II SA/Go 794/13

Dnia 3 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. z 2013 r. poz. 1462) p o s t a n a w i a : na podstawie art. 155 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zawiadomić Wojewodę o naruszeniu przez Radę Miejską oraz Burmistrza przepisu art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającym na przekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niekompletnych akt sprawy, nie zawierających wniesionego przez skarżącego wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia interesu prawnego, co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Postanowieniem z dnia 15 października 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. z 2013 r. poz. 1462). Przyczyną odrzucenia skargi był fakt, że w nadesłanych przez organ aktach administracyjnych sprawy brak było uprzedniego wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego, wywołanego powyższą uchwałą z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013. Również skarżący wezwany przez Sąd do wykazania, iż przed wniesieniem skargi na omawianą uchwałę wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nie wykazał, iż skierował takie wezwanie w przewidzianym prawem terminie. Powyższe postanowienie zostało doręczone J.L. dnia 17 października 2013 r. W dniu 18 października 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do wniosku dołączył kserokopię datowanego na dzień [...] lipca 2013 r. wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa wywołanego m.in. zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013. Z kserokopii wynikało, iż wezwanie to zostało złożone w Urzędzie Miasta i Gminy dnia 1 sierpnia 2013 r. Celem potwierdzenia autentyczności datowanego na dzień [...] lipca 2013 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 Sąd wezwał Burmistrza do nadesłania oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu tego wezwania, co Burmistrz uczynił, składając do akt w dniu 8 listopada 2013 r. poświadczony za zgodność z oryginałem odpis wniesionego przez J.L. i W.L. wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa wywołanego m.in. uchwałą tej Rady nr XXI/179/2013, które wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 1 sierpnia 2013 r. Powyższe okoliczności wskazują, iż skarga na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 złożona dnia 5 sierpnia 2013 r., została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 1 sierpnia 2013 r. Warunek dopuszczalności skargi wynikający z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) został zatem spełniony, skarga została również wniesiona z zachowaniem terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. Powyższe wezwanie nie zostało jednak przesłane przez organ Sądowi wraz ze skargą oraz aktami administracyjnymi sprawy. W tej sytuacji Sąd, nie mając zarówno ze strony organu jak i skarżącego informacji o tym, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego tą uchwałą zostało w ogóle złożone, nie miał innej możliwości jak odrzucić wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Zarówno skarżący jak i organ przedłożyli Sądowi wezwanie z 30 lipca 2013 r. dopiero po odrzuceniu skargi, co nastąpiło wcześniej postanowieniem z dnia 15 października 2013 r. Pomijając kwestię negatywnych skutków procesowych, jakie poniósł skarżący nie wykazując na wezwanie Sądu, iż przed wniesieniem skargi na omawianą uchwałę wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, należy zwrócić uwagę, że nieprzekazanie Sądowi przez Radę Miejską oraz Burmistrza omawianego wezwania z [...] lipca 2013 r. wraz ze skargą oraz aktami sprawy, stanowiło istotne uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie Sądowi przez Radę Miejską oraz Burmistrza skargi wraz z niekompletnymi aktami sprawy (tj. bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa, od którego uzależnione było uznanie skargi za dopuszczalną) spowodowało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, która w istocie została wniesiona w ustawowym terminie i z zachowaniem warunku poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Sytuacja ta nie miałaby miejsca, gdyby Rada Miejska czy Burmistrz przesłali Sądowi kompletne akta sprawy, obejmujące omawiane wezwanie z [...] lipca 2013 r. Obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma możliwości samodzielnego wyeliminowania z obrotu prawnego wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi J.L.. Skarżący złożył wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. wniosek ten został odrzucony na podstawie art. 88 p.p.s.a. jako niedopuszczalny, gdyż w niniejszej sprawie w istocie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, a nie ma możliwości przywrócenia terminu, któremu strona nie uchybiła. Opisane wyżej naruszenie prawa zaistniałe po stronie Rady Miejskiej oraz Burmistrza, polegające na przekazaniu Sądowi wraz ze skargą niekompletnych akt sprawy, których skarga ta dotyczyła, rodzi istotne i uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości obiegu korespondencji w Urzędzie Miasta i Gminy oraz naraża obywateli na związane z tym naruszenia ich uprawnień. W myśl art. 229 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa – jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa. Wprawdzie zgodnie z art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz, zaś w myśl uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12 w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) – co sugerowałoby, że niniejsze postanowienie sygnalizacyjne powinno dotyczyć wyłącznie Burmistrza, jednakże należy mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie akta sprawy wraz ze skargą przesłał do Sądu oraz podpisał odpowiedź na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej. Sąd doszedł zatem do wniosku, że kompletnie niecelowe byłoby obciążanie zaistniałym uchybieniem wyłącznie Burmistrza i zawiadamianie o tym uchybieniu w oparciu o treść art. 229 pkt 3 k.p.a. Rady Miejskiej, a więc organ, którego przewodniczący w istocie dopuścił do zaistniałego naruszenia przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tego względu niniejsze postanowienie sygnalizacyjne dotyczy zarówno Rady Miejskiej jak i Burmistrza. Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Organ, który otrzymał postanowienie (w tym przypadku Wojewoda), obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić w terminie trzydziestu dni sąd o zajętym stanowisku (art. 155 § 2). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.