotne, niekorzystne z punktu widzenia interesów skarżącego, bezpośrednie następstwa wykonania tej decyzji, która następnie zostałaby przez Sąd wzruszona. Ocena wystąpienia tych następstw oderwana jest od merytorycznej oceny zasadności skargi. Ponadto należy podnieść, że ustalenie, czy grożąca szkoda jest znaczna, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaistnienie przesłanki wywołania trudnych do odwrócenia skutków również należy rozważać z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007r., sygn. akt II OZ 1155/07, niepublikowane). W niniejszej sprawie nie można uznać, aby skarżący wykazał, że w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie. Tym samym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie jest uzasadniony. Skarżący podkreśla, że wykonanie decyzji będzie skutkować stratami finansowymi - utratą środków utrzymania jego i rodziny. Stan finansowy skarżącego nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Trudna sytuacja materialna nie jest więc wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać nadto trzeba, iż wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Również przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ograniczają dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu do chwili wydania orzeczenia kończącego sprawę przez sąd I instancji, bo tylko tego okresu mogłoby dotyczyć orzeczenie uwzględniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, z braku przesłanek z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.