II SA/Go 775/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz A.S. warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] i odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. W dniu 26 września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga podpisana przez I.S., reprezentującego w toku postępowania administracyjnego A.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I.S., występujący w postępowaniu jako pełnomocnika A.S., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 di, od dnia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), poprzez nadesłanie 5 egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego zawierającego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykazania, z zachowaniem wskazanego terminu, iż zalicza się on do kręgu osób, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a., które w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogą występować w charakterze pełnomocnika strony, przez przesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dowodów osobistych lub skróconych aktów urodzenia potwierdzających pokrewieństwo A.S. i I.S.. Wezwanie to zostało doręczone I.S. w dniu 18 października 2012 r. W dniu 24 października 2012 r. wpłynęło do Sadu pismo, którym I.S. zwrócił się o przedłużenie terminu do wykonania wezwania w zakresie wykazania pokrewieństwa ze skarżącym A.S., jednocześnie wskazując, że jest pełnomocnikiem w/w, zaś swoje pełnomocnictwo przedstawiał już wielokrotnie w Urzędzie, w E oraz Sądzie w sprawie o sygn. akt II SA/Go 83/12 (pismo nadano w dniu 22 października 2012 r. ). Następnie dnia 30 października 2012 r. wpłynęło do Sądu kolejne pismo I.S., do którego załączono odpisy skrócone aktów urodzenia, a także kopie dowodów osobistych: I.S. oraz A.S. (pismo nadano dnia 26 października 2012 r.). Kolejnego dnia do Sądu wpłynęło – nadane w dniu 29 października 2012 r. – pismo I.S., do którego załączono odpisy skargi, a także kopię pełnomocnictwa udzielonego przez A.S. – I.S. do występowania w jego imieniu we wszystkich sprawach przed urzędami (pełnomocnictwo potwierdzone wprawdzie przez notariusza publicznego, mające jednak postać kserokopii). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest zawsze obligatoryjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sąd bada, czy wniesiona skarga odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla pisma procesowego, określonym w art. 46 p.p.s.a., a także wymogom formalnym skargi, określonym w art. 57 p.p.s.a. Jednym z istotnych wymogów formalnych skargi, jako pisma procesowego, jest podpisanie skargi przez osobę ją wnoszącą lub osobę uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), a także złączenie dokumentu potwierdzającego to umocowanie ( art. 37 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych (w tym w przypadku braku własnoręcznego podpisu strony), pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni. Podkreślenia w tym zakresie wymaga, że określony w tym przepisie termin jest terminem ustawowym, który nie może podlegać wydłużeniu (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 510/10 Lex nr 658715, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 159/11 Lex 795374). W toku postępowania sądowoadministracyjnego strony mogą występować osobiście lub też przez swoich pełnomocników (art. 34 p.p.s.a.), przy czym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, uprawniającego go do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Zaznaczyć przy tym należy, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeśli przepisy szczególne na to pozwalają (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Brak załączenia do wniesionej skargi dokumentów potwierdzających umocowanie danej osoby do występowania w charakterze pełnomocnika, jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i zobowiązuje Sąd do zastosowania dyspozycji art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec okoliczności, iż I.S. w toku postępowania administracyjnego występował w charakterze pełnomocnika A.S. (skarżącego), wobec okoliczności, iż do wniesionej do Sądu skargi nie załączono ani dokumentu pełnomocnictwa ani dodatkowo też dokumentu, potwierdzającego, że jest jest on jedną z osób, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a., Sąd zwrócił się do pełnomocnika strony o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz wykazania, że jest jedną z osób wymienionych we wskazanym przepisie. Ponadto wezwano go również do przesłania 5 odpisów skargi, własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Jednocześnie w wezwaniu określono siedmiodniowy termin jego wykonania, z zastrzeżeniem, że nieusunięcie stwierdzonych braków formalnych skargi, w wyznaczonym terminie, spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nieprawidłowo Sąd pouczył stronę, że nie wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. skutkować będzie uznaniem, że w sprawie A.S. występuje osobiście, stanowi to bowiem o braku umocowania do działania w imieniu strony i na równi z nieprzedłużeniem dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie skutkować powinno odrzuceniem skargi. Błąd w tym zakresie, uwzględniając wszystkie okolocznosci niniejszej sprawy, pozostaje bez wpływu na sytuację strony. Powyższe wezwanie zostało doręczone I.S. w dniu 18 października 2012 r. Tym samym termin do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi upłynął dla niego w dniu 25 października 2012 r. Przedłożone natomiast po dacie 25 października 2012 r. dokumenty, jako nadane w placówce pocztowej po upływie ustawowo określonego terminu do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi, nie mogą być przyjęte przez Sąd. Zgodnie z dyspozycją art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dla zachowania terminu, w przypadku pisma przesłanego za pośrednictwem poczty, istotne znaczenie ma data nadania tego pisma w urzędzie pocztowym ( art. 83 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, żądane dokumenty potwierdzające pokrewieństwo między skarżącym a jego pełnomocnikiem zostały nadane w urzędzie pocztowym w dniu 26 października 2012 r., a więc z jednodniowym uchybieniem wyznaczonego terminu. Natomiast odpisy skargi nadano w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2012 r., a więc z czterodniowym uchybieniem wyznaczonego terminu. Na marginesie jedynie należy wyjaśnić, iż przesłana wraz z odpisami skargi kopia upoważnienia, nie wskazuje umocowania do występowania przed tut. Sądem, a jedynie przed urzędami. Ponadto, wprawdzie dokument ten został poświadczony przez notariusza publicznego, ale podpis owego podmiotu również stanowi kserokopię, co oznacza, iż dokument ten nie ma waloru oryginału. Tym samym wezwany nie przesłał dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej. Tym samym uzupełnienie braków formalnych po upływie wyznaczonego terminu, uznać należy za bezskuteczne (art. 85 p.p.s.a.), a tym samym przyjąć należy, że pełnomocnik strony skarżącej, pomimo upływu zakreślonego przez sąd terminu, nie uzupełnił braków formalnych skargi, co obliguje Sąd do zastosowania w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu. Dla oceny formalnej wniesionej skargi nie ma znaczenia okoliczność, iż I.S. dysponował pełnomocnictwem w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy administracji publiczne, bowiem stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. w niniejszym postępowaniu, zobligowany był wykazać swoje umocowanie do występowania w tym charakterze przed tut. Sądem, przy pierwszej czynności. W powołanej w korespondencji z dnia 20 października 2012 r. sprawie, prowadzonej przez tut. Sąd pod sygn. akt II SA/Go 83/12, I.S. występował w charakterze strony skarżącej, a więc we własnym imieniu. Na marginesie jedynie zauważyć przyjdzie, że w aktach sądowych wymienionej sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie I.S. do występowania w charakterze pełnomocnika A.S.. Z kolei, wobec żądania w/w podmiotu z dnia 20 października 2012 r. w przedmiocie przedłużenia terminu do uczynienia zadość wezwaniu sądu, wyjaśnić należy, że przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.), natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, jakim jest skarga, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 45 oraz 57 p.p.s.a. Jako taki, termin ten nie może być przedłużany. Tym samym Sąd nie mógł uczynić zadość temu żądaniu. Z tego powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.