II SA/Go 790/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 stycznia 2012r. wydanego w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i w naturze postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Go 790/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i w naturze. W dniu wydania wyroku skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012r. Referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego radcę prawnego, a następnie pismem sądowym z dnia 10 lutego 2012r. skarżący został poinformowany, że jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). W dniu 5 marca 2012r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych dla skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie go na jego adres. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że skoro skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu to z całą pewnością jego wolą było kontynuowanie postępowania w kierunku ewentualnego zaskarżenia rozstrzygnięcia niezgodnego z jego wolą. Wskazał też, że skarżący nie złożył osobiście wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego wyroku, albowiem stopień skomplikowania procedury sądowej i otrzymane informacje o konieczności dalszego działania wyłącznie poprzez profesjonalnego pełnomocnika wprowadziły go w błąd co do istnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia. Pełnomocnik zauważył też, że szereg informacji i oświadczeń skarżącego zawartych w aktach świadczy o jego bardzo trudnej sytuacji życiowej i materialnej, co w konsekwencji przekłada się na jego stan zdrowia oraz kondycję psychiczną. W ocenie pełnomocnika niedochowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku miało miejsce w okolicznościach wskazujących na brak winy skarżącego, a nadto – w świetle informacji o złej kondycji psychofizycznej oraz trudnej sytuacji życiowej skarżącego – można uznać, że okoliczności świadczące o braku winy zostały co najmniej uprawdopodobnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle ugruntowanego orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Innymi słowy nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (postanowienie NSA z dnia 20 października 2009r., sygn. akt I OZ 971/09; postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012r., sygn. akt I OZ 117/12; postanowienie NSA z dnia 30 grudnia 2008r., sygn. akt I OZ 925/08). W przedmiotowej sprawie skarżący A.T. już w zawiadomieniu z dnia 28 grudnia 2011r. o wyznaczonym terminie rozprawy został pouczony o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia. Powtórne pouczenie w tym zakresie skarżący odebrał na rozprawie w dniu ogłoszenia wyroku, na którą stawił się osobiście. Nie istniały więc przeszkody, aby skarżący złożył wniosek o uzasadnienie wyroku zaraz po jego ogłoszeniu, zwłaszcza że do dokonania tej czynności nie jest wymagana pomoc profesjonalnego pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2012r., sygn. akt I OZ 51/12; postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 393/10). Pełnomocnik skarżącego uzasadnił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku złą kondycją psychofizyczną oraz niezrozumieniem pouczeń wystosowanych do niego przez Sąd. Jednakże należy zauważyć, że obiektywnie staranny obywatel, mając jakiekolwiek wątpliwości co do odebranego pouczenia, będzie starał się je wyjaśnić tak, by nie ponieść negatywnych konsekwencji ewentualnego uchybienia terminu. Poza tym w dniu ogłoszenia wyroku skarżący złożył osobiście w Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy, a więc miał możliwość zasięgnięcia dodatkowych informacji co do konieczności podjęcia dalszych czynności procesowych w sprawie. W konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.