II SA/Go 760/11

Dnia 1 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi G.G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., Nr X/44/11 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy obejmującego tereny w obrębach: [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia [...] września 2011 r. G.G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego R.W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr X/44/11 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy obejmującego tereny w obrębach: [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że Burmistrz jest zdeterminowany do szybkiego zakończenia prac planistycznych i w związku z tym podejmowane są prace projektowe, przygotowywane są materiały geodezyjne, zbierane ekspertyzy i uzgodnienia. Prowadzenie tych czynności oznacza powstanie znacznych kosztów po stronie Gminy, co w razie unieważnienia zaskarżonej uchwały może doprowadzić do znacznej szkody finansowej po jej stronie. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej zaskarżona uchwała spowoduje również negatywne skutki w indywidualnym majątku skarżącego, poprzez obniżenie wartości nieruchomości będących jego własnością oraz utratę zaufania kontrahentów i zmniejszenie ilości zamówień na usługi transportowe, a w warunkach wolnorynkowych utrata klientów może okazać się procesem nieodwracalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 3 tego przepisu, w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z kolei z treści § 3 omawianego przepisu wynika, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarga w sprawie niniejszej wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a dotyczy opisanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr X/44/11 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy obejmującego tereny w obrębach: [...]. Niewątpliwie zaskarżona uchwała nie stanowi przepisu prawa miejscowego, a wniosek taki wypływa z treści przepisu art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który w ust. 1, 2, 4 i 5 określa cel i warunki uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ust. 8 zaś ustanawia, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tak więc plan wymieniony jest wśród źródeł prawa objętych przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, natomiast ustawodawca nie przewidział, by przymiotem aktu prawa miejscowego objąć uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1). (także: T. Bąkowski, Komentarz do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały rozpoznać należało pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystąpienie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej, zawsze należy odnosić do jego indywidualnej sytuacji, poprzez ocenę czy ewentualne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4. Warszawa 2010, s. 206 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu orzeka się, bowiem zawsze w odniesieniu do konkretnego podmiotu, którego indywidualne okoliczności, jego obecna i potencjalna sytuacja zawodowa i majątkowa mają wpływ na ocenę zasadności wniosku. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, bowiem uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjęta w trybie art.14 ust.1 u.p.z.p., nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ma jedynie charakter formalny. Wyraźnego podkreślenia (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i w ślad za treścią wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r. II SA/Wa 622/08) wymaga okoliczność, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jedynie uchwałą intencyjną, przez co należy rozumieć to, iż wyraża ona intencję, zamiar gminy uregulowania zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wszczynając w tym zakresie stosowne postępowanie. Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Tym samym, w ocenie Sądu odwoływanie się we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały do kosztów społecznych, a więc nie do szkody, jaką poniesie skarżący, nie mieści się wśród przesłanek objętych przytoczonym wyżej przepisem. Argumentacja ta pozostaje bez związku z konkretną sytuacją życiową skarżącego i jest na tyle ogólna, że nie może przemawiać za koniecznością udzielenia mu ochrony tymczasowej. Bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku pozostają również twierdzenia pełnomocnika skarżącego odnośnie obniżenia wartości nieruchomości oraz utraty zaufania kontrahentów i zmniejszenie ilości zamówień na usługi transportowe. Podane okoliczności, zwłaszcza kwestia obniżenia wartości nieruchomości strony mogą stanowić jedynie ewentualną podstawę roszczeń w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości, jednakże nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania uchwały w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż nie odnosi się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na marginesie, należy zaznaczyć, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.