II SA/Go 772/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 września 2014 r. nr XXXIV/273/2014 w przedmiocie skargi J.L. na działalność Burmistrza postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2014 r. J.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 września 2014 r. nr XXXIV/273/2014 w przedmiocie skargi Pana J.L. na działalność Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu jest skarga na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 września 2014 r. nr XXXIV/273/2014, podjętą na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), w przedmiocie skargi Pana J.L. na działalność Burmistrza. Wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi oraz jej dopuszczalności. W tym ostatnim aspekcie chodzi o badanie właściwości sądu administracyjnego w sprawie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) , jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zaskarżoną uchwałą organ uznał skargę na działalność Burmistrza w zakresie przestrzegania prawa ochrony środowiska wniesioną w pismach z dnia [...] sierpnia 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r. przez J.L. za bezzasadną. Skargą tą (pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r.), skierowaną pierwotnie do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, przekazaną następnie przez ten organ Radzie Miejskiej, skarżący kwestionował postępowanie Burmistrza w zakresie stwierdzonego niewłaściwego gospodarowania odpadami na działce nr [...]. Zarzuty w tym zakresie skarżący ponowił w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. skierowanym do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który również przekazał ją do rozpoznania Radzie Miejskiej. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów Rada Miejska stwierdziła, iż wobec wszczęcia przez Burmistrza we właściwym trybie postępowania administracyjnego niezwłocznie po uzyskaniu informacji o zaistniałym zdarzeniu oraz ustaleń w zakresie stanu faktycznego poczynionych podczas czynności wyjaśniających, skarga jest bezzasadna. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała podjęta została w ramach postępowania w sprawach skarg i wniosków uregulowanego w dziale VIII k.p.a., którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 – 240 k.p.a. normuje postępowanie skargowe. Wskazuje na to nie tylko powołana w uchwale podstawa prawna, ale również treść wniesionych do organu pism z dnia [...] sierpnia 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W postępowaniu skargowym uregulowanym we wskazanym rozdziale nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to służy jedynie usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania czy biurokratyzm. Stanowi zatem odrębny rodzaj postępowania, które zostaje uruchamiane, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, a także nie może stanowić podstawy wniesienia powództwa lub wniosku, czy skargi zmierzających do wszczęcia postępowania sądowego. Zaskarżona uchwała nie jest w konsekwencji decyzją ani postanowieniem, a więc aktami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Nie należy również kategorii określonych w pkt 4a-7 p.p.s.a. Nie spełnia także przesłanek, które pozwoliłyby zakwalifikować go do grupy określonej w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ wspólną cechą wymienionych w tym przepisie aktów jest podejmowanie ich w sprawach z zakresu administracji publicznej dotyczących organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym wewnętrznego urzędowania, w tym zawierające regulaminy, wytyczne skierowane do podległych organów i innych jednostek, akty budżetowe, jak i o charakterze indywidualnym. Nie jest także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku), wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Z tych względów w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że tryb "ogólnoskargowy" z art. 221-240 kpa jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych ( por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2009 r., I OSK 1064/09; postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2009 r., l OSK 802/09, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009 r., l OSK 803/09; postanowienie NSA z 7 lipca 2009 r., l OSK 827.09). Forma załatwienie sprawy nie ma wpływu na niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania ( por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., l SA 2668/00, LEX nr 54426 , postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia z dnia 4 lutego 2009 r., II SA/Go 22/09; z dnia 10 lutego 2009 r.,II SA/Go 21/09; z dnia 3 lutego 2009 r., II SA/Go 23/09; 7 sierpnia 2007 r., II SA/Go 437/07; z dnia 30 listopada 2007 r., II SA/Go 746/07). W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.