II SA/Go 755/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia poziomu hałasu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Starosta nałożył na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad obowiązek ograniczenia ponadnormatywnego poziomu hałasu, pochodzącego od ruchu komunikacyjnego na drodze krajowej nr[...] oddziaływującego na nieruchomość stanowiącą teren Szkoły Podstawowej, poprzez budowę dźwiękochłonnego ekranu akustycznego w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku w km od 24+650 do 24+750 (stary kilometraż drogi) strona Lewa w miejscowości [...] (w obrębie Szkoły Podstawowej) o parametrach umożliwiających ograniczanie poziomu hałasu pochodzącego z drogi krajowej nr [...] na teren Szkoły Podstawowej [...] do poziomu ustalonego przez Ministra Środowiska w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Termin realizacji ww. obowiązku organ ustalił do dnia [...].12.2018 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie terminu realizacji obowiązku do dnia [...].12.2018 r., jednocześnie zakreślając nowy termin wykonania obowiązku do dnia [...] sierpnia 2019 r. (pkt 2 decyzji), natomiast w pozostałym zakresie Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 3 decyzji). Pismem z dnia [...] września 2018 r. Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Kolegium, wnosząc w niej m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że brak wstrzymania ww. decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki i nadmierne szkody. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że nie będzie możliwe dokonanie demontażu ekranu bez uszczerbku majątkowego ze strony skarżącego, ze względu na koszty robocizny związane z montażem i demontażem ekranu, koniecznością wybudowania i zniszczenia fundamentów, a zdemontowane połacie ekranu nie będzie można wykorzystać w innym miejscu z uwagi na to, że ekrany buduje się na wymiar. Budowa ekranu akustycznego przy zachowaniu prawem wymaganych odległości musiałaby wiązać się z przesunięciem całej jezdni na kolidowanym odcinku w stronę przeciwną niż jest zlokalizowana szkoła. Powyższe nie wynika z samego programu, ani z decyzji, a ponadto rodziłoby poniesienie gigantycznych kosztów w związku z przebudową drogi, które nie zostały w sprawie wyliczone. Ponadto termin wyznaczony przez organ nie jest kompatybilny z procedurą wydatkowania środków budżetowych w jednostce Skarbu Państwa, ani nie przewiduje przeprowadzenia procedury przetargowej. Zdaniem skarżącego przesunięcie jezdni, czy też wyburzenie części szkoły to zdarzenia nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Okoliczności te zasadniczo winna wykazać strona wnosząca skargę. Brak ich wykazania w samej skardze nie zwalnia jednak sądu z dokonania oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem zajścia przesłanek w w/w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta nie jest jednak równoznaczna, na tym etapie postępowania sądowego, z oceną zasadności samej skargi. Należy bowiem wyjaśnić, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. nie odnosi się do kwestii legalności zaskarżonej decyzji, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a.) lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a.). Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków, mające na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Mając na uwadze powyższe wymogi, według Sądu w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca uzasadnił w sposób dostateczny, by zachodziła konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został umotywowany w ten sposób, że specyfika nakazanych przez organ czynności - budowa dźwiękochłonnego ekranu akustycznego wiąże się z poczynieniem znacznych nakładów finansowych, zarówno na budowę ekranu, jak i jego ewentualny demontaż, konieczność wybudowania i zniszczenia fundamentów, jak i przesunięcie osi jezdni, względnie do zburzenia jej części. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że powyższe okoliczności mogą wywołać trudne do odwrócenia skutki, a trudności w ich odwróceniu mogą wynikać zarówno z konieczności poniesienia nakładów finansowych, jak i skutków nieodwracalnych, takich jak przesunięcie części jezdni, czy wyburzenie części szkoły. Sąd miał również na względzie, że skarżący jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa oraz uchwałą budżetową, a zatem jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej (por. postanowienia NSA z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11, z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 72/13). Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., podkreślając raz jeszcze, że wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie.